H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων

H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων

H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων Πολιτών.

H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων

«H Μαύρη Βίβλος της Εξαπάτησης των Ελλήνων Πολιτών.»,

Πρόκειται για ένα δίτομο έργο, συνοδευόμενο από οπτικό δίσκο δεδομένων DVD, προσφορά του πολιτικού φορέα «Δημοκρατική Ενότητα Ελευθέρων Πολιτών «Δ.ΕΝ.» και του φορέα διεκδίκησης Δικαίου και Ανθρωπίνων Αξιών «Ελευθερία» για κάθε Έλληνα που ενδιαφέρεται χωρίς φόβο και πάθος, στο να μάθει πως έγινε τα τελευταία χρόνια η μεγαλύτερη εξαπάτηση των Ελλήνων Πολιτών, το πως εκλάπησαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ του δημοσίου, με ποιους συνεργούς σε αυτό το μείζων Εθνικό έγκλημα και με ποιον τρόπο τα «προϊόντα του εγκλήματος», «βαφτίστηκαν», ως «φορολογικές υποχρεώσεις» των έντιμων και ανυποψίαστων Ελλήνων Πολιτών.  

Περιέχει όλο το νομικό υλικό που απαιτείται για να μπορέσουν οι Πολίτες σε πρώτο βαθμό να αμυνθούν σωστά (κάτι που πλέον θα είναι αποκλειστική ευθύνη του δικηγόρου τους) ενάντια στην ληστεία των λωποδυτών και σε δεύτερο βαθμό να διεκδικήσουν με την βοήθεια των κατάλληλων εργαλείων («Δ.ΕΝ.» & «Ελευθερία»), πίσω την Χώρα μας, ελεύθερη από κάθε «βάρος» του παρελθόντος …

Το έργο αυτό σε μορφή συμπιεσμένου αρχείου .RAR διατίθεται εντελώς δωρεάν για όλα τα μέλη του πολιτικού φορέα «Δ.ΕΝ.» από το https://den.com.gr/ και πιο συγκεκριμένα από την περιοχή ενεργών μελών

Οι έχοντες απορίες για τα περιεχόμενα του έργου αυτού, μπορούν να απευθύνονται στον Γενικό Γραμματέα της «Ελευθερίας» κ. Μασσέλο Ιωάννη, στο τηλέφωνο 21.21. 05. 47.05 ή στο email: info@eleftheria.com.gr

Τα βαφτίσια της Απάτης των τραπεζών ως μνημόνια και φορολογικές υποχρεώσεις

Τα βαφτίσια της Απάτης των τραπεζών ως μνημόνια και φορολογικές υποχρεώσεις

Οι κλέφτες της απάτης υπεράνω υποψίας με τα «λευκά κολάρα»… θα «σαπίσουν» πίσω από τα κάγκελα για τα εθνοκτόνα εγκλήματα τους …

 


Τα «βαφτίσια» της Απάτης των τραπεζών ως «μνημόνια» και ως «φορολογικές υποχρεώσεις των ανυποψίαστων Πολιτών»!!! …Ν. 3833/2010

Αιτιολογική και επιστημονική έκθεση του Ν. 3833/2010:

(Παρόμοια λογική συναντούμε στις αιτιολογικές και επιστημονικές εκθέσεις των νόμων 3845/2010 {1ο Μνημόνιο},  3899/2010, 3986/2011 και αλλού. Τα υπογραμμισμένα  είναι αυτά που πρέπει να προσεχθούν … )

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

«ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

 

στο σχέδιο νόµου «Προστασία της εθνικής οικονοµίας – Επείγοντα µέτρα για την αντιµετώπιση της δηµοσιονοµικής κρίσης.

 

Προς τη Βουλή των Ελλήνων

 

Το σχέδιο νόµου που κατατίθεται στη Βουλή των Ελλήνων για να ψηφισθεί µε τη διαδικασία του κατεπείγοντος αποτελεί τη συντονισµένη δράση της Κυβέρνησης για την αντιµετώπιση των πρωτόγνωρων δυσµενών οικονοµικών συνθηκών και της µεγαλύτερης δηµοσιονοµικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, η οποία έχει κλονίσει την αξιοπιστία της Χώρας, έχει προκαλέσει µεγάλες δυσκολίες στην προσπάθεια κάλυψης των δανειακών αναγκών της και απειλούν σοβαρά την Εθνική Οικονοµία.

Η δεινή θέση των δηµοσίων οικονοµικών, λόγω του δηµόσιου ελλείµµατος και του δηµόσιου χρέους που έφθασαν στα υψηλότερα επίπεδα στην ιστορία των δηµοσίων οικονοµικών της χώρας, σε συνδυασµό µε τη χρηµατοπιστωτική κρίση που περιόρισε τη ρευστότητα στις διεθνείς αγορές, αλλά και το έλλειµµα αξιοπιστίας που εκθέτει τη Χώρα µας σε κερδοσκοπικές επιθέσεις, καθιστούν αναγκαία τη λήψη άµεσων δηµοσιονοµικών µέτρων για την εξοικονόµηση πόρων, µε µείωση των δηµόσιων δαπανών και αύξηση των φορολογικών εσόδων

 

 

Διασύνδεση του ν. 3833/2010 με καταστροφικά νομοσχέδια :

Διασυνδέσεις, αναφορές και μεταγενέστερες διασυνδέσεις του Ν. 3833/2010 (Προστασία της εθνικής οικονομίας – Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης.), με νεώτερους οικονομικού περιεχομένου νόμους (είναι όσοι περνούν από την Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων):

