Αρνησιδικία : Ο Δικαστής που έγινε … «λαγός» !!!

Αρνησιδικία : Ο Δικαστής που έγινε … «λαγός» !!!

Εισαγωγή …

Η αρνησιδικία είναι η άρνηση έκδοσης δικαστικής απόφασης και θεωρείτε το μεγαλύτερο αδίκημα που μπορεί να βαρύνει έναν Δικαστή …

Σύμφωνα με το δικαϊκό σύστημα, ο Δικαστής υποχρεούται να εκδώσει απόφαση μετά από μια δικαστική δίκη που προεδρεύει, μέσα σε αυστηρά χρονικά όρια που καθορίζονται από τον νόμο, αλλιώς τελεί το αδίκημα της «Αρνησιδικίας», που επισύρει βαρύτατες κυρώσεις στον Δικαστή.

Λογικά τέτοιες περιπτώσεις ΔΕΝ παρατηρούνται, πλην των τελευταίων χρόνων, όπου πλέον είναι δυστυχώς πασίδηλο γεγονός ότι η Δικαιοσύνη χειραγωγείται από το καθεστώς, με άμεση συνέπεια, στους Δικαστές να ασκούνται διάφορες «παράξενες» πιέσεις, κυρίως πολιτικής προέλευσης, έτσι ώστε να εκδίδουν αποφάσεις «βολικές» για το καθεστώς (πολλές φορές και παρά την θέληση των Δικαστών) εναντίων των Πολιτών, παραβιάζοντας κατάφορα το περί κοινού αίσθημα δικαίου και τα δικαιώματα των Πολιτών.

Οι Δικαστές είναι όμως υποχρεωμένοι όταν εκδίδουν μια απόφαση να την δικαιολογούν γραπτώς, παραθέτοντας όλο το σκεπτικό. Έτσι, εάν ένα δικόγραφο ΔΕΝ είναι ορθά φτιαγμένο ή εάν για να στηριχτεί κάποιο γεγονός χρειάζονται μάρτυρες και ο Δικαστής πιέζεται να «ρίξει» το δικόγραφο, μπορεί εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες του δικογράφου ή αμφισβητώντας τις καταθέσεις των μαρτύρων, να το «ρίξει» νομότυπα …

Τι γίνεται όμως όταν το δικόγραφο είναι απολύτως ορθά γραμμένο και ΔΕΝ χρειάζονται μάρτυρες, διότι στηρίζεται και τεκμηριώνεται από επίσημα κρατικά έγγραφα όπως είναι τα ΦΕΚ ??? Σε μια τέτοια περίπτωση, όσο και να πιέζεται ο Δικαστής για να «ρίξει» το δικόγραφο από το πολιτικό καθεστώς, αυτό επί της ουσίας είναι αδύνατο, διότι ο Δικαστής ΔΕΝ μπορεί να αιτιολογήσει γραπτώς στο σκεπτικό του την απόφαση του …

Η μόνη επιλογή που έχει σε τέτοιες περιπτώσεις προκείμενου να «εξυπηρετήσει» το καθεστώς, είναι η αρνησιδικία !!! Αυτή η έκνομη πράξη του, επισύρει βαρύτατες ποινικές και αστικές ευθύνες, ενώ μπορεί να του στερήσει ακόμη και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, όπως και την σύνταξη του … Το καθεστώς βέβαια, μπορεί ανά πάσα στιγμή να τον «ανταμείψει» για της «υπηρεσίες» και την «πίστη» του προς αυτό, δίνοντας του μια άλλη δημόσια θέση εκτός Δικαστικού κύκλου, εξασφαλίζοντας του τα προς το ζην και μια καλή σύνταξη …

Το καθεστώς δύναται να πράξει όλα αυτά μόνον όσο είναι ισχυρό. Επίσης, αυτό που θα πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό είναι ότι όταν αναφερόμαστε στο καθεστώς, ΔΕΝ εννοούμε ένα συγκεκριμένο κόμμα ή μια κυβερνητική παράταξη, αλλά το σύνολο των από-κομμάτων εντός και εκτός Βουλής, που ενώ ξέρουν την αλήθεια, συνεργούν δια της σιωπής και της ουσιαστικής εγκληματικής αδράνειας τους, με δόλο και πρόθεση στην εξελισσόμενη Εθνική προδοσία !!!