  • 3844/2010 (Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2006/123 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3842/2010 (Αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και άλλες διατάξεις) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3845/2010 (1ο Μνημόνιο – Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη – μέλη της ζώνης του Ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3847/2010 (Επανακαθορισμός των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας για τους συνταξιούχους και βοηθηματούχους του Δημοσίου.) : Επιφέρει αλλαγές στον Ν. 3833/2010, ενώ βασίζεται εμμέσως στον 3833/2010, στον 3844/2010 και στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), όταν στην τελευταία παράγραφο της 1ης Σελίδας της «Αιτιολογικής Έκθεσης», αναγράφεται : «5. Οι ρυθµίσεις του παρόντος νοµοσχεδίου υπαγορεύονται από λόγους εντόνου δηµοσίου συµφέροντος προκειµένου να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράµµατος οικονοµικής πολιτικής το οποίο αποτελεί τη βάση εφαρµογής του µηχανισµού στήριξης που αποφασίστηκε από τα κράτη – µέλη της Ευρωζώνης στις 25 Μαρτίου 2010 και µε τον οποίο προβλέπεται ο συντονισµένος διµερής δανεισµός και χρηµατοδότηση από το ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο και τα κράτη – µέλη της ευρωζώνης. Αυτά επιδιώκονται µε το προτεινόµενο σχέδιο νόµου και παρακαλείται η Εθνική Αντιπροσωπεία για την ψήφισή του.». Μάλιστα, παρακάτω στην «Αιτιολογική Έκθεση», γίνεται σαφής η αναφορά στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), όταν επικαλούνται την χρηματοδότηση, από τις Ευρωπαϊκές χώρες και το ΔΝΤ.
  • 3862/2010 (Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στις οδηγίες 2007/64/ΕΚ, 2007/44/ΕΚ και 2010/16/ΕΕ που αφορούν υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά, προληπτική αξιολόγηση προτάσεων απόκτησης συμμετοχής σε επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί τον 3842/2010. Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο) και 3847/2010, όπως προκύπτει από την ομιλία του Χρήστου Σταικούρα στα πρακτικά. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3867/2010 (Εποπτεία ιδιωτικής ασφάλισης, σύσταση εγγυητικού κεφαλαίου ιδιωτικής ασφάλισης ζωής, οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας του Υπουργείου Οικονομικών.) : Συμπληρώνει τον 3833/2010. Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3864/2010 (Περί ιδρύσεως Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο) . Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3865/2010 (Μεταρρύθμιση Συνταξιοδοτικού Συστήματος του Δημοσίου και συναφείς διατάξεις) : Βασίζεται ευθέως στον 3847/2010 και στον 3833/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3871/2010 (Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο) και τροποποιεί τον 3833/2010 και τον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3887/2010 (Οδικές Εμπορευματικές Μεταφορές) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3888/2010 (Εκούσια κατάργηση φορολογικών διαφορών, ρύθμιση ληξιπρόθεσμων χρεών, διατάξεις για την αποτελεσματική τιμωρία της φοροδιαφυγής και άλλες διατάξεις) : Βασίζεται ευθέως στον 3842/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3891/2010 (Αναδιάρθρωση, εξυγίανση και ανάπτυξη του ομίλου ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και άλλες διατάξεις για το σιδηροδρομικό τομέα.) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3897/2010 (Σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Οδικής Ασφάλειας και Γενικής Διεύθυνσης Οδικής Ασφάλειας, εποπτεία και βελτίωση του θεσμού του τεχνικού ελέγχου οχημάτων για την προαγωγή της οδικής ασφάλειας και την προστασία του περιβάλλοντος, κύρωση σύμβασης μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και Ο.Α.Σ.Θ. και άλλες διατάξεις) : Βασίζεται ευθέως στον 3844/2010 και στον 3891/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3899/2010 (Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας.) : Τροποποιεί τον 3429/2005, με την χρήση του 3891/2010. Τροποποιεί τον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), με την χρήση του 3833/2010 και του 3888/2010. Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3864/2010, στον 3871/2010, στον 3891/2010, στον 3888/2010 και στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3913/2011 (Αναδιοργάνωση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και άλλες διατάξεις) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3920/2011 (Εξυγίανση, αναδιάρθρωση και ανάπτυξη των αστικών συγκοινωνιών Περιφέρειας Αττικής και άλλες διατάξεις) : Γίνεται προσθήκη στον 3891/2010. Βασίζεται ευθέως στον 3891/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3919/2011 (Αρχή της επαγγελματικής ελευθερίας. Κατάργηση αδικαιολόγητων περιορισμών στην πρόσβαση και άσκηση επαγγελμάτων) : Βασίζεται ευθέως στον 3844/2010 και στον 3887/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3943/2011 (Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, στελέχωση των Ελεγκτικών Υπηρεσιών και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας Υπουργείου Οικονομικών) : Βασίζεται ευθέως στον 3865/2010, στον 3833/2010, στον 3862/2010, στον 3887/2010, στον 3871/2010, στον 3842/2010, στον 3867/2010 και στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3965/2011 (Αναμόρφωση πλαισίου λειτουργίας Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, Σύσταση Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010, στον 3943/2011 και στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3985/2011 (Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 – 2015.) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010 και στον 3833/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 3986/2011 (Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 – 2015.) : Βασίζεται ευθέως στον 3888/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3842/2010, στον 3865/2010, στον 3965/2011  και στον 3833/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4002/2011 (Τροποποίηση της συνταξιοδοτικής νομοθεσίας του Δημοσίου – Ρυθμίσεις για την ανάπτυξη και τη δημοσιονομική εξυγίανση – θέματα αρμοδιότητας Υπουργείων Οικονομικών, Πολιτισμού και Τουρισμού και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.) : Βασίζεται ευθέως στον 3888/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3842/2010, στον 3865/2010, στον 3847/2010, στον 3891/2010, στον 3862/2010, στον 3867/2010, στον 3871/2010, στον 3920/2011, στον 3943/2011, στον 3986/2011 και στον 3833/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4021/2011 Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. (Ενισχυμένα μέτρα εποπτείας και εξυγίανσης των Πιστωτικών Ιδρυμάτων – Ρύθμιση θεμάτων χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα – Κύρωση της Σύμβασης – Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και των τροποποιήσεών της και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3864/2010, στον 3862/2010, στον 3842/2010, στον 3867/2010, στον 3943/2011 και στον 3965/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4024/2011 (Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαίσιου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015.) : Βασίζεται ευθέως στον 3864/2010, στον 3865/2010, στον 3842/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3871/2010, στον 3833/2010, στον 3943/2011 και στον 3986/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4031/2011 (Κύρωση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρύθμιση θεμάτων χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα».) : Βασίζεται ευθέως στον 3864/2010 και στον 3871/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4032/2011 (Κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού και των Προϋπολογισμών Ορισμένων Ειδικών Ταμείων και Υπηρεσιών Οικονομικού Έτους 2012.) : Το νομοσχέδιο που κυρώνει όλες τις προηγούμενες αποκλίσεις της λογικής και της Δικαιοσύνης. Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3871/2010, στον 3867/2010, στον 3887/2010, στον 3842/2010, στον 3888/2010, στον 3864/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3891/2010, στον 3965/2011, στον 3985/2011, στον 3986/2011, στον 3920/2011, στον 3943/2011, στον 4002/2011 και στον 4024/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4034/2011 (Κύρωση του Πρωτοκόλλου μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας το οποίο τροποποιεί τη Σύμβαση μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για την αποφυγή της διπλής φορολογίας αναφορικά με τους φόρους εισοδήματος και το Πρωτόκολλο που υπεγράφησαν στη Βέρνη στις 16 Ιουνίου 1983.) : Βασίζεται ευθέως στον 3943/2011 και σε διεθνή σύμβαση. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4038/2012 (Επείγουσες ρυθμίσεις που αφορούν την εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012–2015.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3871/2010, στον 3867/2010, στον 3887/2010, στον 3842/2010, στον 3888/2010, στον 3864/2010, στον 3844/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3965/2011, στον 3986/2011, στον 3920/2011, στον 3943/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011 και στον 4024/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4053/2012 (Ρύθμιση λειτουργίας της ταχυδρομικής αγοράς, θεμάτων ηλεκτρονικών επικοινωνιών και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται στις τροποποιήσεις αυτές των νόμων 3891/3010, 3897/2010, 3920/2011 και 4002/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4047/2012 (Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Κατεπείγοντα μέτρα εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012−2015 και του Κρατικού Προϋπολογισμού έτους 2011» και της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρυθμίσεις κατεπειγόντων θεμάτων εφαρμογής του ν. 4024/2011 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο − βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012−2015» και των Υπουργείων Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εσωτερικών, Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων που αφορούν την εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012−2015» και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως, στον 3871/2010, στον 3867/2010, στον 3888/2010, στον 3842/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3986/2011, στον 3943/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011 και στον 4038/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4046/2012 (2ο μνημόνιο – Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Mνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας.) : Βασίζεται ευθέως, στον 3871/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο) και στον 4021/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4050/2012 (Κανόνες τροποποιήσεως τίτλων, εκδόσεως ή εγγυήσεως του Ελληνικού Δημοσίου με συμφωνία των Ομολογιούχων.) : Βασίζεται ευθέως, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4060/2012 (Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Έγκριση Σχεδίου Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε. Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και της Τράπεζας της Ελλάδος και παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή της Κύριας Σύμβασης».) : Βασίζεται ευθέως, στον 3965/2011 και στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4063/2012 (Κύρωση της Απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που τροποποιεί το άρθρο 136 της ΣΛΕΕ, της Συνθήκης για τη θέσπιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και της Συνθήκης για τη σταθερότητα, το συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.) : Βασίζεται ευθέως, στον 3864/2010 και στον 3867/2010. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4051/2012 (Ρυθμίσεις συνταξιοδοτικού περιεχομένου και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής του Μνημονίου Συνεννόησης του ν. 4046/2012 (2ο μνημόνιο).) : Βασίζεται ευθέως, στον 3833/2010, στον 3864/2010, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4032/2011, στον 4046/2011 και στον 4038/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4070/2012 (Ρυθμίσεις Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών, Μεταφορών, Δημοσίων Έργων και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως, στον 3888/2010, στον 3844/2010, στον 3887/2010,  στον 3897/2010, στον 3891/2010,  στον 3986/2011, στον 3920/2011, στον 3913/2011, στον 3919/2011,   στον 4002/2011, στον 4053/2012, στον 4024/2011 και στον 4038/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4079/2012 (Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρυθμίσεις θεμάτων κεφαλαιακής ενίσχυσης των πιστωτικών ιδρυμάτων», της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρυθμίσεις θεμάτων εφαρμογής των νόμων 3864/2010, 4021/2011, 4046/2012 (2ο μνημόνιο), 4051/2012 και 4071/2012», της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρυθμίσεις θεμάτων δημοσίευσης οικονομικών εκθέσεων πιστωτικών ιδρυμάτων και θυγατρικών τους, οι οποίες δραστηριοποιούνται στο χρηματοοικονομικό τομέα» και άλλες διατάξεις του Υπουργείου Οικονομικών.) : Βασίζεται ευθέως στον 3864/2010, στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο),  στον 4047/2012, στον 4051/2012 και στον 4060/2012 . Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4081/2012 (Περιστολή δημοσίων δαπανών, ρύθμιση θεμάτων δημοσιονομικών ελέγχων και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010, στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011 και στον 4038/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4092/2012 (Κύρωση της από 6 Σεπτεμβρίου 2012 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Τροποποίηση του τελευταίου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 3 του νόμου 3986/2011 «Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 − 2015» (Α΄ 152), όπως ισχύει» (Α΄ 174), της από 7 Σεπτεμβρίου 2012 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Κατάργηση ελάχιστου ποσοστού Ελληνικού Δημοσίου σε ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, ΟΔΙΕ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΤΑ, Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Ελευσίνας, Ηγουμενίτσας, Ηρακλείου, Καβάλας, Κέρκυρας, Λαυρίου, Πατρών και Ραφήνας, καθώς και κατάργηση του άρθρου 11 του ν. 3631/2008 (Α΄ 6), (Α΄ 175)» και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010, στον 3833/2010, στον 3864/2010, στον 3985/2011, στον 3986/2011 και στον 3965/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4095/2012 (Κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2013.) : Το νομοσχέδιο που κυρώνει όλες τις προηγούμενες αποκλίσεις της λογικής και της Δικαιοσύνης. Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3871/2010, στον 3919/2011, στον 3920/2011, στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4047/2012, στον 4050/2012, στον 4051/2012, στον 4060/2012, στον 4070/2012 και στον 4081/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4093/2012 (Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013−2016 − Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013−2016.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3842/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3847/2010, στον 3864/2010, στον 3865/2010, στον 3871/2010, στον 3887/2010, στον 3919/2011, στον 3943/2011, στον 3965/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4051/2012, στον 4070/2012 και στον 4079/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4105/2012 (Κύρωση του Προσθέτου Πρωτοκόλλου μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας στο Πρωτόκολλο μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας που υπεγράφη στη Βέρνη, στις 4 Νοεμβρίου 2010 και τροποποιεί τη Σύμβαση μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για την αποφυγή της Διπλής Φορολογίας αναφορικά με τους φόρους εισοδήματος και το συνημμένο στη Σύμβαση Πρωτόκολλο.) : Βασίζεται ευθέως σε διεθνή σύμβαση και στον 4034/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4099/2012 (Οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες και ανώνυμες εταιρείες διαχείρισης αμοιβαίων κεφαλαίων, Οδηγία 2009/65/ΕΚ. Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στις διατάξεις των Οδηγιών 2010/ 78/ΕΕ, 2010/73/ΕΕ, 2011/96/ΕΕ, 2009/133/ ΕΚ, 2004/ 113/ΕK. Ευρωπαϊκή Συνεταιριστική Εταιρεία. Μέτρα εφαρμογής των Κανονισμών (ΕΚ) 1338/2001 και (ΕΕ) 1210/2010 περί προστασίας του ευρώ και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3864/2010, στον 3867/2010, στον 4021/2011, στον 4051/2012, στον 4063/2012 και στον 4079/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4110/2013 (Ρυθμίσεις στη φορολογία εισοδήματος, ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Οικονομικών και λοιπές διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3842/2010, στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4019/2011, στον 4021/2011, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4038/2012, στον 4093/2012 και στον 4099/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4111/2013 (Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, τροποποιήσεις του ν. 4093/2012, κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Έγκριση των Σχεδίων των Συμβάσεων Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), με τίτλο «Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης», της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Σύμβαση Διευκόλυνσης Διαχείρισης Υποχρεώσεων ΣΙΤ» και της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Διευκόλυνση αποπληρωμής Τόκων Ομολόγων», παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή των Συμβάσεων» και άλλες επείγουσες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3845/2010, στον 3864/2010, στον 3865/2010, στον 3871/2010, στον 3891/2010, στον 3919/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4060/2012, στον 4063/2012, στον 4092/2012 και στον 4093/2012. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4127/2013 (Έγκριση της επικαιροποίησης του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013−2016.) : Βασίζεται ευθέως στον 3871/2010, στον 3985/2011, στον 4093/2012 και στον 4110/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4141/2013 (Eπενδυτικά εργαλεία ανάπτυξης, παροχή πιστώσεων και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3865/2010, στον 3867/2010, στον 3943/2011, στον 3965/2011, στον 3985/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2012, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4060/2012, στον 4079/2012, στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4110/2013 και στον 4111/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4151/2013 (Ρυθμίσεις για την τροποποίηση και τη βελτίωση συνταξιοδοτικών, δημοσιονομικών, διοικητικών και λοιπών διατάξεων του Υπουργείου Οικονομικών.) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010, στον 3865/2010, στον 3871/2010, στον 4002/2011, στον 4024/2011, στον 4051/2012, στον 4060/2012, στον 4081/2012, στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4110/2013 και στον 4111/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4152/2013 (Επείγοντα μέτρα εφαρμογής των νόμων 4046/2012,4093/2012 και 4127/2013.) : Βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3864/2010, στον 3871/2010, στον 3888/2010, στον 3919/2011, στον 3943/2011, στον 4002/2011, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4093/2012, στον 4110/2013, στον 4111/2013, στον 4141/2013 και στον 4127/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4170/2013 (Ενσωμάτωση της Oδηγίας 2011/16/ΕΕ, ρύθμιση θεμάτων της ΕΛ.Τ.Ε., αναμόρφωση Οργανισμού του Ν.Σ.Κ. και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3867/2010, στον 3943/2011, στον 3965/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4031/2012, στον 4038/2012, στον 4047/2011, στον 4079/2012, στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4110/2013, στον 4111/2013, στον 4141/2013, στον 4151/2013 και στον 4152/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4182/2013 (Κώδικας Κοινωφελών Περιουσιών, Σχολαζουσών Κληρονομιών και λοιπές διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4024/2012, στον 4093/2012, στον 4110/2013, στον 4152/2013 και στον 4170/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4172/2013 (Φορολογία εισοδήματος, επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012, του ν. 4093/2012 και του ν. 4127/2013 και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3864/2010, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4024/2012, στον 4038/2012, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4093/2012, στον 4110/2013, στον 4111/2013, στον 4127/2013, στον 4141/2013, στον 4151/2013, στον 4152/2013 και στον 4170/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4174/2013 ΕΝ.Φ.Ι.Α. (Φορολογικές διαδικασίες και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3846/2010, στον 4024/2012, στον 4038/2012, στον 4093/2012, στον 4141/2013, στον 4152/2013, στον 4170/2013 και στον 4172/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4183/2013 (Κύρωση της Σύμβασης Παραχώρησης του αποκλειστικού δικαιώματος παραγωγής, λειτουργίας, κυκλοφορίας, προβολής και διαχείρισης των Κρατικών Λαχείων.) : Βασίζεται ευθέως στον 4172/2013 και στον 4174/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4209/2013 (Προσαρμογή της ελληνική νομοθεσίας στην Οδηγία 2011/61/ΕΕ σχετικά με τους διαχειριστές οργανισμών εναλλακτικών επενδύσεων και την Οδηγία 2011/89/ΕΕ σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία των χρηματοπιστωτικών οντοτήτων που ανήκουν σε χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων, μέτρα για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) 648/2012/ ΕΕ περί εξωχρηματιστηριακών παραγώγων, κεντρικών αντισυμβαλλόμενων και αρχείων καταγραφής συναλλαγών και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 4002/2011, στον 4099/2012 και στον 4141/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4218/2013 (Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων» (Α΄ 176) και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3986/2011, στον 4093/2012 και στον 4152/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4220/2013 (Κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2014.) : Το νομοσχέδιο που κυρώνει όλες τις προηγούμενες αποκλίσεις της λογικής και της Δικαιοσύνης. Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3867/2010, στον 3871/2010, στον 3919/2011, στον 3985/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4024/2011, στον 4051/2012, στον 4081/2012, στον 4093/2012, στον 4111/2013, στον 4141/2013, στον 4151/2013 και στον 4172/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4223/2013 ΕΝ.Φ.Ι.Α. (Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3842/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4038/2012, στον 4047/2012, στον 4093/2012, στον 4110/2013, στον 4170/2013, στον 4174/2013 και στον 4209/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4254/2014 (Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο πλαίσιο εφαρμογής του ν. 4046/2012 και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3864/2010, στον 3887/2010, στον 3891/2010, στον 3919/2011, στον 3943/2011, στον 3965/2011, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4051/2012, στον 4070/2012, στον 4092/2012, στον 4093/2012, στον 4110/2013, στον 4111/2013, στον 4141/2013, στον 4151/2013, στον 4152/2013, στον 4170/2013, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4182/2013 και στον 4223/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4261/2014 (Πρόσβαση στη δραστηριότητα των πιστωτικών ιδρυμάτων και προληπτική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων (ενσωμάτωση της οδηγίας 2013/36/ΕΕ), κατάργηση του ν. 3601/2007 και άλλες διατάξεις.) : Τροποποιεί και βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3862/2010, στον 3864/2010, στον 3867/2010, στον 3919/2011, στον 3943/2011, στον 4002/2011, στον 4021/2011, στον 4024/2011, στον 4038/2012, στον 4050/2012, στον 4081/2012, στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4111/2013, στον 4141/2013, στον 4151/2013, στον 4170/2013, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4182/2013, στον 4183/2013, στον 4209/2013, στον 4223/2013 και στον 4254/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4263/2014 (Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2015−2018.) : Βασίζεται ευθέως στον 3833/2010, στον 3871/2010, στον 4081/2012, στον 4093/2012, στον 4111/2013, στον 4151/2013, στον 4172/2013 και στον 4273/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4270/2014 (Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας (ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/85/ ΕΕ) − δημόσιο λογιστικό και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010, στον 3943/2011, στον 3965/2011, στον 4024/2011, στον 4063/2012, στον 4093/2012, στον 4111/2013, στον 4152/2013, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4223/2013 και στον 4254/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4281/2014 (Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, οργανωτικά θέματα Υπουργείου Οικονομικών και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3862/2010 και στον 3986/2011. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4303/2014 (Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Επείγουσα ρύθμιση για την αναπλήρωση του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων λόγω πρόωρης λήξης της θητείας του» (Α΄ 136) και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4038/2012, στον 4093/2012 και στον 4172/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4308/2014 (Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα και συναφείς ρυθμίσεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3862/2010, στον 3986/2011, στον 4002/2011, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4111/2013, στον 4223/2013, στον 4254/2014 και στον 4270/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4311/2014 (Κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2015.) : Το νομοσχέδιο που κυρώνει όλες τις προηγούμενες αποκλίσεις της λογικής και της Δικαιοσύνης. Βασίζεται ευθέως στον 3845/2010 (1ο μνημόνιο), στον 3871/2010, στον 3986/2011, στον 4081/2012, στον 4092/2012, στον 4093/2012, στον 4151/2013, στον 4152/2013, στον 4182/2013, στον 4254/2014, στον 4261/2014, στον 4270/2014 και στον 4281/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4321/2015 (Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας.) : Βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3943/2011, στον 4141/2013, στον 4152/2013, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4223/2013, στον 4254/2014 και στον 4281/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4336/2015 (3ο μνημόνιο – Συνταξιοδοτικές διατάξεις – Κύρωση του Σχεδίου Σύμβασης Οικονομικής Ενίσχυσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και ρυθμίσεις για την υλοποίηση της Συμφωνίας Χρηματοδότησης.) : Βασίζεται ευθέως στον 3865/2010, στον 4002/2011, στον 4024/2011, στον 4046/2012 (2ο μνημόνιο), στον 4093/2012, στον 4111/2013, στον 4127/2013, στον 4152/2013, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4223/2013, στον 4254/2014, στον 4270/2014, στον 4281/2014, στον 4303/2015, στον 4308/2015 και στον 4321/2015. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4374/2016 (Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας: α) στις διατάξεις της Οδηγίας 2013/50/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Οκτωβρίου 2013 και β) στο άρθρο 1 της Οδηγίας 2014/51/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Απριλίου 2014 και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 4099/2012, στον 4141/2013, στον 4151/2013, στον 4172/2013, στον 4254/2014, στον 4261/2014, στον 4270/2014 και στον 4281/2014. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4410/2016 (Τροποποιήσεις του Εθνικού Τελωνειακού Κώδικα προς ενίσχυση της καταπολέμησης της παράνομης εμπορίας καπνού και βιομηχανοποιημένων καπνών και Ίδρυση Συντονιστικού Κέντρου για την Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας προς την απόφαση 2009/917/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 30ής Νοεμβρίου 2009 για τη χρήση της πληροφορικής για τελωνειακούς σκοπούς και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας Υπουργείου Οικονομικών και ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία των άρθρων 15,16 και 18 της οδηγίας 2014/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 3ης Απριλίου 2014 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών – μελών σχετικά με την κατασκευή, την παρουσίαση και την πώληση προϊόντων καπνού και συναφών προϊόντων και την κατάργηση της οδηγίας 2001/37/ΕΚ και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3842/2010, στον 3943/2011, στον 3986/2011, στον 4093/2012, στον 4099/2012, στον 4172/2013, στον 4174/2013, στον 4223/2013, στον 4270/2014, στον 4308/2015 και στον 4336/2015 (3ο μνημόνιο). Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4425/2016 (Επείγουσες ρυθμίσεις των Υπουργείων Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και άλλες διατάξεις.) : Βασίζεται ευθέως στον 3891/2010 και στον 4172/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.
  • 4428/2016 (Κύρωση της Πολυμερούς Συμφωνίας Αρμόδιων Αρχών για την Αυτόματη Ανταλλαγή Πληροφοριών Χρηματοοικονομικών Λογαριασμών και διατάξεις εφαρμογής.) : Βασίζεται ευθέως στον 4170/2013 και στον 4174/2013. Δηλαδή και αυτός ο νόμος ουσιαστικά βασίζεται ευθέως στον 3833/2010.

Συνεπώς, όλοι αυτοί οι καταστροφικοί νόμοι που στοίχισαν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, το κουτσούρεμα του εισοδήματος, την διάλυση της παιδείας και υγείας, το καταστροφικό PSI, την γενοκτονική υπερφορολόγηση και τα άλλα καταστροφικά μέτρα, βασίζονται στον Ν.3833/2020, που τάχα επιβάλλεται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, μια κρίση που όμως σήμερα ξέρουμε απολύτως αποδεδειγμένα ότι είναι το προϊόν της εγκληματικής συμπεριφοράς των τραπεζών, που οδήγησε στην υπεξαίρεση από αυτές  τουλάχιστον 233 Δις ευρώ Δημοσίου χρήματος και οδήγησε στην απόλυτη οικονομική καταστροφή τόσο της ιδιωτικής, αλλά και της Εθνικής οικονομίας.

 

Σημαντική παρατήρηση σχετική με τον ν. 4174/2013 που είναι ο προπομπός του ΕΝ.Φ.Ι.Α :

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

ΣΤΟ  Σ ΧΕ Δ Ι Ο  Ν Ο M Ο Υ  « Φ ΟΡΟΛΟΓ Ι ΚΕ Σ  Δ Ι Α Δ Ι ΚΑ ΣΙ Ε Σ  ΚΑ Ι  Α Λ Λ Ε Σ  Δ Ι ΑΤ ΑΞ ΕΙ Σ »

 

Α. ΓΕΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

Τα σηµάδια σταδιακής ανάκαµψης της χώρας αποτυπώνονται στη βραχυπρόθεσµη πορεία των βασικών µακροοικονοµικών µεγεθών, στην επιβράδυνση της υποχώρησης του παραγόµενου προϊόντος, στη µείωση των τιµών, την αύξηση των εξαγωγών. Τα προβλήµατα βέβαια παραµένουν πολλά και οι επιπτώσεις στην ανεργία και την απασχόληση είναι σηµαντικές. Η προσπάθεια για την εξυγίανση των δηµόσιων οικονοµικών και ο εξορθολογισµός των δαπανών αποτελούν αναγκαία συνθήκη για την ανάταξη της εθνικής µας οικονοµίας.

Η προσπάθεια, όµως, αυτή δεν θα ήταν ολοκληρωµένη και αποτελεσµατική, αν δεν συνδυαζόταν µε ένα ευρύ πλαίσιο διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων στους παραγωγικούς τοµείς της οικονοµίας µας και στη λειτουργία της δηµόσιας διοίκησης και κυρίως στην αναµόρφωση της φορολογικής νοµοθεσίας και στον εκσυγχρονισµό της φορολογικής διοίκησης. Βασική επιδίωξη αποτελεί, ειδι- κά στην εξαιρετικά κρίσιµη για την οικονοµία και την κοινωνία µας περίοδο που διανύουµε, η δίκαιη αναδιανοµή του εισοδήµατος και η φορολογική δικαιοσύνη προκειµένου αφενός µεν να χρηµατοδοτούνται, και να παρέχονται δηµόσιες υπηρεσίες ποιότητας προς τους πολίτες καθώς και να προστατεύονται τα δηµόσια αγαθά που είναι απαραίτητα για τη συνεκτική λειτουργία της κοι- νωνίας µας και αφετέρου να αντιµετωπίσουµε την οικονοµική αδικία που γεννά η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή.

 

Από Σελ. 16 αιτιολογικής έκθεσης

Πηγή: http://dikastis.blogspot.gr/2015/06/41742013.html

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ

Αρχείο: 8153071 – Απόσπασμα του Άρθρου 2 της αιτιολογικής έκθεσης της τροποποίησης, στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών, «Φορολογικές Διαδικασίες και άλλες διατάξεις», που οδήγησε στον Ν. 4174/2013

Πηγή: http://www.hellenicparliament.gr/Nomothetiko-Ergo/Anazitisi-Nomothetikou-Ergou?law_id=b507d75b-f1eb-49bd-aa73-e847b41b127a

Ημ. απόκτησης αρχείου: 14/10/2016

Απάτη

Προσυπογράφουν οι:

Απάτη

Ανάλυση – Σκέψεις:

Είναι ευρέως γνωστό, ότι το κράτος κερδίζει τους «αναγκαίους πόρους» μέσω των φόρων, που προέρχονται  από την «κίνηση» της Εθνικής Οικονομίας, «κίνηση» όμως που έχει σχεδόν μηδενιστεί με την υπεξαίρεση των 233 Δις ευρώ δημοσίου χρήματος που έχει γίνει από τις τράπεζες και έχει σαν αποτέλεσμα την διάλυση της Εθνικής οικονομίας.

Συνεπώς, το κράτος μια και η Εθνική οικονομία «στραγγαλίστηκε», αναγκάστηκε να υπερφορολογήσει τον Πολίτη (όπως ορθώς αναγράφεται ανωτέρω), διότι αυτή η καταχρηστική, παράνομη, ανήθικη και αντισυνταγματική συμπεριφορά των συστημικών τραπεζών, μείωσε τους «αναγκαίους πόρους» για την επιβίωση του κράτους.

Επιπροσθέτως, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι τόσο η φοροδιαφυγή, όσο και η υπεξαίρεση των τραπεζών, αποτελούν και τα δυο Εθνικά εγκλήματα και σαν τέτοια οφείλει η Ελληνική Δικαιοσύνη να τα αντιμετωπίσει. Ειδικά και αναλύοντας την υπεξαίρεση των τραπεζών, εύκολα κανείς φτάνει στην ουσία της, που δεν είναι άλλη από τον αθέμιτο πλουτισμό των τραπεζών, σε βάρος της Εθνικής οικονομίας, που για να μπορέσει η τελευταία να επιβιώσει, μετακυλύει με φόρους τον αθέμιτο πλουτισμό των τραπεζών στους Πολίτες, με ότι και εάν αυτό συνεπάγεται !!!

Και επειδή ένα Εθνικό έγκλημα σαν αυτό της υπεξαίρεσης των τραπεζών για να εκτελεστεί συνήθως χρειάζεται και συνεργούς εντός του συστήματος, Εθνικό έγκλημα πρέπει να θεωρηθεί και η αλλοίωση των στοιχείων της ΕΛ.ΣΤΑΤ., που οδήγησε την Χώρα στα «μνημόνια», έτσι ώστε οι τράπεζες να μπορέσουν να πλουτίσουν αθέμιτα εις βάρος του Λαού, καθώς Εθνικό έγκλημα έχουν διαπράξει και οι ελεγκτικές αρχές (ΤτΕ, Ε.Α.Τ, Ε.Κ.Τ., κτλ…) των πιστωτικών ιδρυμάτων που ποτέ δεν σταμάτησαν τον αθέμιτο αυτό πλουτισμό των συστημικών τραπεζών, ως δια νόμου όφειλαν.

Τέλος, Εθνικό έγκλημα (και πάντα βάσει των όσων παρατίθενται στο απόσπασμα του Άρθρου 2 της αιτιολογικής έκθεσης της τροποποίησης, στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών, «Φορολογικές Διαδικασίες και άλλες διατάξεις», που αναρτήθηκε ανωτέρω και που οδήγησε στον Ν. 4174/2013), έχει πράξει και όλο εκείνο το πολιτικό προσωπικό της Χώρας που ενέκρινε δια της υπογραφής του «μνημόνια» ή τραπεζικές ενισχύσεις, χωρίς πρώτα να έχει απαιτήσει να γίνει ο οικονομικός έλεγχος για το που πραγματικά είχαν διατεθεί όλες οι προηγούμενες τραπεζικές ενισχύσεις.

Είναι πλέον μαθηματικά αποδεδειγμένο, ότι η υπεξαίρεση των συστημικών τραπεζών των τουλάχιστον 233 Δις ευρώ δημοσίου χρήματος, οδήγησε σε μια παράνομη, άδικη και αντισυνταγματική υπερφορολόγηση του Έλληνα Πολίτη, όπως και έθεσε παρανόμως την Χώρα σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης», με άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση των φόρων, την επιβολή προδήλως αντισυνταγματικών «έκτακτων» και μη-ανταποδοτικών φόρων (π.χ. ΕΝΦΙΑ, Φόρο κατοχής ακίνητης περιουσίας, κ.τ.λ.), καθώς και την θέσπιση πλήθους προδήλως αντισυνταγματικών νομοθετημάτων και γενικά παρανομιών (Σχετικό ) …

Ενώ, κάτω από αυτήν την δήθεν «έκτακτη ανάγκη» που προφασίζονταν το πολιτικό προσωπικό, το Δικαστικό Σώμα και ειδικά το ΣτΕ, δυστυχώς παρασύρθηκαν και έκριναν κάτω από το πρίσμα αυτό, πολλά νομοθετήματα ως συνταγματικά, πράγμα που σαφώς δεν θα είχαν πράξει, εάν είχε γίνει εξ’ αρχής κατανοητό το ποιοι ήταν πραγματικά οι κύριοι υπεύθυνοι για αυτήν την τεχνητά κατασκευασμένη «έκτακτη ανάγκη» !!! Το Δικαστικό Σώμα είναι το καθ΄ ύλην αρμόδιο να εξετάσει τα πραγματικά στοιχεία που παραθέτουμε στην παρούσα αναφορά, να τιμωρήσει παραδειγματικά όλους τους εμπλεκόμενους για τον «στραγγαλισμό» της Εθνικής οικονομίας, να αποκαταστήσει τα Δικαιώματα των Πολιτών, και την νομιμότητα στην Χώρα όπως επιτάσσει το Σύνταγμα .-

 

Με λίγα λόγια «βαφτίστηκε» η απάτη των τραπεζών ως «μέτρα καταπολέμησης της οικονομικής κρίσης» », κοινώς ως «φορολογικές υποχρεώσεις», μιας κρίσης, που όμως είναι το προϊόν εγκλήματος της απάτης των τραπεζών και των συνεργών της … !!!

Οι Πολίτες θα πρέπει πλέον να κατανοήσουν ότι σχεδόν όλες οι δήθεν «φορολογικές υποχρεώσεις» είναι «προϊόντα εγκλήματος» και πιο συγκεκριμένα της απάτης των τραπεζών, που με την συνέργια ατόμων υπεράνω υποψίας, που κρύβονται πίσω από «λευκά κολάρα» και την πολιτική εξαπάτηση των Πολιτών, προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τα έσοδα από  αυτές της εγκληματικές ενέργειες σαν δηθεν «φορολογικές υποχρεώσεις»

Όταν οι Πολίτες αποφασίσουν να διεκδικήσουν το Δίκαιο τους. τότε … Όλοι αυτοί οι λωποδύτες υπεράνω υποψίας με τα «λευκά κολάρα»… θα «σαπίσουν» πίσω από τα κάγκελα για τα εθνοκτόνα εγκλήματα τους …

Συλλάβετε τον τραπεζικό δικηγόρο με το καθήκον της αλήθειας

Συλλάβετε τον τραπεζικό δικηγόρο με το καθήκον της αλήθειας

Α. Εισαγωγή … 

Διαβάστε για το Καθήκον της Αλήθειας και πως αποζημιώνεστε και φοράτε «βραχιολάκια» στους δικηγόρους των τραπεζών που αποπειρώνται να ληστέψουν την περιουσία σας …

Αλήθεια, τι ξέρετε για την ποινική (αλλά και αστική) ευθύνη των δικηγόρων των τραπεζών όσον αφορά την απόπειρα  εξαπάτησης δικαστηρίου ;;;

Αν έχασες ή κινδυνεύεις να χάσεις τα περιουσιακά σου στοιχεία από τους ανήθικους δικηγόρους συνεργάτες των τραπεζο-απατεώνων, τότε αξίζει λίγο διάβασμα …

Σε τόσο σοβαρά θέματα, ΔΕΝ πρέπει να εμπιστεύεται κανείς ότι να ΄ναι και όποιον να ΄ναι, αλλά θα πρέπει να έχει την απαραίτητη γνώση που θα τον οδηγήσει στην σωστή επιλογή.

Δυστυχώς σήμερα η παραπλάνηση , αλλά και η παραπληροφόρηση είναι πολύ μεγάλη και έχει ενορχηστρωθεί από το ίδιο το καθεστώς, προκειμένου οι Πολίτες να τελούν υπό συνεχή σύγχυση και να μην μπορούν να πάρουν μια ορθή απόφαση για τα θέματα τους. 

Τα παραδείγματα είναι πολλά και διάφορα …

1 – Εξώδικα που προσφέρονται από «σωτήρες» «αφιλοκερδώς», που όμως ΔΕΝ έχουν καμιά ουσιαστική δύναμη να αναχαιτίσουν την επίθεση των τραπεζών, μια και κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνον με το σωστό δικόγραφο, που θα πρέπει να έχει την μορφή αγωγής ή προσφυγής …

2 – Ο απατεώνας ο δήθεν «πολυεκατομμυριούχος» Σώρρας που προφασίζεται ότι δήθεν θα αγοράσει τα χρέη σου (έναντι φυσικά λίγων δεκάδων ευρώ), αφού όμως πρώτα υπογράψεις ότι τα αποδέχεσαι και εξαπατά τον κοσμάκη, μια που δυστυχώς για τον κόσμο σαφώς είναι πιο ξεκούραστο και πιο εύκολο αυτό, από το να μάθει τα δικαιώματά του. Αναγκάζει λοιπόν τον κοσμάκη, εκμεταλλευόμενος την απόγνωση και την αγνωσία του, να αποδεχτεί δήθεν χρέη σαν υπαρκτά, που είναι αποδεδειγμένα πλέον ως «προϊόντα εγκλήματος» της απάτης των τραπεζών. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για οριστική διαγραφή και αποζημίωση των δήθεν χρεών … Αντιθέτως, ο «σωτήρας» ζητά δήλωση υποτελείας στον τάχα «Εθνοσωτήριο» πολιτικό του φορέα, συνοδευόμενη και από τον αντίστοιχο όρκο υποταγής … !!!

3 – Υπάρχουν βέβαια και τα «μαγαζιά ελπίδων» (μια που η «ελπίδα» πεθαίνει πάντα τελευταία και αφού πρώτα έχεις πεθαίνει εσύ περιμένοντας την μάταια), που υπόσχονται «άμυνα» κατά των τραπεζών, με το «αζημίωτο» πάντα, με δικόγραφα όμως που πραγματικά είναι «στημένα» υπέρ των τραπεζών … !!! Δηλαδή, με δικόγραφα που έχουν «κατά λάθος και εξ’ επίτηδες», εσφαλμένο αιτητικό και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για οριστική διαγραφή και αποζημίωση των δήθεν χρεών …

Φυσικά, μετά από όλα αυτά αντιλαμβάνεστε ότι απαιτείται συλλογικότητα και διαφάνεια για να αλλάξουν τα πράγματα …

Όμως, απαιτείται και από μέρους των δικηγορών να πράξουν τα όσα οφείλουν …

 

Β. Εδώ θα πρέπει να οριστεί η έννοια του Δικηγόρου 

Σύμφωνα με τον Ν. 4194/2013, έχει οριστεί ο Κώδικας Δικηγόρων (ΦΕΚ Α’ 208), δηλαδή η ακριβής κατά νόμον έννοια του Δικηγόρου ….

  • … ο δικηγόρος είναι «άμισθος δημόσιος υπάλληλος» (άρθρο 1)

 

  • … «άμισθος δημόσιος λειτουργός δικαιούμενος σεβασμού και τιμής παρά των δικαστηρίων και πάσης αρχής» (άρθρο 38),

 

  • … «έργον έχει να αντιπροσωπεύει και υπερασπίζει τον εντολέα αυτού ενώπιον παντός δικαστηρίου και πάσης αρχής ελευθέρως και ανεμποδίστως ενεργών απάσας τας αναγκαίας πράξεις» (άρθρο 39 παρ. 1),

 

  • … στις οποίες περιλαμβάνονται και οι γνωμοδοτήσεις (άρθρο 58),

 

  • … «απολαύει πλήρους ελευθερίας και σεβασμού παρά των δικαστηρίων και πάσης άλλης δικαστικής ή άλλης αρχής, αλλ’ οφείλει ν’ ασκή το λειτούργημα αυτού ευόρκως, να διάγει και να φαίνεται διάγων αξιοπρεπώς, να συμπεριφέρεται συμφώνως προς τας παραδόσεις του Σώματος (άρθρο 45 παρ. 1),

 

  • … «εν τη ασκήσει του λειτουργήματος αυτού οφείλει να εκτελεί την ανατιθεμένην αυτώ εντολήν ευσυνειδήτως και επιμελώς (…) και να συμβάλλει εις την επικράτησιν της αληθείας και του δικαίου, οφείλει ιδία να μη υπερασπίζη παρανόμους και προφανώς αδίκους υποθέσεις, ν’ απέχη παντός μη ευθέος τρόπου υπερασπίσεως, να μην παραμελεί την εκτέλεσιν της ανατιθεμένης αυτώ εντολής και να μη παρελκύει τας δίκας (άρθρο 46 παρ. 1 και 2).

 

  • … Οι νόμιμοι αντιπρόσωποί και οι δικαστικοί πληρεξούσιοι οφείλουν «να τηρούν τους κανόνες των χρηστών ηθών και της καλής πίστης» και «να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην υπόθεση, έτσι όπως τα γνωρίζουν με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια» (116 ΠολΔ – Σημερινό άρθρο με τον νέο κώδικα Πολίτικης Δικονομίας 116Α).

Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων οφείλουν ειδικότερα να συμβάλουν «εις την επικράτησιν της αλήθειας και του δικαίου», όπως ορίζεται στο άρθρο 46 παρ. 1 του Κώδικα περί Δικηγόρων.

Ως «αλήθεια», στη διάταξη του άρθρου 116 ΚΠολΔ νοούνται τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά «όπως τα γνωρίζουν» οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους.

Καθιερώνεται, δηλαδή, η υποκειμενική αλήθεια, όπως συμβαίνει σε όλες τις αξιόποινες πράξεις που προσβάλλουν το καθήκον αληθείας ενώπιον δικαστηρίου, στις οποίες προϋποτίθεται η «εν γνώσει» της αναλήθειας τέλεση (ψευδορκίας, ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης και ψευδούς καταμήνυσης).

Εφόσον ο δικηγόρος δεν έπραξε «εν γνώσει», δεν του επιβάλλεται η υποχρέωση συστηματικών διερευνήσεων και αναζητήσεως της αντικειμενικής αλήθειας «με κάθε θυσία» (ΕφΑθ 5454/1986, Δ 18.203).

Το καθήκον αλήθειας αφορά πρωτίστως τους πραγματικούς ισχυρισμούς και εφαρμόζεται αναλόγως ως προς τη χρήση μαρτυρικών καταθέσεων ή εγγράφων, όταν ο διάδικος που τα επικαλείται δεν ενημέρωσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο του για την αναλήθεια ή την πλαστότητά τους (Ν. Νίκας, Πολιτική Δικονομία, Ι, 2003, σελ. 560-564, όπου και περαιτέρω παραπομπές).

Η «αλήθεια» για τον δικηγόρο συμπίπτει με ό,τι και όπως το πληροφορείται από τον εντολέα του διάδικο.

Η ευθύνη απέναντι στην αλήθεια προϋποθέτει τη συνειδητοποίηση, ότι η δικαιοσύνη συνιστά εκδήλωση της «ιδέας του δικαίου».

Χωρίς την τήρηση του καθήκοντος αλήθειας η δίκη αποβαίνει διακύβευμα.