Ευτυχώς σήμερα, ο Ελληνικός λαός δείχνει να έχει επιτέλους καταλάβει τον ρόλο όλων αυτών των απο-κομμάτων και έτσι στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 η αποχή από τις κάλπες ήταν η μεγαλύτερη στην μεταπολιτευτική περίοδο και είχε σαν αποτέλεσμα την σημαντική αποδυνάμωση και την μη-νομιμοποίηση του καθεστώτος, μια και πλέον εάν υπολογίσει κανείς το ποσοστό του λαού που εκπροσωπούν όλοι οι βουλευτές στην Βουλή, θα διαπιστώσει ότι μετά βίας εκπροσωπείται μόνον το 48% των εκλογέων !!! Συνεπώς, οι Δικαστές πλέον σκέφτονται πολύ σοβαρά αυτό το γεγονός, στην περίπτωση που για να «εξυπηρετήσουν» το καθεστώς θα προέβαιναν σε αρνησιδικία … Ειδικά, η ύπαρξη ενός και μόνον ενός, πραγματικά Πατριωτικού πολιτικού φορέα Ελλήνων Πολιτών, θα τους ανάγκαζε δια παντός να εγκαταλείψουν την πάγια καθεστωτική τακτική της αρνησιδικίας … Η Δημοκρατική Ενότητα Ελευθέρων Πολιτών αποσκοπεί ακριβώς σε αυτό, που σαν συνέπεια θα έχει την ορθή απονομή Δικαιοσύνης και όχι στην αρνησιδικία. Εκεί που το καθεστώς θα πιέζει για αρνησιδικία, οι Πολίτες θα επιβάλλουν την ορθή απονομή του  Δικαίου …

Ο Λαός πρέπει να καταλάβει ότι απέναντι σε ένα στυγνό καθεστώς, πραγματικές λύσεις σε ατομικό επίπεδο ΔΕΝ θα μπορέσουν να υπάρξουν, παρά μόνον σε συλλογικό επίπεδο απαραιτήτως συνοδευόμενες με πολιτική στήριξη (μέσω πολιτικού φορέα) των ιδίων των Πολιτών.

ισχυς

 

Παραδείγματα πεπραγμένων αρνησιδικίας …

Τα αδιάσειστα στοιχεία της Απάτης των τραπεζών είναι γνωστά από της αρχές του 2012. Μια απάτη τεραστίων διαστάσεων, που διέλυσε οικονομικά την Εθνική και ιδιωτική οικονομία και όχι μόνον. Τα στοιχεία αυτά για το σύνολο των τραπεζών έχουν ήδη παρουσιαστεί σε προηγούμενη ανάρτηση μας και πιο συγκεκριμένα με τον τίτλο «Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη»

Επιπροσθέτως, τα στοιχεία αυτά με την προσωπική μέριμνα κάποιων ιδρυτικών μελών της «Δ.ΕΝ.», έχουν επισήμως κοινοποιηθεί εδώ και χρόνια, τουλάχιστον:

  • Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
  • Σε όλους τους Βουλευτές, Υπουργούς και Πρωθυπουργούς της περιόδου των μνημονίων.
  • Σε όλα τα γνωστά κόμματα (απο-κόμματα), εντός και εκτός Βουλής,
  • Στην Εισαγγελία (και του Αρείου Πάγου), με σχετικά δικόγραφα [Μια μήνυση εδώ έχει φτάσει στην Βουλή και γίνεται ως συνήθως προσπάθεια συγκάλυψης της] .
  • Σε όλες τις Εισαγγελικές και Δικαστικές ενώσεις της Χώρας.
  • Σε όλους τους Δικηγορικούς Συλλόγους της Χώρας και τα διοικητικά τους συμβούλια.
  • Σε όλα τα ΜΜΕ.
  • Στο Υπουργείο Οικονομικών, στην Γραμματεία Εσόδων, στην Πολιτική Είσπραξης, στις Εφορίες και το ΣΔΟΕ.
  • Κ.τ.λ.

Και ποτέ ΔΕΝ δόθηκε καμία απάντηση !!! Όσοι λοιπόν ξέρουν και σιωπούν, … συγκαλύπτουν, οπότε και βάση του άρθρου 232 ΠΚ, υπέχουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες και αντιμετωπίζουν πολύχρονες ποινές φυλάκισης !!!

Την ίδια στιγμή που πλέον είναι γνώστη η τραπεζική απάτη και η στήριξη της από το καθεστώς, μέσω των πολιτικών προσώπων που το εκπροσωπούν, οι τράπεζες επιτίθενται σε ιδρυτικό μέλος της «Δ.ΕΝ.», απαιτώντας από αυτό να πληρώσει τα δάνεια του, «δάνεια» («δολώματα» απάτης) που όμως πλέον ήταν απολύτως γνωστό ότι είναι τα προϊόντα εγκλήματος της μεγαλύτερης οικονομικής απάτης όλων των εποχών, αυτής των Ελληνικών συστημικών τραπεζών που υπεξαίρεσαν τουλάχιστο 233 Δις ευρώ δημοσίου χρήματος !!!