Συνεπώς ο πληρεξούσιος δικηγόρος εκθέτει σε εκπλήρωση του νόμιμου καθήκοντός του και της προστασίας των εννόμων συμφερόντων του εντολέα του διαδίκου τους πραγματικούς ισχυρισμούς του τελευταίου και δεν διαπράττει άδικη και κατ’ ακολουθίαν αξιόποινη πράξη, εκτός αν αποδεικνύεται, ότι γνώριζε την αναλήθεια αυτών και των αποδεικτικών μέσων, που επικαλείται ο εντολέας του, χωρίς βεβαίως, να υποχρεούται να προβαίνει σε έρευνα ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών και των αποδείξεων.

 

Γ. Οι τραπεζικοί δικηγόροι τρέμουν το Καθήκον της Αλήθειας (116 ΠολΔ – Σημερινό άρθρο με τον νέο κώδικα Πολίτικης Δικονομίας 116Α) …

 

dik1

Δηλαδή: Ο Δικηγόρος είναι υποχρεωμένος να υπερασπίζεται την υποκειμενική αλήθεια του εντολέα του, υπό την ρητή προϋπόθεση του ότι ΔΕΝ υπάρχει αντικειμενική αλήθεια. Εάν υπάρχει τέτοια, ο Δικηγόρος υποχρεούται να ΜΗΝ υπερασπιστεί  την υποκειμενική αλήθεια του εντολέα του και να ΑΝΑΔΙΞΕΙ την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ενώπιων της Δικαιοσύνης.

Πιο συγκεκριμένα, εάν ο Δικηγόρος γνωρίζει ότι ο εντολέας του αιτείται και απαιτεί απόφαση που αντίκειται στην αντικειμενική αλήθεια και παρά ταύτα παρίσταται στο Δικαστήριο προκειμένου να υποστηρίξει την απαίτηση του εντολέα του, τότε ο Δικηγόρος αυτός διαπράττει το αδίκημα της «απόπειρα εξαπάτησης του Δικαστηρίου», ενώ εάν κατά την διάρκεια αυτού πει το παραμικρό υπέρ του εντολέα του, τότε διαπράττει το αδίκημα της «εξαπάτησης του Δικαστηρίου», αδικήματα που επισύρουν τόσο ποινικές, όσο και αστικές (αποζημίωση αντιδίκου) ευθύνες και μάλιστα μπορεί να τον οδηγήσουν στο να χάσει και την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος του … !!!

Συνεπώς: Όταν ο δανειολήπτης κατά των τραπεζών χρησιμοποιεί δικόγραφα που είναι βασισμένα στην τραπεζική απάτη, σαν αυτά που χρησιμοποιούνται από τον φορέα «Ελευθερία», που τεκμηριώνουν πλήρως και αδιαμφισβητήσιμα την αντικειμενική αλήθεια, μια και βασίζονται σε επίσημα κρατικά έγγραφα (Φ.Ε.Κ.), ο τραπεζικός Δικηγόρος και κατ’ επέκταση η τράπεζα, ΔΕΝ έχουν καμιά τύχη.

Κατά πρώτον βάσει των αδιαμφισβητήσιμων αποδεικτικών στοιχείων της απάτης των τραπεζών και κατά δεύτερον, λόγο της ανωτέρω νομικής ανάλυσης για το «Καθήκον της Αλήθειας» (άρθρο 116Α, με τον νέο Πολ.Δ.)

Έτσι, μόλις ο τραπεζικός Δικηγόρος θα δηλώσει παράσταση στο Δικαστήριο υπέρ της τράπεζας-εντολέα του, αυτό συνεπάγεται αυτομάτως και μήνυση κατά αυτού από τον δανειολήπτη για «απόπειρα εξαπάτησης Δικαστηρίου» και εάν τολμήσει να υποστηρίξει τον εντολέα του έστω και κατ’ ελάχιστον στο Δικαστήριο, ακολουθεί μήνυση αυτή την φορά για «εξαπάτηση Δικαστηρίου», μια και γνώριζε την αντικειμενική αλήθεια και όφειλε να την αναδείξει εντός Δικαστηρίου, αρνούμενος να υποστηρίξει την τράπεζα-εντολέα του. Και τα δυο αδικήματα είναι αυτεπάγγελτα και η σύλληψη του τραπεζικού Δικηγόρου θα είναι άμεση

Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση, ο τραπεζικός Δικηγόρος αποχωρεί από την αίθουσα του Δικαστηρίου με … «βραχιόλια» …και με βαρύτατες κατηγορίες, που πιθανότατα θα του στοιχίσουν την άδεια άσκησης επαγγέλματος, πολύμηνη φυλάκιση και σοβαρότατη αποζημίωση στον δανειολήπτη … !!!

 

Δ. Νομικό δεδικασμένο (Από την ιστοσελίδα του Καθηγητού κ. Κ. Μπέη) …

Περιοδικό Δίκη

Παλαιά Τεύχη (1/00 – 12/04) > Τόμος 2004 > Ιούλιος – Αύγουστος 2004 > Νομολογία > ΠολΔ 116 – Συνέπειες της παράβασης του καθήκοντος αληθείας σε πολιτική δίκη – Καταχρηστική επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης, ΕφΛαρ 138/2004 με παρατηρήσεις απο Ε. Μπαλογιάννη

ΠολΔ 116. ΑΚ 914, 919, 281. ΠΚ 386.– Συνέπειες της παράβασης του καθήκοντος αληθείας σε πολιτική δίκη – Καταχρηστική επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης

 

apof1

apof2

apof3

 

Η παράβαση του καθήκοντος αληθείας και γενικότερα της αρχής της καλόπιστης διεξαγωγής της δίκης συνεπάγεται εκτός από τις δικονομικές κυρώσεις και την πειθαρχική ευθύνη του πληρεξουσίου δικηγόρου, ενδεχομένως και την ποινική ευθύνη του παραβάτη αν πληροί τις προϋποθέσεις της απάτης επί δικαστηρίου.

Αν ο ψευδόμενος ενώπιον του δικαστηρίου διάδικος είναι αυτός που προβάλλει επιθετικά τον αναληθή ισχυρισμό (με αβάσιμη αγωγή ή ένσταση) στοιχειοθετείται απάτη επί δικαστηρίου όταν η παράβαση του καθήκοντος αλήθειας συνοδεύεται από ψευδή αποδεικτικά μέσα.

Όταν όμως η παράβαση έγκειται σε αθέμιτη παρασιώπηση 

ή  απόκρυψη αληθινών γεγονότων 

η οποία μπορεί να παραπλανήσει το δικαστήριο και 

να το οδηγήσει στην έκδοση δυσμενούς για τον αντίδικο απόφασης, 

η οποία θα προξενήσει σ’ αυτόν περιουσιακή βλάβη 

που θα αποφευγόταν αν ο διάδικος τηρούσε το καθήκον αληθείας, 

μπορεί να στηριχθεί σε βάρος του διαδίκου αυτού κατηγορία 

για εξαπάτηση του δικαστηρίου

εφόσον συντρέχουν και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του εγκλήματος αυτού.

—- Σημ: όσον αφορά το εφόσον …… den.com.gr —–

Η παράβαση του καθήκοντος αληθείας και πολύ περισσότερο αν συντρέχει και το έγκλημα της απάτης επί δικαστηρίου συνεπάγεται και την περαιτέρω υποχρέωση προς αποζημίωση του αντιδίκου (άρθρα 914, 919 ΑΚ) αν δεν αντιμάχεται το δεδικασμένο που απορρέει από την απόφαση που τελικά εκδόθηκε.

Απαιτείται όμως η παράβαση του καθήκοντος αληθείας να έγινε δολίως κατά τρόπο που αντιβαίνει τα χρηστά ήθη κλπ ώστε να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 919 ΑΚ.

Η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης για την ικανοποίηση απαιτήσεως εξοπλισμένης με εκτελεστό τίτλο αποτελεί άσκηση ουσιαστικού δικαιώματος και δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τα όρια του άρθρου 281 ΑΚ.

Η καταχρηστική επίσπευση της εκτέλεσης συνιστά ουσιαστικό ελάττωμα του τίτλου. Εκτός από τις δικονομικές κυρώσεις της καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος αυτού, ως ουσιαστική κύρωση θεωρείται και η αξίωση αποζημίωσης ή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης του ζημιωθέντος από την επίσπευση της εκτέλεσης, δεδομένου ότι η κακόπιστη συμπεριφορά στην αναγκαστική εκτέλεση απαγορεύεται και από το άρθρο 116 ΠολΔ.  —- Σημ: είναι από αυτά που Δ.ΕΝ μπορούν να καταργηθούν —-

Εφετείο Λάρισας 138/2004 [Γ. Αποστολάκης]

(Σύνθεση: Α. Αντωνακούδη, Σ. Καραχάλιου • δικαστικοί παραστάτες: Κ. Μπανάκας, Ο. Αρχοντή-Θανιώτη, Π. Φωτάκης)

  1. Σύμφωνα με το άρθρο 116 ΚΠολΔ, οι διάδικοι, οι νόμιμοι αντιπρόσωποι και οι πληρεξούσιοι αυτών οφείλουν να τηρούν τους κανόνες των χρηστών ηθών και της καλής πίστεως, να αποφεύγουν ενέργειες που φανερά οδηγούν στην παρέλκυση της δίκης,να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην υπόθεση, έτσι ακριβώς όπως τα γνωρίζουν με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια, αποφεύγοντας διφορούμενες και ασαφείς εκφράσεις.

Η διάταξη αυτή που αποσκοπεί στον περιορισμό της καταχρήσεως των δικονομικών δυνατοτήτων επιβάλλει στο διάδικο την τήρηση, κατά τη διενέργεια των διαφόρων διαδικαστικών πράξεων, των κανόνων των χρηστών ηθών και της καλής πίστεως.

Επίσης καθιερώνει ως γνήσια υποχρέωση (και όχι απλώς ως δικονομικό βάρος) την τήρηση του καθήκοντος αληθείας.
Τούτο απαγορεύει στα ανωτέρω πρόσωπα να προβάλλουν αναληθείς πραγματικούς ισχυρισμούς, την ανακρίβεια των οποίων γνωρίζουν, και αφετέρου να αμφισβητούν πραγματικούς ισχυρισμούς του αντιδίκου, καίτοι γνωρίζουν ότι είναι αληθείς.
Δηλαδή η παράβαση του καθήκοντος αυτού προϋποθέτει ενσυνείδητο ψεύδος (ΕφΠειρ 233/1992 ΠειρΝομ 1992 σελ. 301, ΕφΑθ 4340/1988 ΕλλΔνη 31 (1990) σελ. 377, 379, ΕφΑθ 3098/1986 ΕλλΔνη 27 (1986) σελ. 951, 954, ΕφΑθ 5454/1986 ΕλλΔνη 2228 (1987) σελ. 654, ΕφΑθ 4769/1984 ΕλλΔνη 26 (1985) σελ. 676, Ν. Νίκας, Πολιτική Δικονομία Ι, 2003 σελ. 560 επ.).

Η παράβαση του καθήκοντος αυτού και γενικότερα η παράβαση της αρχής της καλόπιστης διεξαγωγής της δίκης συνεπάγεται, εκτός από δικονομικές κυρώσεις (επιβολή χρηματικής ποινής, καταδίκη στα έξοδα) και την πειθαρχική ευθύνη του πληρεξούσιου δικηγόρου, ενδεχόμενα και ποινική ευθύνη του παραβάτη.

Αν ο – εν γνώσει ψευδόμενος ενώπιον του δικαστηρίου – διάδικος είναι αυτός που προβάλλει επιθετικά τον αναληθή ισχυρισμό (με αβάσιμη αγωγή ή ένσταση), τότε μόνο στοιχειοθετείται απάτη επί δικαστηρίου (άρθρο 386 ΠΚ), όταν η παράβαση του καθήκοντος αλήθειας συνοδεύεται από ψευδή αποδεικτικά μέσα (ενδεικτικά βλ. ΑΠσυμ 404/2002 ΠοινΧρ 52 (2002) σελ. 984).
Διαφορετικά όμως έχει το πράγμα για την ποινική ευθύνη του διαδίκου, του νομίμου αντιπροσώπου και του δικηγόρου του, όταν αυτοί απαντούν ψευδώς, εν γνώσει της αναλήθειας, σε αγωγικό ισχυρισμό ή ένσταση του αντιδίκου και, παρότι είναι αληθινός, δεν τον συνομολογούν, αλλά τον αρνούνται.

Διότι το αδίκημα της απάτης είναι υπαλλακτικά μικτό και συντελείται όχι μόνο με την από τον υπαίτιο (που έχει σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλο πρόσωπο παράνομο περιουσιακό όφελος) εν γνώσει παράσταση σε τρίτο ψευδών γεγονότων ως αληθινών, αλλά και με την αθέμιτη παρασιώπηση ή απόκρυψη αληθινών γεγονότων, εφόσον η παραπλάνηση του τρίτου σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή που συνεπάγεται βλάβη της περιουσίας είτε αυτού του ίδιου του παραπλανηθέντος είτε τρίτου προσώπου.

Ειδικότερα η παρασιώπηση (που αποτελεί έναν από τους τρόπους τελέσεως του εγκλήματος της απάτης) ως προϋπόθεση έχει την υποχρέωση προς ανακοίνωση της αλήθειας είτε από το νόμο είτε από σύμβαση είτε από προηγούμενη ενέργεια του δράστη της απάτης.

Σύμφωνα όμως με τα προαναφερόμενα, οι διάδικοι, οι νόμιμοι αντιπρόσωποι και οι πληρεξούσιοι αυτών έχουν νόμιμη υποχρέωση (άρθρο 116 ΚΠολΔ) να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην υπόθεση, έτσι ακριβώς όπως τα γνωρίζουν με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια, αποφεύγοντας διφορούμενες και ασαφείς εκφράσεις.

Γι’ αυτό, όταν η αποσιώπηση της αλήθειας μπορεί να παραπλανήσει το δικαστήριο και να το οδηγήσει στην έκδοση δυσμενούς για τον αντίδικο αποφάσεως, η οποία θα προξενήσει σ’ αυτόν περιουσιακή βλάβη που θα αποφεύγονταν αν διάδικος, ο δικηγόρος κ.λπ., τηρώντας τις προαναφερθείσες υποχρεώσεις τους, ανακοίνωναν στο δικαστήριο την αλήθεια, συνομολογώντας τη βασιμότητα του κρίσιμου ισχυρισμού του αντιδίκου, μπορεί να στηριχθεί σε βάρος αυτών κατηγορία για εξαπάτηση του δικαστηρίου, εφόσον βέβαια συντρέχουν και οι λοιπές αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις του εγκλήματος αυτού (ΑΠσυμβ 1310/1989 ΠοινΧρ 40 (1990) σελ. 567).

Περαιτέρω, η παράβαση του καθήκοντος της αλήθειας, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν πληροί και τις προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της απάτης, συνεπάγεται και υποχρέωση προς αποζημίωση του αντιδίκου (άρθρα 914, 919 ΑΚ) αν δεν αντιμάχεται το δεδικασμένο που απορρέει από την απόφαση που τελικά εκδόθηκε, όπως λ.χ. συμβαίνει όταν η αγωγή που ασκήθηκε κατά παράβαση του καθήκοντος αληθείας απορρίφθηκε τελεσίδικα ως ουσιαστικά αβάσιμη (ΕφΠειρ 233/1992 ο.π., ΕφΑθ 4769/1984 ο.π., ΕφΑθ 4769/1984 ο.π., Δ. Κονδύλης, Το Δεδικασμένο 1983 σελ. 375, 379, Ν. Νικάς, ο.π. σελ. 566, contra K. Καλαβρός Δίκη 4 (1973) σελ. 198 επ.).
Και τούτο διότι «η διάσπαση του δεδικασμένου που αποκτήθηκε με δόλο δεν επιτρέπεται ούτε έμμεσα με την άσκηση απ’ το διάδικο, που νικήθηκε αγωγής αποζημιώσεως κατά του νικήσαντα, κατά τα άρθρα 914 και 919 ΑΚ αφού σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία της πρόσφορης αιτίας, η ζημία του ενάγοντα δεν προήλθε από τη δικαστική απόφαση, ή την εκτέλεση αυτής, αλλά από τις δόλιες ενέργειες του αντιδίκου, η δε μείωση της περιουσίας του ενάγοντα απ’ την εκτέλεση της αποφάσεως, δεν αποτελεί ζημία κατά την έννοια των άρθρων 914 και 919, αφού με δύναμη δεδικασμένου έχει κριθεί ότι αποτελεί νόμιμη υποχρέωση του καταδικασθέντα» (ΑΠ 1571/1987 ΕΝ 1988 σελ. 842).

Διαφορετικά όμως έχει το πράγμα όταν δεν παρήχθη δεδικασμένο, είτε γιατί η αγωγή που ασκήθηκε κατά παράβαση του καθήκοντος αληθείας απορρίφθηκε τελεσίδικα ως ουσιαστικά αβάσιμη, είτε γιατί κατά το νόμο δεν γεννάται από την απόρριψη ουσιαστικό δεδικασμένο,όπως συμβαίνει λ.χ. στην περίπτωση του άρθρου 933 παρ. 4 ΚΠολΔ όταν αποσβεστικός της απαίτησης ισχυρισμός προταθεί με ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ κατά πράξεως αναγκαστικής εκτελέσεως και απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί δεν αποδείχθηκε αμέσως με έγγραφα ή ομολογία (ΑΠολομ 10/1993 Δίκη 25 (1994) σελ. 652).

Στην περίπτωση αυτή, όποιος βλάφτηκε από την παράβαση του καθήκοντος αληθείας του αντιδίκου του, μπορεί να αξιώσει από τον παραβάτη αποζημίωση για περιουσιακή ζημία που έπαθε (επί πλέον εκείνης που καλύφθηκε από τη δικαστική δαπάνη), εφόσον η ζημιά του τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την παράβαση, καθώς και χρηματική ικανοποίηση για την προσβολή της προσωπικότητας του και γενικά για ηθική βλάβη, αφού μία τέτοια αγωγή (για αποζημίωση ή ηθική βλάβη) δεν αντιμάχεται το ουσιαστικό δεδικασμένο, αλλά συμπορεύεται μ’ αυτό.

Απαιτείται όμως η παράβαση του καθήκοντος αληθείας να έγινε δολίως κατά τρόπο που αντιβαίνει τα χρηστά ήθη κ.λπ. ώστε να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 919 ΑΚ (ΕφΑθ 4340/1988 ο.π., ΕφΑθ 4769/1984 ο.π., Γεωργιάδης, Σταθοπούλου-Γεωργιάδη ΑΚ, άρθρο 919 αριθ. 29α και 41, επίσης για τη δυνατότητα αποζημίωσης από τα καλούμενα διαδικαστικά αδικήματα βλ. ΕφΑθ 7752/1991 ΕλλΔνη 34 (1993) σελ. 1637 και Κ. Φαφούτη υπό την ΑΠολομ 448/1984 ΝοΒ 33 (1985) σελ. 61).

Εξάλλου, η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης για την ικανοποίηση απαιτήσεως εξοπλισμένης με εκτελεστό τίτλο, αποτελεί άσκηση ουσιαστικού δικαιώματος και δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τα τιθέμενα από το άρθρο 281 του ΑΚ όρια, που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος.

Μάλιστα η καταχρηστική επίσπευση της εκτέλεσης συνιστά ουσιαστικό ελάττωμα του τίτλου (ΑΠ 243/2001 αδημοσίευτη). Εκτός από τις δικονομικές κυρώσεις της καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος αυτού, ως ουσιαστική κύρωση θεωρείται και η αξίωση αποζημίωσης ή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης του ζημιωθέντος από την επίσπευση της εκτέλεσης, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 914 και 919 ΑΚ κατά τα προαναφερόμενα, δεδομένου ότι η κακόπιστη συμπεριφορά στην αναγκαστική εκτέλεση απαγορεύεται και από το άρθρο 116 ΚΠολΔ (Κ. Καλαβρός Δίκη 4 (1973) σελ. 198 επ., 205, Ν.Κ. Κλαμαρής, Η καταχρηστική άσκησις δικαιώματος εν τω αστικώ δικονομικώ δικαίω, 1980 σελ. 485, Ν. Νικάς, ο.π. σελ. 554, 555).

Τέλος, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 71, 297, 298 και 914 ΑΚ., η ευθύνη του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, όπως η ανώνυμη εταιρία, για αποζημίωση, βάσει των διατάξεων αυτών προϋποθέτει παράνομη και υπαίτια πράξη ή παράλειψη των νόμιμων εκπροσώπων του, δηλαδή αδικοπραξία που συντελείται κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που τους έχουν ανατεθεί (ΑΠ 769/1995 ΕΕΝ 63 (1996) σελ. 663).

Εν προκειμένω, η ενάγουσα, όπως το δικαστήριο εκτίμησε την αγωγή της, ισχυρίζεται τα ακόλουθα:

Ο Β. Μ. συνήψε με την τρίτη εναγομένη (Ε.Τ.Ε.) στις 10.9.1974 στο υποκατάστημα της Λ., διευθυντής της οποίας είναι ο δεύτερος εναγόμενος, σύμβαση πιστώσεως με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό, το ποσό του οποίου, μετά από μεταγενέστερες αυξητικές συμπληρωματικές συμβάσεις, ανήλθε σε 3.000.000 δρχ.

Οι Η. Μ. και Χ. Λ. εγγυήθηκαν προς την τράπεζα από κοινού ότι θα πληρώσουν το κατάλοιπο του λογαριασμού, αλλά μέχρι το όριο των 3.000.000 δρχ, δεδομένου ότι για το πέραν αυτού ποσό, όπως διαμορφώθηκε η τελική πίστωση με νεότερες αυξητικές συμβάσεις, εγγυήθηκε άλλο πρόσωπο.

Ο λογαριασμός αυτός έκλεισε οριστικά 14.5.1985 και για το κατάλοιπο του εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 704/1985 διαταγή πληρωμής του δικαστή του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας, με την οποία υποχρεώθηκαν οι ανωτέρω δύο συνεγγυητές να πληρώσουν, εις ολόκληρον ο καθένας, 3.000.000 δρχ με το νόμιμο τόκο από τις 26.1.1983.

Μετά από άσκηση ανακοπών κατά της διαταγής αυτής από τους εγγυητές εκδόθηκαν οι υπ’ αριθ. 506 και 507/1986 τελεσίδικες αποφάσεις του πολυμελούς πρωτοδικείου Λάρισας που ακύρωσαν εν μέρει τη διαταγή και υποχρέωσαν τους εγγυητές να πληρώσουν στην τρίτη εναγομένη 3.000.000 δρχ, εις ολόκληρον ο καθένας, με το νόμιμο τόκο από τις 14.5.1985.

Στις 24.1.1986 με αίτηση της δανείστριας τράπεζας διατάχθηκε (ως ασφαλιστικό μέτρο για την εξασφάλιση της ανωτέρω απαιτήσεως της) με αποφάσεις του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας η εγγραφή προσημείωσης σε δύο ακίνητα (διαμερίσματα) που είχε ο εγγυητής Η. Μ. στα Φ. και σε δύο αγροτεμάχια που είχε άλλος εγγυητής Χ. Λ. στο Λ. Κ.
Ο τελευταίος στις 10.7.1985 είχε καταβάλλει έναντι του χρέους 800.000 δρχ και στις 14.3.1988 το υπόλοιπο 4.500.000 δρχ με αποτέλεσμα να εξοφληθεί το σύνολο του χρέους και να απαλλαγεί και ο συνεγγυητής του Η. Μ.
Ενόψει της αποσβέσεως της οφειλής, για την εξασφάλιση της οποίας διατάχθηκε η προσημείωση, ο Χ. Λ. υπέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση αίτηση ανακλήσεως αυτής.

Η αίτηση του συζητήθηκε στις 21.3.1988, κατά την οποία την τρίτη εναγομένη εκπροσώπησε ο πρώτος εναγόμενος ως πληρεξούσιος δικηγόρος της. Αυτός συνομολόγησε την εξόφληση της οφειλής και έτσι εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 208/1988 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας, με την οποία διατάχθηκε η ανάκληση της προσημειώσεως υποθήκης επί των ακινήτων του Χ. Λ.
Ήδη ο άλλος εγγυητής Η. Μ. στις 17.2.1986 είχε μεταβιβάσει λόγω πωλήσεως την κυριότητα των διαμερισμάτων του με συμβολαιογραφικές πράξεις που μεταγράφηκαν νόμιμα, το ένα στην ενάγουσα και το άλλο στον Β. Ρ.

Παρότι όμως η οφειλή από το κατάλοιπο της πιστώσεως, για το οποίο είχε εκδοθεί διαταγή πληρωμής σε βάρος των δύο συνεγγυητών, είχε εξοφληθεί κατά τα ανωτέρω, γεγονός που το γνώριζαν τόσο ο πληρεξούσιος δικηγόρος της (πρώτος εναγόμενος), όσο και ο νόμιμος αντιπρόσωπος της στο τοπικό υποκατάστημα (δεύτερος εναγόμενος), εν τούτοις η Ε.Τ.Ε. (τρίτη εναγομένη), ενεργώντας καταχρηστικά και κακόβουλα, έδωσε σ’ αυτούς εντολή να προχωρήσουν σε αναγκαστική εκτέλεση της διαταγής αυτής σε βάρος του εγγυητή Μ. και των δυο αγοραστών των διαμερισμάτων ως ειδικών διαδόχων του.

Ο πρώτος εναγόμενος συνέταξε επιταγή προς εκτέλεση που κοινοποιήθηκε στην ενάγουσα και τον άλλο αγοραστή Β. Ρ. στις 10.2.1989 (συγκοινοποιήθηκε δε και στον εγγυητή Η. Μ.).
Με βάση την επιταγή αυτή κατάσχεσε αναγκαστικά, με την υπ’ αριθ. 3219/1989 έκθεση κατασχέσεως του δικαστικού επιμελητή Λάρισας Γεωργίου Καραβασίλη, το διαμέρισμα της ενάγουσας.

Εναντίον της επιταγής και της εκθέσεως κατασχέσεως η ενάγουσα άσκησε ανακοπή, κατά το άρθρο 933 ΚΠολΔ, ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας με μοναδικό λόγο την εξόφληση του χρέους από τον Χ. Λ.
Στις 4.12.1990 εκδικάσθηκε η ανακοπή της και η τρίτη εναγομένη εκπροσωπήθηκε από τους δύο πρώτους εναγομένους (ως πληρεξούσιο δικηγόρο και νόμιμο εκπρόσωπο της, αντίστοιχα).

Αυτοί, αν και κατά τα προαναφερόμενα γνώριζαν την εξόφληση, ενεργώντας δόλια αρνήθηκαν την ιστορική βάση της ενστάσεως εξοφλήσεως, μολονότι από το καθήκον αληθείας είχαν υποχρέωση να την ομολογήσουν. Αν τηρούσαν τους κανόνες των χρηστών ηθών και της καλής πίστης και την είχαν ομολογήσει, ο αποσβεστικός αυτός ισχυρισμός της θα αποδεικνυόταν αμέσως και η ανακοπή της θα γινόταν δεκτή.

Εξ αιτίας της παράβασης του καθήκοντος αληθείας από τους εναγομένους και επειδή η ενάγουσα (ανακόπτουσα τότε) δεν κατείχε τα εξοφλητικά έγγραφα, τα οποία μάλιστα οι εναγόμενοι αρνούνταν παρά τις επίμονες αιτήσεις της να της τα χορηγήσουν σε αντίγραφα, ο μοναδικός λόγος της ανακοπής της απορρίφθηκε ως απαράδεκτος κατά το άρθρο 933 παρ. 4 ΚΠολΔ με την υπ’ αριθ. 63/1991 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας, γιατί από τη στάση της τράπεζας και των οργάνων της ο δικαστής παραπλανήθηκε και θεώρησε τον ισχυρισμό ως μη αποδεικνυόμενο αμέσως, δηλαδή με έγγραφα ή ομολογία.
Από την ενέργεια αυτή των εναγομένων η ενάγουσα, εκτός από την εμπλοκή της σε μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα, υπέστη βλάβη στην περιουσία της από τη διατήρηση της ανωτέρω κατασχέσεως ως έγκυρης και ισχυρής διότι μία τέτοια κατάσχεση συνιστά απειλή κατά της περιουσίας.
Αν οι εναγόμενοι ομολογούσαν την εξόφληση, όπως είχαν από το νόμο υποχρέωση, η ανακοπή της θα γινόταν δεκτή και θα ακυρώνονταν η αναγκαστική εκτέλεση.

Επί πλέον από το τελικό αποτέλεσμα της δίκης υπέστη, μείωση και η προσωπικότητα της, αφού εμφανιζόταν προς τους τρίτους ως «οφειλέτιδα και κακοπληρώτρια», δηλαδή μειώθηκε η κτηματική της πίστη.
Κατά της αποφάσεως αυτής η ενάγουσα άσκησε έφεση, η οποία συζητήθηκε στις 9.5.1997.
Εκεί επανέφερε τον ίδιο ισχυρισμό περί εξοφλήσεως, αλλά και οι εναγόμενοι κράτησαν την ίδια δικονομική στάση, αρνούμενοι και πάλι κακόβουλα την εξόφληση, με αποτέλεσμα, μη κατέχοντας έγγραφα περί της εξοφλήσεως, να κριθεί και σε δεύτερο βαθμό για τους ίδιους λόγους η ανακοπή της ως απαράδεκτη και να απορριφθεί η έφεση της με την υπ’ αριθ. 824/1997 απόφαση του εφετείου Λάρισας.
Οι εναγόμενοι όμως, συνεχίζοντας την ίδια καταχρηστική και κακόβουλη συμπεριφορά τους, κοινοποίησαν σ’ αυτήν και στον Η. Μ. στις 18.6.1998 δεύτερη επιταγή προς εκτέλεση, έχοντας εν τω μεταξύ τρέψει κατά τρόπο άκυρο την προσημείωση σε υποθήκη διότι, ενώ η διαταγή πληρωμής είχε αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου στις 29.6.1990 και η προθεσμία 90 ημερών για την τροπή της προσημείωσης σε υποθήκη είχε λήξει στις 28.9.1990, οι εναγόμενοι προέβησαν στην τροπή στις 4.10.1990.
Επικαλούμενη λοιπόν
α) την μακροχρόνια και πολυδάπανη εμπλοκή της στον ανωτέρω δικαστικό αγώνα,

β) τη βλάβη της περιουσίας της από την απειλή της κατασχέσεως και
γ) την προσβολή της προσωπικότητας της από τη μείωση της κτηματικής της πίστης ενώπιον των τρίτων, ισχυρίζεται ότι (από τις προαναφερόμενες παράνομες και υπαίτιες πράξεις και παραλείψεις των οργάνων της τρίτης εναγομένης κατά την άσκηση των καθηκόντων τους) υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούται εύλογη χρηματική ικανοποίηση που ανέρχεται σε 200.000.000 δρχ.
Για τους λόγους αυτούς ζήτησε να αναγνωρισθεί (μετά από τροπή του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό) ότι οι εναγόμενοι είναι υποχρεωμένοι, εις ολόκληρον ο καθένας, να της καταβάλλουν το προαναφερόμενο ποσό με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Σύμφωνα και με τα προαναφερόμενα, η αγωγή της ενάγουσας που αφορά αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από την περιουσιακή της ζημιά, αλλά και την προσβολή της προσωπικότητας της είναι νόμιμη και στηρίζεται στα άρθρα 71, 914, 919, 926, 932, 57, 59, 299, 281 ΑΚ, 70, 116 ΚΠολΔ, 386 ΠΚ.
Η αξίωσή της θεμελιώνεται στην επικαλούμενη παράνομη και υπαίτια (δόλια) συμπεριφορά των οργάνων του νομικού προσώπου της τράπεζας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους που έγινε κατά τρόπο αντίθετο προς τα χρηστά ήθη με πρόθεση να τη ζημιώσουν και αναλύεται:
α) Στην ενσυνείδητη παράβαση του καθήκοντος της αληθείας που στοιχειοθετεί μάλιστα το αδίκημα της απάτης δικαστηρίου και

β) Στην καταχρηστική (εν γνώσει της εξοφλήσεως της οφειλής) επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως σε βάρος της.
Σημειώνεται ότι η αγωγή της δεν αντιμάχεται το δεδικασμένο περί της εξοφλήσεως της ένδικης απαιτήσεως που προέκυψε από τις προαναφερόμενες αποφάσεις του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας και του εφετείου Λάρισας που εκδίκασαν σε πρώτο και δεύτερο βαθμό την ανακοπή της, κατά την διαδικασία των οποίων σημειώθηκε η επικαλούμενη παράβαση του καθήκοντος της αληθείας και η παραπλάνηση των δύο δικαστηρίων, διότι όπως προαναφέρθηκε στην περίπτωση του άρθρου 933 παρ. 4 ΚΠολΔ, όταν αποσβεστικός της απαίτησης ισχυρισμός προταθεί με ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ κατά πράξεως αναγκαστικής εκτελέσεως και απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί δεν αποδείχθηκε αμέσως με έγγραφα ή ομολογία, από την απόφαση δεν γεννάται ουσιαστικό δεδικασμένο για τον περί αποσβέσεως ισχυρισμό.