Πιο συγκεκριμένα η τράπεζα που επιτέθηκε στο ιδρυτικό μας μέλος, ήταν η τράπεζα Πειραιώς, σαν ειδικής διαδόχου των ανωνύμων τραπεζικών εταιρειών με τις επωνυμίες «Marfin» και «τράπεζα Κύπρου» …

Αμυνόμενο το ιδρυτικό μας μέλος, έκανε ανακοπές κατά των δυο προαναφερομένων τραπεζών και ορίστηκαν τα αντίστοιχα δικαστήρια για τον Ιανουάριο του 2014 για την πρώτη και για τον Μάρτιο του 2014 για την δεύτερη, με μόνον μια αιτιολογία επί της ουσίας που ήταν η τραπεζική απάτη (αφήνοντας έξω σκοπίμως κάθε άλλο συνηθισμένο λόγο ανακοπής), αναγκάζοντας έτσι τους Δικαστές να πάρουν θέση και είτε να δεχτούν, είτε να απορρίψουν με δικαστική απόφαση την τραπεζική απάτη … Τα δικόγραφα των ανακοπών που κατέθεσε ήταν ορθά δομημένα και βασισμένα αποκλειστικά σε επίσημα έγγραφα (ΦΕΚ), ενώ ΔΕΝ υπήρχε η ανάγκη να παραστεί κανένας μάρτυρας … Το περιεχόμενο τους ενδεικτικά, ήταν παρόμοιο με τα δικόγραφα των μηνύσεων και αγωγών που κατέθεσε κατά των εν’ λόγο τραπεζών, όταν από θέση άμυνας, προχώρησε σε θέση επίθεσης, διεκδικώντας τα Δίκαια του (βλ. Αγωγή-Μήνυση).

Σύμφωνα με τον ν.4055/2012, οι Δικαστές θα πρέπει να εκδώσουν απόφαση μέσα το πολύ σε δυο μήνες (και όχι σε 8 μήνες, όπου εκεί ο Δικαστής υποχρεούται να επιστρέψει την δικογραφία εάν δεν έχει βγάλει απόφαση) από την ημερομηνία εκδίκασης και συνεπώς ήταν υποχρεωμένοι ως όφειλαν από τον νόμο, να εκδώσουν απόφαση για την ανακοπή κατά της Marfin μέχρι τον Μάρτιο του 2014 και κατά της τράπεζας Κύπρου μέχρι τον Μάιο του 2014. Στην πρώτη δίκη ο αμυνόμενος Πολίτης παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως, ενώ στην δεύτερη ΔΕΝ παρουσιάστηκε καθόλου και δικάστηκε ερήμην του, είχε όμως και στις δυο περιπτώσεις καταθέσει το ορθό δικόγραφο της ανακοπής.

Και στις δυο περιπτώσεις, οι Δικαστές μην μπορώντας να «ρίξουν» τα δικόγραφα, τέλεσαν το αδίκημα της αρνησιδικίας, προκειμένου προφανώς να μην εκτεθούν οι «φερέγγυοι» τραπεζίτες και οι «εθνοπατέρες» πολιτικοί, αλλά και να μην υπάρχει κάποιο δεδικασμένο εναντίων τους, με αποτέλεσμα να ενημερωθεί για την απάτη των τραπεζών και να ξεσηκωθεί ο κόσμος. 

Πιο συγκεκριμένα, για την πρώτη δίκη, απόφαση ΔΕΝ έχει βγει έως και σήμερα, ενώ για την δεύτερη, ο Πολίτης έλαβε επίσημα κοινοποίηση (βλ. παρακάτω) που τον καλούν θρασύτατα προκειμένου για να γίνει ξανά η δίκη, χωρίς όμως να έχουν βγάλει απόφαση ως όφειλαν, πράγμα που παραβιάζει κάθε νόμο και τα χρηστά ήθη περί απόδοσης Δικαιοσύνης !!!

 

αρν1

 

αρν2

 

αρν3

 

Όμως, μια και ΔΕΝ υπάρχει δικαστική απόφαση που να δικαιώνει τις τράπεζες (και πως θα μπορούσε άλλωστε να υπάρχει, με τέτοιο μέγεθος απάτης), έστω και λόγο αρνησιδικίας, καμιά τράπεζα ΔΕΝ μπορεί να στραφεί κατά του Πολίτη, διότι θεωρείται εκκρεμοδικία. Συνεπώς, ακόμη και με την αρνησιδικία ο Πολίτης είναι απόλυτα προστατευμένος απέναντι στις «ορέξεις» των τραπεζών !!!