Ωστόσο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, έκρινε την αγωγή ως μη νόμιμη και την απέρριψε με την αιτιολογία ότι η συμπεριφορά των εναγομένων ενώπιον των δικαστηρίων στις ανωτέρω δίκες δεν συνιστά απάτη επί δικαστηρίου διότι δεν συνοδεύτηκε με την προσαγωγή ψευδών αποδεικτικών μέσων, η δε ιστορούμενη παράβαση του καθήκοντος αληθείας δεν πληροί τις προϋποθέσεις των άρθρων 919, 57, 59 και 932 ΑΚ.
Κρίνοντας όμως έτσι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δεν ερμήνευσε ούτε εφάρμοσε ορθά το νόμο και γι’ αυτό έσφαλε.
Διότι:

Πρώτον παρέβλεψε την επίκληση από την ενάγουσα την παράβαση του καθήκοντος της αληθείας των εναγομένων κατά τρόπο δόλιο που αντιβαίνει τα χρηστά ήθη κ.λπ. ώστε να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 919 ΑΚ. Μόνη η παράνομη αυτή πράξη των εναγομένων θα αρκούσε να στηρίξει το αίτημα της αγωγής.

Δεύτερον, παρέβλεψε ότι η εξαπάτηση των δικαστηρίων πρώτου και δεύτερου βαθμού τελέσθηκε από τους εναγομένους όχι με την προβολή απ’ αυτούς αγωγή, ενστάσεως ή άλλου αυτοτελούς ισχυρισμού, οπότε πράγματι θα έπρεπε για να στοιχειοθετηθεί απάτη επί δικαστηρίου να συνοδευτεί η προβολή του ψευδούς ισχυρισμού με ψευδή αποδεικτικά μέσα, αλλά με την αθέμιτη απόκρυψη της αλήθειας του πραγματικού γεγονότος της εξοφλήσεως κατά την απάντηση του αποσβεστικού λόγου της ανακοπής της ενάγουσας, το οποίο γνώριζαν και ενσυνείδητα, κατά τα ιστορούμενα στην αγωγή, απέκρυψαν, μολονότι από το νόμο (άρθρο 116 ΚΠολΔ) είχαν υποχρέωση να ομολογήσουν.

Τρίτον, παρέβλεψε εντελώς τους αγωγικούς ισχυρισμούς περί καταχρηστικής επισπεύσεως αναγκαστικής εκτελέσεως που και αυτή μόνη δικαιολογεί αγωγή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης.
Πρέπει λοιπόν η έφεση της ενάγουσας, ο μοναδικός λόγος της οποίας αναφέρεται στην κακή εφαρμογή του νόμου, να γίνει δεκτή ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη.

Ακολούθως πρέπει να εξαφανισθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να ακολουθήσει η ουσιαστική έρευνα της υπόθεσης.
Επειδή όμως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας της υποθέσεως, το δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του σύμφωνα με το άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως είχε πριν τροποποιηθεί με το άρθρο 16 παρ. 7 ν. 2915/2001, δεδομένου ότι η συζήτηση στον πρώτο βαθμό είχε γίνει πριν από την 1.1.2002 (άρθρα 15 ν. 2943/2001 και 22 ν. 2915/2001) για να μη χάσει η ενάγουσα την (ουσιαστική) κρίση του πρώτου βαθμού.
Δικαστικά έξοδα δεν θα καθορισθούν γιατί η προκείμενη απόφαση περί αναπομπής δεν είναι οριστική, αφού με αυτήν δεν επιλύεται η διαφορά στην ουσία της (ΑΠ 1541/1997 Δίκη 29 (1998) σελ. 246).

Παρατηρήσεις

  1. Το καθήκον αλήθειας κατά το άρθρο 116 ΠολΔ -Περιεχόμενο και κυρώσεις σε περίπτωση παράβασης

1.1. Το άρθρο 116 ΠολΔ ρυθμίζει τους κανόνες της καλόπιστης διεξαγωγής της δίκης με την έννοια της έντιμης συμπεριφοράς που οφείλουν να έχουν οι διάδικοι, οι νόμιμοι αντιπρόσωποι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους. Αυτή η έντιμη συμπεριφορά περιλαμβάνει τις γνήσιες υποχρεώσεις των παραπάνω προσώπων να ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές των χρηστών ηθών και της καλής πίστης, ν’ αποφεύγουν ενέργειες που προφανώς οδηγούν σε παρέλκυση της διαδικασίας, αλλά και να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην υπόθεση, ακριβώς όπως τα γνωρίζουν με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια. Η σχολιαζόμενη απόφαση ασχολήθηκε με την τελευταία από αυτές τις γνήσιες υποχρεώσεις που καθιερώνονται με το παραπάνω άρθρο, δηλαδή με το καθήκον αλήθειας στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης.

1.2. Το καθήκον αλήθειας (ή ειλικρίνειας) που καθιερώνει το άρθρο 116 ΠολΔ αφορά στην υποκειμενική αλήθεια και όχι στην αντικειμενική[1], με την έννοια ότι αρκεί η πεποίθηση του διαδίκου περί της αλήθειας των ισχυρισμών του ακόμα και αν αντικειμενικά δεν είναι ακριβείς. Για το λόγο αυτό η αποτυχία του διαδίκου κατά την αποδεικτική διαδικασία δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι υπάρχει παράβαση του καθήκοντος της αλήθειας.

1.3. Όπως γίνεται γενικά δεκτό το καθήκον αλήθειας περιλαμβάνει δύο υποχρεώσεις: α) την υποχρέωση των διαδίκων κλπ να μην προβάλουν αναληθείς πραγματικούς ισχυρισμούς ενώ γνωρίζουν το αναληθές αυτών και β) την υποχρέωση των παραπάνω προσώπων να μην αμφισβητούν τους πραγματικούς ισχυρισμούς του αντίδικου ενώ γνωρίζουν ότι αυτοί είναι αληθείς. Με άλλα λόγια το καθήκον αλήθειας επιβάλλει στους διαδίκους κλπ να μην ψεύδονται ενσυνείδητα[2].

1.4. Όπως ήδη αναφέρθηκε το καθήκον αλήθειας αποτελεί γνήσια υποχρέωση[3] των διαδίκων, των νομίμων αντιπροσώπων τους και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους και όχι απλά ένα δικονομικό βάρος όπως το καθήκον πληρότητας των πραγματικών ισχυρισμών που προτείνονται. Η πρακτική διαφορά ανάμεσα στη γνήσια υποχρέωση και το δικονομικό βάρος έγκειται στο ακόλουθο σημείο. Αν μεν ο διάδικος δεν ανταποκριθεί σε κάποιο δικονομικό του βάρος ως προς κάποια διαδικαστική πράξη, έχει δυσμενείς επιπτώσεις που αφορούν απλά την ευόδωση της πράξης αυτής. Αν π.χ. ο ενάγων δεν ανταποκριθεί στο βάρος επίκλησης των παραγωγικών γεγονότων του επίδικου δικαιώματος, φέρει τον κίνδυνο να απορριφθεί η αγωγή του. Αντιθέτως, για την τήρηση των γνησίων υποχρεώσεων των διαδίκων έχει αξίωση η πολιτεία που δικαιοδοτεί[4]. Ως προς την παράβαση του καθήκοντος αληθείας, η αξίωση αυτή της πολιτείας εκφράζεται στα άρθρα 205 αριθ. 2 και 185 αριθ. 1 ΠολΔ στα οποία προβλέπονται οι ακόλουθες δικονομικές κυρώσεις: Σύμφωνα με το άρθρο 205 αριθ. 2, το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως επιβάλλει στο διάδικο ή στο νόμιμο αντιπρόσωπό του ή στο δικαστικό πληρεξούσιο χρηματική ποινή, ανάλογα με την ευθύνη καθενός, αν προκύψει από τη δίκη που έγινε ότι εν γνώσει τους δεν τήρησαν το καθήκον της αλήθειας. Επίσης, το άρθρο 185 αριθ. 1 ΠολΔ επιβάλει την καταδίκη του νικητή διαδίκου στα δικαστικά έξοδα αν ο δικαστής κρίνει ότι αυτός δεν τήρησε το καθήκον της αλήθειας.

1.5. Ζήτημα γεννάται σχετικά με το κατά πόσο η παράβαση του καθήκοντος αλήθειας του άρθρου 116 ΠολΔ επισύρει και την ποινική ευθύνη του προσώπου που την τέλεσε. Συγκεκριμένα τη νομική φιλολογία και τη νομολογία απασχολεί το ερώτημα αν η παραπάνω συμπεριφορά του διαδίκου κλπ μπορεί να στοιχειοθετήσει την έννοια του αδικήματος της λεγόμενης απάτης επί δικαστηρίω[5]. Ως προς το ζήτημα αυτό, η κρατούσα άποψη δέχεται ότι στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του άρθρου 386 § 1 εδ. α’ ΠΚ εφόσον

α) προκληθεί παραπλάνηση στο δικαστή, εξαιτίας της οποίας αυτός εξαπατάται και οδηγείται στην έκδοση εσφαλμένης απόφασης,

β) η παραπλάνηση αυτή τελείται με την εν γνώσει του διαδίκου παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών, η οποία εντοπίζεται στο χώρο της απόδειξης των ισχυρισμών και του είδους του αποδεικτικού υλικού. Συγκεκριμένα το αδίκημα αυτό στοιχειοθετείται εάν τα αποδεικτικά μέσα με γνώση του διαδίκου που τα επικαλείται και τα προσκομίζει έχουν αλλοιωθεί και παρουσιαστεί ψευδώς ώστε αντικειμενικά αιτιωδώς να οδηγήσουν το δικαστή στην υιοθέτηση και παραδοχή των ψευδών ισχυρισμών. Επομένως, σύμφωνα με την παραπάνω άποψη, η μη τήρηση του καθήκοντος αλήθειας υπό προϋποθέσεις μπορεί να επισύρει ποινικές κυρώσεις.

1.6. Ως προς την περίπτωση επιβολής αστικής φύσεως κυρώσεων για την παράβαση του καθήκοντος αλήθειας μπορούν ν’ αναφερθούν τα ακόλουθα: Τη νομική φιλολογία και τη νομολογία έχει πολλές φορές απασχολήσει το ζήτημα κατά πόσο ο διάδικος που παραβίασε το καθήκον αλήθειας υποχρεούται να αποζημιώσει τον αντίδικό του κατά τα άρθρα 914 και 919 ΑΚ[6]. Ειδικά ως προς την εφαρμογή του άρθρου 919 ΑΚ προϋποτίθεται ότι ο εναγόμενος ζημίωσε τον ενάγοντα. Καθώς όμως έχει τονιστεί[7], δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «ζημία» του ενάγοντος η μείωση της περιουσίας του εξ’ αιτίας της – έστω και «δολίως» – επιτευχθείσας καταδικαστικής γι’ αυτόν δικαστικής απόφασης, αλλά ως νόμιμη υποχρέωσή του, εφόσον αυτή έχει κριθεί με δύναμη δεδικασμένου. Πραγματικά, το δεδικασμένο που διασφαλίζει τη βεβαιότητα δικαίου και την κοινωνική ειρήνη δεν μπορεί να διασπάται από την έγερση αγωγής αποζημίωσης. Μοναδικός τρόπος ανατροπής του είναι το ένδικο μέσο της αναψηλάφησης κατά τους όρους του άρθρου 544 ΠολΔ. Για τους παραπάνω λόγους, γίνεται δεκτό ότι η ύπαρξη δεδικασμένου δεν αφήνει περιθώρια για την ευόδωση αγωγής αποζημίωσης στην περίπτωση που εξετάζουμε. Ωστόσο, το εμπόδιο αυτό του δεδικασμένου δεν απαντά στην περίπτωση που ασκήθηκε αγωγή κατά παράβαση του καθήκοντος αλήθειας η οποία απορρίφθηκε τελεσίδικα ως ουσία αβάσιμη. Στην περίπτωση αυτή έχει γίνει δεκτό[8] ότι υπάρχει περιθώριο άσκησης αγωγής αποζημίωσης του άρθρου 919 ΑΚ εφόσον ο αντίδικος του διαδίκου που παρέβη το καθήκον αλήθειας υπέστη ζημία πέραν της δικαστικής δαπάνης και συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του άρθρου 919 ΑΚ.

1.7. Εκτός από τις παραπάνω αναφερόμενες κυρώσεις, η παράβαση του καθήκοντος αλήθειας από τον πληρεξούσιο δικηγόρο επισύρει και την πειθαρχική του ευθύνη κατά τις διατάξεις του Κώδικα Δικηγόρων. Συγκεκριμένα, το άρθρο 46 του Κώδικα Δικηγόρων επιβάλει στους δικηγόρους, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση κατά την άσκηση του λειτουργήματός τους να συμβάλουν στην επικράτηση της αλήθειας και του δικαίου και ιδιαιτέρως να μην υπερασπίζουν παράνομες και προφανώς άδικες υποθέσεις, ν’ απέχουν από κάθε μη ευθύ τρόπο υπεράσπισης και να μην παρελκύουν τις δίκες. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 64 του ίδιου Κώδικα η παράβαση των καθηκόντων και των υποχρεώσεων που επιβάλλονται στο δικηγόρο αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα που κρίνεται και τιμωρείται από το πειθαρχικό συμβούλιο του Συλλόγου κατά τις διατάξεις των πειθαρχικών ποινών, ανεξάρτητα από κάθε ποινική ευθύνη ή άλλη συνέπεια από άλλους νόμους. Τα σχετικά με τα πειθαρχικά συμβούλια ρυθμίζονται από τα άρθρα 64-84 του ίδιου Κώδικα. Τέλος, στο άρθρο 71 του Κώδικα Δικηγόρων προβλέπεται ότι τα πειθαρχικά παραπτώματα που τελούνται ενώπιον εντεταλμένου δικαστού βεβαιώνονται με έκθεση η οποία αποστέλλεται στον οικείο δικηγορικό σύλλογο και ότι σε κάθε περίπτωση οι δικαστικές αρχές υποχρεούνται ν’ ανακοινώνουν στον οικείο δικηγορικό σύλλογο κάθε πειθαρχικό παράπτωμα δικηγόρου, του οποίου λαμβάνουν γνώση.

  1. Η εφαρμογή του άρθρου 281 ΑΚως προς την επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης

2.1. Η σχολιαζόμενη απόφαση ασχολήθηκε με την παράβαση του καθήκοντος αλήθειας του άρθρου 116 ΠολΔ και τις κυρώσεις που αυτή συνεπάγεται σε γενικές γραμμές σύμφωνα με τις απόψεις που εκτέθηκαν παραπάνω (υπό 1), σε μια υπόθεση καταχρηστικής επίσπευσης αναγκαστικής εκτέλεσης, με την έννοια ότι ο επισπεύδων γνώριζε ότι δεν υπήρχε πλέον λόγος να προχωρήσει σε εκτέλεση. Ως προς την απαγόρευση της κακόπιστης συμπεριφοράς στην αναγκαστική εκτέλεση η σχολιαζόμενη απόφαση δέχεται ότι αυτή απαγορεύεται τόσο από το άρθρο 116 ΠολΔ, όσο και από το άρθρο 281 ΑΚ.

2.2. Ωστόσο, καθώς πειστικά υποστηρίζεται από την εισαγωγή του κώδικα πολιτικής δικονομίας το άρθρο 281 ΑΚ δεν μπορεί να έχει εφαρμογή ούτε άμεση, ούτε αναλογική στο πλαίσιο της πολιτικής δικονομίας και κατ’ επέκταση της αναγκαστικής εκτέλεσης[9]. Το άρθρο 281 ΑΚ αναφέρεται στην κατάχρηση δικαιωμάτων που απονέμονται από το αστικό δίκαιο, ενώ το άρθρο 116 ΠολΔ αφορά τις δυνατότητες που παρέχει η δικονομία στα πρόσωπα που εμπλέκονται στην εκάστοτε διαδικασία (διάδικοι, νόμιμοι αντιπρόσωποι, πληρεξούσιοι, υποκείμενα εκτελεστικής διαδικασίας κλπ). Η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης εκ μέρους του δανειστή δεν αποτελεί άσκηση ουσιαστικού δικαιώματος, όπως δέχεται η σχολιαζόμενη απόφαση. Στο πλαίσιο της αναγκαστικής εκτέλεσης ο δανειστής έχει δημοσίου δικαίου δικονομική αξίωση εναντίον της πολιτείας να κινήσει με τα αρμόδια όργανά της τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης. Οι πράξεις του, όπως η επίσπευση της αναγκαστικής εκτέλεσης, έχουν χαρακτήρα διαδικαστικών πράξεων και ρυθμίζονται αποκλειστικά από τους κανόνες του δικονομικού δικαίου[10]. Επομένως, δεν υπάρχει ανάγκη καταφυγής στο άρθρο 281 ΑΚ, αφού το άρθρο 116 ρυθμίζει με επάρκεια τις μορφές καταχρηστικής συμπεριφοράς στο χώρο της δικονομίας και κατ’ επέκταση της αναγκαστικής εκτέλεσης[11].

Ευαγγελία Μπαλογιάννη

Δικηγόρος 

Επιστημονική επιμελήτρια της επιθεώρησης του δικονομικού δικαίου Δίκη

[1] Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία, τ. ΙΙΙ, άρθρο 106, σελ. 542, 543, άρθρο 116, σελ. 607, όπου και παραπομπές στη γερμανική νομική φιλολογία.
[2] ΣχεδΠολΔ ΙΙ σελ. 185. Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία, τ. ΙΙΙ, άρθρο 116, σελ. 607, όπου και παραπομπές στη γερμανική θεωρία. Για παραπομπές στη νομολογία βλ. στο κείμενο της σχολιαζόμενης απόφασης.

[3] Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία, τ. ΙΙΙ, άρθρο 116, σελ. 606. Κ. Μπέης-Κ. Καλαβρός-Σ. Σταματόπουλος, Η δικονομία των ιδιωτικών διαφορών, τ. Ι, σελ. 198. Ν. Νίκας σε Κεραμέα-Κονδύλη-Νίκα, Ερμηνεία ΚπολΔ, άρθρο 116 , σελ. 260.

[4] Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία τ. ΙΙΙ, ο.π. Ενδεικτικά από τη νομολογία ΕφΑθ 5454/1986 Δ 18 [1987], 203 μ’ ενημερωτικό σημείωμα Σ. Σταματόπουλου. ΕφΑθ 4340/1988 ΕλΔ 31 [1990], 379.

[5] Γ. Διαμαντόπουλος, Η αντιφατική συμπεριφορά των διαδίκων στην πολιτική δίκη, σελ. 504 επ., όπου κι εκτενείς παραπομπές στη νομική φιλολογία και νομολογία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ζήτημα της μη στοιχειοθέτησης στην περίπτωση παράβασης του καθήκοντος αλήθειας του άρθρου 225 §§ 1, 2 ΠΚ, δηλαδή του αδικήματος της ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης, που αναλύεται στο ίδιο έργο, σελ 498 επ. Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία, τ. ΙΙΙ, άρθρο 116, σελ. 615.

[6] Γ. Διαμαντόπουλος, ο.π., σελ. 488 επ. όπου και πλούσιες παραπομπές στη νομική φιλολογία και τη νομολογία.

[7] Κ. Μπέης, Πολιτική Δικονομία, τ. ΙΙΙ, άρθρο 116, σελ. 614.

[8] Γ. Διαμαντόπουλος, ο.π. σελ. 494. ΕφΑθ 4769/1984 ΕλΔ 26 [1985], 676. ΕφΑθ 4340/1988 ΕλΔ 31 [1990], 380.

[9] Κ. Μπέης, Πολιτική δικονομίας, άρθρο 116, σελ. 595. Ο ίδιος, Πολιτική δικονομία, τ. 21, Αναγκαστική εκτέλεση, σελ. 46. ΑΠ 13/1981 Δ 12 [1981], 289 μ’ ενημερωτικό σημείωμα Κ. Μπέη = Η Διαλεκτική του Δικονομικού Δικαίου, τ. ΙΙ, σελ. 657.

[10] Κ. Μπέης, Πολιτική δικονομία, τ. 21, Αναγκαστική εκτέλεση, σελ. 52, 55, 56.

[11] Πρβλ. ΑΠ 457/1997 Δ 29 [1998], 739 με παρατηρήσεις Ε. Μπαλογιάννη. ΕφΠειρ 461/1994 Δ 26 [1995], 173 με παρατηρήσεις Ε. Μπαλογιάννη.

 

ΠΗΓΗ: kostasbeys.gr

dik2

Πολιτικός Φορέας: Δημοκρατική Ενότητα Ελευθέρων Πολιτών «Δ.ΕΝ.»

Κοινωνικός Φορέας με Νομική και Επιστημονική Στήριξη: «Ελευθερία»

Ράπισμα στην Τραπεζική Αυθαιρεσία – Δεδικασμένο ανακοπής που δημιουργεί και Αίτημα αποζημίωσης

Ράπισμα στην Τραπεζική Αυθαιρεσία – Δεδικασμένο ανακοπής που δημιουργεί και Αίτημα αποζημίωσης

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ Νο 2343/2016, ΟΠΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΣΤΗΝ ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΗ – ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ.

ΒΑΣΕΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΞΙΩΣΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

 

Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, ΑΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΆΛΟΥΝ Η ΚΑΛΗ ΠΙΣΤΗ Ή ΤΑ ΧΡΗΣΤΑ ΗΘΗ, ‘Η Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ, Ή ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ (Α.Κ 281)

 

ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΡΗΣΤΑ ΗΘΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ (ΑΚ. 178)

 

Το πρώτο Δεδικασμένο για την τραπεζική απάτη και την ΟΡΙΣΤΙΚΗ και ΠΛΗΡΗ απαλλαγή των πολιτών από τους συμμορίτες τραπεζίτες είναι γεγονός.

 

Με την απόφαση 2343/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, πρωτοδίκης δικαστίνα (το όνομα της οποίας μου παραμένει άγνωστο για λόγους που θα παρατεθούν κατωτέρω), έκανε δεκτή την ανακοπή μου αναγνωρίζοντας όχι μόνο την ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ της Τράπεζας, για την μη αποπληρωμή του δανείου εξαιτίας των τραπεζικών παρανομιών, αλλά και την αδιαμφισβήτητη ζημία που υπέστη η επιχείρηση.
Σημειώνεται ότι το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις των προσωπικών δανείων.

 

Το Ιστορικό της υπόθεσης:

 

Σεπτέμβριος 2011

 

Η επιχείρηση αιτείται να υπαχθεί στα προγράμματα στήριξης της οικονομίας. Όλες οι συνεργαζόμενες τράπεζες, που έως τότε είχαν ρευστοποιήσει 163 δισ. από τα 233 δισ. εγγυήσεων του Ελλ. Δημοσίου που συνολικά έλαβαν, αρνούνται χωρίς καμιά εξήγηση να εντάξουν την επιχείρηση στα ανωτέρω προγράμματα. Με τα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας, τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, αυτό αποτελούσε ξεκάθαρο μήνυμα μελλοντικής εξόντωσης των μικρομεσαίων αλλά και των νοικοκυριών. Κι αυτό, γιατί τα 163 δις. που οι τράπεζες είχαν ρευστοποιήσει, ήταν ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΕΣ να τα χρησιμοποιήσουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για διάθεση προς τους ανωτέρω δικαιούχους.

 

Συνεπώς  Ήταν απολύτως σαφές ότι τα χρήματα αυτά είχαν υπεξαιρεθεί από τους πραγματικούς δικαιούχους (επιχειρήσεις και νοικοκυριά).  Όμως ταυτόχρονα και φυσικά εν αγνοία τους ανέλαβαν οι πολίτες και τον ρόλο του εγγυητή προς την ΕΚΤ κλπ., ευρωπαϊκούς μηχανισμούς που είχαν δώσει μετρητά (ρευστά διαθέσιμα) στους απατεώνες τραπεζίτες.
Δηλαδή οι τράπεζες δανείστηκαν χρήματα για να μπορούν να πουλήσουν χρήμα ώστε να συνεχίσουν να δικαιολογούν τον λόγο ύπαρξης τους. Αυτά τα χρήματα που μπήκαν στο ταμείο τους, ουδέποτε βγήκαν στην οικονομία (σαφώς και Δ.ΕΝ. εξαϋλώθηκαν) και καλούνται να αποπληρώσουν οι εγγυητές των τραπεζών που σύμφωνα με τις Υπουργικές Αποφάσεις είναι όλοι οι Έλληνες Πολίτες. Δηλαδή, μείωση κερδών των στοχοποιημένων Ελληνικών επιχειρήσεων. ΣΥΝΕΠΩΣ μείωση μισθών και  ασφαλίστρων υγείας. ΣΥΝΕΠΩΣ μείωση συντάξεων και παροχών νοσηλείας κλπ.   

 

 

Σεπτέμβριος 2011 – Δεκέμβριος 2012

 

Επειδή οι ρητορικές του άκρατου οίνου (κοινώς αμπελοφιλοσοφίες) που αναπτύσσονταν από τους τότε ψευδοεπαναστάτες (βλ.ΚαμμενοΧαζακοΜπαρουφάκηδες κλπ) στις πλήρως ελεγχόμενες «πλατείες» εκτόνωσης περί «κακών» τραπεζών και «κακών» πολιτικών Δ.ΕΝ. είναι και πολύ χρήσιμες όταν πρόκειται να βρεθείς απέναντι στην Τρίτη εξουσία (Δικαστική), «στρώθηκα» για να συγκεντρώσω το αποδεικτικό υλικό που θα απεδείκνυε με απλά μαθηματικά, που Δ.ΕΝ είναι στην προσωπική κρίση των εκπροσώπων της Δικαστικής εξουσίας, την τραπεζική απάτη με τη συνέργεια του πολιτικού προσωπικού, που ως στόχο είχε την εξόντωση όχι μόνο της προσωπικής μου επιχείρησης αλλά και του συνόλου των Ελληνικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Παράλληλα προσπάθησα να βρω αρωγούς για τον επιμερισμό της συνολικής εργασίας, κάτι που θα έπραττε κάθε νοήμων Έλληνας που αντιλαμβανόταν ότι Δ.ΕΝ ήταν ένα προσωπικό πρόβλημα αλλά κάτι που αφορούσε το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, προκειμένου να κατατεθεί ένα ομαδικό δικόγραφο που σαφώς θα είχε διαφορετική αντιμετώπιση από τη δικαστική εξουσία. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας, απογοητευτικά έως… τραγικά. Κάθε ένας που ζήταγε και έπαιρνε έτοιμα στοιχεία, έφτιαχνε στο φτωχό του μυαλουδάκι ένα «ψιλικατζίδικο» με μία κλειστή cabal (ελληνιστί κλίκα), που θα του έδινε την ευκαιρία να βιοπορεί, όπως οι cabalιστές, θυσιάζοντας ανυποψίαστους πολίτες που Δ.ΕΝ. αντιλαμβάνονται ότι άλλο τα θαααααααααά και άλλο τα Δικόγραφα με την υπογραφή έστω και «αμόρφωτων» ή «παραμορφωμένων»  Δικηγόρων που έως τότε έστελναν τα πρόβατα στο θυσιαστήριο (βλ. νόμους Κατσέλη κλπ. δήθεν κερδισμένες  ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ για τυπικούς λόγους – όπως π.χ. 128/1975 – 360/365 ημέρες – ανεκκαθάριστες οφειλές, ΑΛΛΑ οφειλές των ανυποψίαστων και τρομαγμένων πολιτών).

 

Μετά από αλλεπάλληλες συναντήσεις με τάγματα «αμόρφωτων», ή «παραμορφωμένων» δικηγόρων, (επεδίωκαν όλοι τους να με ρίξουν στο λάκκο με τα λιοντάρια βλ. Δανιήλ) και στις τυπικές κατ’ αυτούς «ΝΟΜΙΜΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ» που συνέτασσαν, μέσω των οποίων αναγνωρίζεις οφειλές που υπάρχουν ΜΟΝΟ σε αρρωστημένα και παρωχημένα μυαλά (βλ. Γεώργιος Κοντός, νυν γραμματέας της νυν ψευδοΥπέρβασης – βλ. παρακάτω).  Οι μέχρι τότε λοιπόν «πολλές» επιλογές, κατέληξαν στο ή τρως τον σάπιο καρπό που σου πουλάνε αυτοί οι «πειθαρχημένοι» δικηγόροι ή στρώνεσαι και γράφεις δικόγραφο μόνος με την ελπίδα να βρεις σε μέλλοντα χρόνο έστω και έναν «απείθαρχο» δικηγόρο, που Δ.ΕΝ. θα τον έχει ταΐσει η μήτηρ του Ζωή εκλεκτές και πανάκριβες… ζωοτροφές, αλλά και θα έχει μια στάλα ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ  για τους πολίτες.

 

 

 

Δεκέμβριος 2012

 

Ενώ το δικόγραφο ήταν σχεδόν τελειωμένο μετά από 15μηνη εργασία στη διάρκεια των οποίων ο Ήλιος και Σελήνη είχαν γίνει ένα και Δ.ΕΝ.  ξεχώριζαν από την συστηματική μελέτη της ΑΠΑΤΗΣ, τα σκουπίδια της νομικής υπηρεσίας της Marfin Εγνατίας Τράπεζας, ενώ είχαν ενημερωθεί από εμένα προσωπικά για την τραπεζική απάτη, ώστε να μην μπορούν να επικαλεστούν άγνοια, απέστειλαν διαταγή πληρωμής για λογαριασμό του απατεώνα εργοδότη τους (ΔΟΛΟΣ Α’ Βαθμού), με προθεσμία για την κατάθεση ανακοπής την 24-Δεκ-2012 (παραμονή Χριστουγέννων). Το (σχεδόν) εικοσαήμερο του Αθάνατου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ Θεϊκού Λόγου (προσφάτως –μετά την εκδίκαση της υπόθεσης το 2014 αντελήφθη την Αξία Του) που Δ.ΕΝ αναγεννάτε κάθε χρόνο όπως οι δούλοι του Θεού επιθυμούν διακαώς να αποκρύπτουν (βλ. Ευαγγελικά επεισόδια του 1901) για να τον κρατούν Εσταυρωμένο και να έχουν λόγο ενδιαμέσου επί προμήθεια (κοινώς γνωστή ως μίζα), αλλά παραμένει αναλλοίωτος εδώ και χιλιάδες χρόνια ήταν λογικό ότι αφιερώθηκε στην εξεύρεση του δικηγόρου που απλά θα υπέγραφε – αφού θα έκανε ένα απλό έλεγχο των σχετικών εγγράφων που αφορούσαν εξ ολοκλήρου επίσημα κρατικά έγγραφα – ένα έτοιμο δικόγραφο. Το «θαύμα» της εξεύρεσης δικηγόρου συντελέσθηκε ακριβώς στην καταληκτική ημερομηνία της 24-12-2012. Δικηγόρος εκ Θηβών κατέβηκε στην Αθήνα όχι μόνο χωρίς κανένα οικονομικό όφελος, αλλά επιπλέον κατέβαλε ο ίδιος όλα τα έξοδα για την κατάθεση της ανακοπής που στο προηγούμενο εικοσαήμερο είχαν αρνηθεί να καταθέσουν χωρίς καμία εξήγηση δεκάδες δικηγόροι (ένας εξ αυτών μάλιστα κατέθεσε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη μου άλλο δικόγραφο από το οποίο παραιτήθηκα την ημέρα κατάθεσης 24-12-2012 της ορθής ανακοπής).

 

Σημειώνεται ότι το δικόγραφο της ορθής ανακοπής ήταν δημοσιευμένο στην αρχική του μορφή (ως μήνυση) από το Σεπτέμβριο του 2012 και ανανεωνόταν κάθε φορά που προέκυπταν νέα στοιχεία (εδώ μπορείτε να δείτε και τις προτάσεις της ανακοπής). Κι αυτό με το σκεπτικό είτε να βρεθεί ο «ατάιστος τον καρπό»  ή «απείθαρχος» δικηγόρος, είτε να βοηθηθούν – συνασπιστούν οι νοήμονες πολίτες που είχαν ίδια προβλήματα απ’ τους απατεώνες τραπεζίτες.

 

 

 

Απρίλιος 2013

 

Οι δούλοι των δούλων του Θεού και περιττώματα της νομικής υπηρεσίας της Τράπεζας Πειραιώς, που είχε εξαγοράσει την Marfin Εγνατία Τράπεζα («εξαγόρασε» δωρεάν και την Αγροτική), κάνουν την 15.04.2013 πρόσθετη παρέμβαση παρ’  όλο που είναι γνώστες και αυτοί περί της υπεξαίρεσης 40 δισ. ευρώ του Ελληνικού λαού από τον απατεώνα εργοδότη τους.  Σημειώνεται ότι είχαν λάβει γνώση για τα στοιχεία της ανακοπής που είχε κατατεθεί τον Δεκέμβριο του 2012 (Δόλος Α Βαθμού) και ότι πιθανότατα ήδη είχαν λάβει γνώση και για την μήνυση που είχα καταθέσει από την 05.04.2013 (με κάποια πρόσθετα της ανακοπής στοιχεία που είχα συλλέξει στο μεσοδιάστημα από την προσφυγή που είχαν καταθέσει Δικαστές και Εισαγγελείς για την μη μείωση των αργυρίων τους) και η οποία τους αφορούσε άμεσα ως συνεργούς στην απάτη.
Τελική ημερομηνία εκδίκασης για την υπόθεση ορίστηκε η 22.01.2014

 

Αφού έγινε η δίκη της ανακοπής, ο Δικαστής όφειλε εντός 2 μηνών να βγάλει απόφαση πράγμα που όμως ΔΕΝ έκανε στο χρονικό όριο που απαιτούνταν, διαπράττοντας το αδίκημα της αρνησιδικίας

 

 

 

Η ενδιάμεση περίοδος έως την εκδίκαση 22.01.2014

 

Αφού κάποια «μπουμπούκια» είχαν καταφέρει να διαλύσουν την αρχική Υπέρβαση, «έστησαν» κλειστά cabal-μαγαζάκια (μεταφρ. κλίκες υπαρχηγών που υπακούν σε «αόρατες» αρχές) πουλώντας τη γνώση ακριβά και κατά παράβαση του ΔΩΡΕΑΝ ΛΑΒΑΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΔΩΣΕΤΕ. Φυσικά και με τη βοήθεια κάποιων μη νοημόνων συμμετεχόντων, που  χωρίς να έχουν παράξει τίποτα ουσιαστικό,  αυτοχρίστηκαν αρχηγέτες της γνήσιας Ελληνοϊουδαικής φυλής αυτοοικειοποιούμενοι ακόμα και το ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ.  Για τις ενέργειες  που θα έπρεπε να υλοποιηθούν για την προστασία των αμέριμνων πολιτών, από λυκόπουλα με μορφή προβάτων (αφού διέλυσαν την 1η Υπέρβαση), «αμέλησαν» να προβάλλουν την ΑΛΗΘΕΙΑ. Όπως δηλαδή είχε πράξει και ο ΧΑΜΜΕΝΟΣ αρχηγέτης της Ιουδαϊκής ΑΝ.ΕΛοφυλής στη ΔΕΘ του 2012, που όμως «αμέλησε» να την προβάλλει στη συνέχεια, όπως και όλα τα νεώτερα στοιχεία που απεδείκνυαν μαθηματικά και περίτρανα ότι… ο αγνώστης και καταθλιπτικός πολίτης ήδη πλήρωνε 14% επιτόκιο για τα χρήματα που είχαν υπεξαιρέσει οι απατεώνες δούλοι των δούλων, εμποδίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ολοκλήρωση της ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ.

 

Μερικά καλόπαιδα της ΑΝ.ΕΛοφυλής που γνώριζαν όλο αυτό το ιστορικό εκ της Γενέσεως του και ήταν αυτόπτες και αυτήκοοι  μάρτυρες   των γεγονότων καθ’ όλο το προαναφερόμενο χρονικό μαζί με κάποιους άλλους δούλους των δούλων, που διέβλεπαν ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να ταρακουνήσουν τους πυλώνες του Ιουδαϊκού δημιουργήματος που ξεκίνησε να στήνεται σε παγκόσμιο επίπεδο με τη Νέα Ρώμη το 325 φθάνοντας στη μέγιστη ισχύ του το 1994. Τότε πλέον οι αρχηγέτες του, είχαν μετατραπεί σε αόρατους που δίνουν εντολές στους μπροστινούς των μπροστινών.  Δούλοι, που προθυμοποιήθηκαν και καλά να βοηθήσουν έχοντας κατά νου να δημιουργήσουν άλλο ένα cabalομαγαζάκι του ενός αρχηγέτη που θα καθόταν στα τέσσερα μπροστά στους «αόρατους αρχηγούς». Εξού και το Ρωμαϊκό καταστατικό του «ελέω (ελλείψει)  Θεού» αρχηγού της 2ης Υπέρβασης (Κυριάκου Τόμπρα) που υποτίθεται ήταν καλύτερο της 1ης Υπέρβασης και νυν καταστατικού της Δ.ΕΝ. και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

 

Η πρώτη διπλωματική (μεταφρ. sic έκφραση των Σαδουκκαίων) συμβουλή λίγες ημέρες πριν την εκδίκαση της ανακοπής 22.01.2014 αλλά και της οριστικής ολοκλήρωσης (06.02.2014) των διαδικασιών για την έναρξη της 2ης Υπέρβασης, ήταν ότι Δ.ΕΝ. θα έπρεπε να παραστώ στο δικαστήριο, διότι αν χανόταν η υπόθεση (των ατράνταχτων στοιχείων όπως όλοι οι Σαδουκκαίοι συμφωνούσαν) από μία πιθανόν πιασμένη σύνθεση του Δικαστηρίου τότε με τι μούτρα θα μιλάγαμε στον κόσμο.

 

Παρατήρηση: Μετά τη διάλυση της 1ης Υπέρβασης όλοι οι μη νοήμονες και γνώστες όλων των ανωτέρω στοιχείων που Δ.ΕΝ συμμετείχαν στη 2η Υπέρβαση λόγω «αρχαιρεσιών» (δυστυχώς πήξαμε στους στρατηγούς και στα όπλα) συνέχισαν σε ακόμα χειρότερο μοτίβο. ΌΧΙ μόνο αποδείχθηκαν παντελώς ανίκανοι να παράξουν το παραμικρό, αλλά ως μωροφιλόδοξα ιδιοτελή αρχηγετικά ζώα της γνήσιας ΕλληνοΙουδαικής, κατέκριναν κάθε έναν που προσπαθούσε να φέρει το οποιοδήποτε αποτέλεσμα πετυχαίνοντας, μέσω των ατομιστικών τους μωροφιλοδοξιών και της απύθμενης βλακείας τους, αυτό που η ανώτερη cabalo-κλίκας του ΌΡΟΥΣ – HORUS επιθυμεί. Το ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ. Ασφαλώς στη συνέχεια κατελήφθησαν και από την απαιτούμενη αμνησία προσώπων και καταστάσεων αφού όχι μόνο Δ.ΕΝ. προσκόμησαν στη Δικαιοσύνη αυτά που γνώριζαν (βλ. 232 Π.Κ) αλλά και αποσιωπούσαν συστηματικά, όπως προαναφέρθηκε, όλα τα μετέπειτα στοιχεία που θα μπορούσαν να προστατεύσουν τους ήδη στα χρέη πνιγμένους Πολίτες, βυθίζοντάς τους ακόμα πιο βαθειά στο λάκκο.

 

 

22.01.2014

 

Ευτυχώς που ο ένας εκ των Δικηγόρων της Υπέρβασης (Λεωνίδας Στάμος) είχε σε πολύ ανεπτυγμένο και εξελιγμένο βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Ιούδα του Ισκαριώτη. Λόγω του προσωπικού του Δανείου επιθυμούσε την εκδίκαση της ανακοπής προκειμένου να δημιουργηθεί δεδικασμένο που θα τον βοηθούσε στην προσωπική του υπόθεση που μέχρι τότε Δ.ΕΝ. μπορούσε να την τελειώσει αν και δικηγόρος. Έτσι έκανε την πολύ κουραστική για αυτόν εργασία – να  καλέσει στο τηλέφωνο 10 ώρες (παραμονή βράδυ στις 23.00) πριν την εκδίκαση, για να με ενημερώσει ότι αν ήθελα να εκδικάσω θα έπρεπε να έχω το πρωί έτοιμο το κείμενο των προτάσεων και τα σχετικά παραστατικά τους (2 ντοσιέ φωτοτυπίες με τα στοιχεία της απάτης) και ότι αν προλάβαινα το πρωί θα μπορούσε να συνεισφέρει στη θετική έκβαση της υπόθεσης με το να πει «Παριστάμεθα» στο Δικαστήριο και να μου δώσει τον λόγο ώστε …… να δημιουργηθεί το δεδικασμένο.

 

 

25.04.2016

 

Αποτέλεσμα αυτού του ιστορικού είναι η απόφαση 2343/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που το προσκυνημένο δουλάκι – νυν Γραμματέας της 2ης Υπέρβασης, αποπειράθηκε να καπηλευθεί με την προχθεσινή του ανάρτηση.

 

Δηλαδή ενώ το δουλάκι στέλνει εκατοντάδες μηνύματα στα μέλη της Υπέρβασης να πληρώσουν για εξώδικα επανακαθορισμού οφειλών που σημαίνει ότι αναγνωρίζει τις παράνομες οφειλές από την άλλη καπηλεύεται μια Δικαστική απόφαση που προήλθε από ένα δικόγραφο που είχε κατατεθεί πολύ προγενέστερα της Υπέρβασης, προκειμένου να σιτίζεται ο ίδιος όπως σιτίζονταν κάποτε οι Βαβυλώνιοι υπηρέτες του «ελέω (ελλείψει) Θεού» αρχηγού του κλικομάγαζου, ενώ συνεχίζει να στέλνει τα ανυποψίαστα νέα μέλη στο λάκκο της πυραμίδας.

 

Γνωρίζει ασφαλώς το δουλάκι ονόματι Κοντός ότι η ΑΝΑΚΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ από αυτήν που καταθέτει η Υπέρβαση αφού παρευρίσκετο στη συνάντηση όπου ο αφέντης του προσπάθησε να επιβάλλει την μην εκδίκαση της συγκεκριμένης ανακοπής ερχόμενος τότε σε κόντρα ακόμα και με τον Στάμο που αρχικά το επιθυμούσε (βέβαια ο Στάμος μετέπειτα και λίγο πριν την κατάθεση της 1ης ομαδικής αγωγής αποφάσισε να πάρει το ρόλο του Πέτρου προ του 1ου λαλήματος του πετεινού).

 

Ξέχασε βέβαια το σκουπιδοδουλάκι Κοντός, που προφανώς και θα έχει πάρει εντολή και προφανώς έναντι αργυρίων να γράψει στην ανάρτηση γιατί αυτή είναι η μοναδική τέτοια απόφαση και γιατί η Υπέρβαση όσες αποφάσεις διαφήμιζε μέχρι σήμερα Δ.ΕΝ. είχαν την ίδια νομική βάση. Εδώ του ταιριάζει γάντι θα έλεγα το εξής ρητό:

 

 

«Το θράσος έχει τόλμη μα Δ.ΕΝ. έχει… Αλήθεια»

 

Είμαι όμως περίεργος να δω που θα κρυφτούν τόσο ο σκουπιδοξεχασιάρης που επί μακρόν παγιδεύει τους πολίτες (χαρακτηρίζοντας με ρίψασπι πριν από τη δικαστική διαμάχη, ερήμην μου, με τη βλακώδη δικαιολογία των προσωπικών λόγων, σε όσα μέλη της Υπέρβασης τυχόν ερωτούσαν για την αποχώρηση από την Υπέρβαση -αποκρύπτοντας το όνομα μου, από την απόφαση 2343/2016), όσο και οι υπόλοιποι cabalομαγαζάτορες συλλόγων δανειοληπτών που παραμυθιάζουν τους πολίτες-θύματα ότι έχουν «κερδίσει» τις ανακοπές τους με ανεκκαθάριστα υπόλοιπα – εισφοροκομπινιές 360/365, (δηλαδή οι γνωστοί ισχυρισμοί άνευ ουσίας, αφού η οφειλή παραμένει έστω και μειωμένη κατά το υπερβάλλον ποσό που αυθαίρετα επέβαλε η τράπεζα με τόκους 365 ημερών, χρησιμοποιώντας τερτίπια τυπικών λόγων ανακοπής και όχι ουσίας, αφού όταν εκκαθαριστούν, οι ανυποψίαστοι πολίτες προ του πραγματικού θυσιαστηρίου αναγκαστικά θα ψάξουν τι τους έχει συμβεί). Όμως τότε δυστυχώς για τους κατεστραμμένους πολίτες θα είναι πολύ αργά.

 

Επίσης ξέχασε ο σκουπιδομεζές Κοντός τι συνέβη αμέσως μετά το δεύτερο λάλημα του Πέτρου – Στάμου στην μοναδική προσωρινή διοικούσα που είναι νομίμως ηχογραφημένη και στην οποία ήταν παρόντες σχεδόν όλα τα ιδρυτικά μέλη.

 

Επειδή υπάρχουν πολλοί που Δ.ΕΝ. πιστεύουν ούτε καν στο Δις εξαμαρτείν…

Επειδή χρειάζεται χρόνος για το απαραίτητο συνέρχεσθαι…

Επειδή είναι δύσκολο να βρεθεί ο «απείθαρχος», άρα κατάλληλος δικηγόρος…

Άργησαν λιγάκι να συσταθούν ο πολιτικός φορέας Δ.ΕΝ. και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ο πολιτικά υποστηριζόμενος φορέας διεκδίκησης Δίκαιου και προάσπισης Ανθρωπίνων Αξιών από την «Δ.ΕΝ.». Φυσικά είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ όλων μας και ΔΕΝ πρέπει να περιμένουμε από άλλους, αυτά που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να πράξουμε εμείς !!!

Δύο νομικά πρόσωπα που λειτουργούν με τις ίδιες καταστατικές αρχές που πρώτα από όλα προβλέπουν ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ (διότι τα έργα τους Δ.ΕΝ. είναι πονηρά).

Ήδη το δικόγραφο της ανακοπής έχει σταλεί «ξεκλείδωτο» (σε word) και εντελώς ΔΩΡΕΑΝ με mail (για να υπάρχει και το αποδεικτικό της ενημέρωσης του δικηγόρου) σε όποιο μέλος το έχει ζητήσει με το δικηγόρο του να επιτύχει ότι προβλέπει η ανωτέρω απόφαση (2343/2016)

 

 

Υ.Γ.

Φήμες λένε ότι ο Δικηγόρος Στάμος έχει πλέον μάθει μετά την ανάρτηση της Δ.ΕΝ. για το καθήκον της Αλήθειας για το οποίο λόγω της νομικής του παιδείας μπορεί να αντιληφθεί ότι αναφέρεται όχι μόνο στους δικηγόρους αλλά και σε κάθε πρόσωπο που επηρεάζει την εξέλιξη μίας δίκης.
Ας μου κάνει λοιπόν την χάρη μιας και αντιλαμβάνεται την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ της συγκεκριμένης υπόθεσης να ενημερώσει τον σκουπιδοξεχασιάρη Κοντό, για τις συνέπειες των πράξεων του προκειμένου να μην μπαίνω στη διαδικασία να απαντώ σε σχόλια του από δευτερότριτα profil του πονηροΚοντού (διότι Δ.ΕΝ. υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου να ασχολούμαστε με… κοντούληδες).

 

Άλλωστε για κάτι τέτοια  είναι υποχρεωμένες οι δημόσιες υπηρεσίες, (πχ. δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος κλπ) και θα με αναγκάσει να ξεχάσω (κολλητικό) παντελώς τόσο το γεγονός της καλής του πράξης, με το … ΠΑΡΙΣΤΑΜΑΙ, όσο και την πολύτιμη μεταχρονολόγηση (λόγω της ιδέας του για εκκρεμοδικία) των κατασχέσεων – την οποία εκ του πονηρού κάποιοι άλλοι χρησιμοποίησαν έτσι ώστε να αλλαχτεί ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που προβλέπει πλέον πλειστηριασμούς στις εμπορικές αξίες.

 

Αυτοί οι 19 μήνες (από το Μάιο του 2014 έως Δεκέμβριο του 2015) ήταν πολύτιμος χρόνος για την ολοκλήρωση της έρευνας μου  –  τη σύνταξη του νέου δικογράφου για οριστική διαγραφή χρεών και αποζημίωση των πολιτών, λόγω της προσχεδιασμένης τραπεζικής απάτης, αλλά και για τη συλλογή των απαραίτητων υπογραφών από ανιδιοτελείς πολίτες σε ένα ορθό καταστατικό για την σύσταση και λειτουργία του πολιτικού φορέα της «Δ.ΕΝ.» Ελευθέρων Πολιτών, αλλά και της Α.Μ.Κ.Ε. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

 

 

Γεώργιος Σαρρής

Εταίρος της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας (Α.Μ.Κ.Ε.) «Ελευθερία», 

Μέλος του Ελεγκτικού Συμβουλίου και μέλος του Ιδρυτικού Προεδρείου του πολιτικού φορέα της Δημοκρατικής Ενότητας «Δ.ΕΝ.» Ελευθέρων Πολιτών.

 

Δείτε την απόφαση εδώ  Δείτε τα πρακτικά της δίκης εδώ

 

Για περισσότερες πληροφορίες οι Πολίτες μπορούν να απευθύνονται:

Γενικός Γραμματέας «Δ.ΕΝ.» :                               Γενικός Γραμματέας «Ελευθερίας» :

κ. Αναστάσιος Αποσπόρης                                        κ. Ιωάννης Μασσέλος

 

https://den.com.gr                                                https://eleftheria.com.gr

Τηλ. 693.90.95.841                                                 Τηλ. 694.99.07.999

 

 

dene                            ele