Σήμερα, ο τότε αμυνόμενος Πολίτης έχει πάρει επιθετική στάση κατά των εν’ λόγο τραπεζών και απαιτεί την πλήρη διαγραφή των φερομένων σαν «χρεών» του ως προϊόντων εγκλήματος απάτης, αλλά ταυτόχρονα διεκδικεί και μια σεβαστή αποζημίωση, βάση των αγωγών κατά των ανωτέρω τραπεζών που έχει ήδη καταθέσει …

Όταν ο Πολίτης συνειδητοποιήσει τα δικαιώματα του και τα διεκδικήσει, ΔΕΝ υπάρχει κανένας χώρος για τα όποια «άλλα» συμφέροντα !!!

 δενελευθερια

Πολιτικός Φορέας: Δημοκρατική Ενότητα Ελευθέρων Πολιτών «Δ.ΕΝ.»

Νομικός και Κοινωνικός Φορέας: Ελευθερία

 

 

 

Το κρυφό μυστικό του αθέμιτου πλουτισμού των «τραπεζικών» δικηγόρων.

Το κρυφό μυστικό του αθέμιτου πλουτισμού των «τραπεζικών» δικηγόρων.

Το κρυφό μυστικό του αθέμιτου πλουτισμού των δικηγορών, που ποτέ ΔΕΝ λένε στους πελάτες-δανειολήπτες των πολυτελέστατων γραφείων τους: Οι τράπεζες πραγματικά ΔΕΝ σε δανείσανε, αλλά σε εξαπατήσανε και συνεπώς ΔΕΝ τους οφείλεις απολύτως τίποτα, αλλά και σου οφείλουν μια σεβαστή αποζημίωση !!!

 

Τα αδιάσειστα στοιχεία της Απάτης των τραπεζών:

 

Τα στοιχεία αυτά για το σύνολο των τραπεζών έχουν ήδη παρουσιαστεί σε προηγούμενη ανάρτηση μας και πιο συγκεκριμένα με τον τίτλο «Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη»

Τα στοιχεία αυτά με την προσωπική μέριμνα κάποιων ιδρυτικών μελών της «Δ.ΕΝ.», έχουν επισήμως κοινοποιηθεί εδώ και χρόνια, τουλάχιστον:

  • Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
  • Σε όλους τους Βουλευτές, Υπουργούς και Πρωθυπουργούς των μνημονίων.
  • Στην Εισαγγελία (και του Αρείου Πάγου), με σχετικά δικόγραφα [Μια μήνυση εδώ έχει φτάσει στην Βουλή και γίνεται ως συνήθως προσπάθεια συγκάλυψης της] .
  • Σε όλες τις Εισαγγελικές και Δικαστικές ενώσεις της Χώρας.
  • Σε όλους τους Δικηγορικούς Συλλόγους της Χώρας και τα διοικητικά τους συμβούλια.
  • Σε όλα τα ΜΜΕ.
  • Στο Υπουργείο Οικονομικών, στην Γραμματεία Εσόδων, στην Πολιτική Είσπραξης, στις Εφορίες και το ΣΔΟΕ.
  • Κ.τ.λ.

Και ποτέ ΔΕΝ δόθηκε καμία απάντηση !!! Όσοι λοιπόν ξέρουν και σιωπούν, … συγκαλύπτουν, οπότε και βάση του άρθρου 232 ΠΚ, υπέχουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες και αντιμετωπίζουν πολύχρονες ποινές φυλάκισης !!!

 

Η Απάτη των τραπεζών και οι επιπτώσεις της (με απλά λόγια):

 

Όταν ένας Πολίτης παίρνει από μια τράπεζα ένα δάνειο, τότε τόσο ο Πολίτης, όσο και η τράπεζα οφείλουν αμφότεροι να σεβαστούν τον νόμο και να εκτιμήσουν το ρίσκο αυτού του δανεισμού. Οι τράπεζες που έχουν δεσπόζουσα θέση στην οικονομία, σαφώς έχουν καλύτερη γνώση από τον δανειζόμενο Πολίτη, οφείλουν και υποχρεούνται κατά νόμον να ελέγξουν βάση νομοθεσίας και σχετικών κανονισμών που επιβάλλονται από τις ελεγκτικές αρχές τους, το ρίσκο αυτό, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι ο Πολίτης θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στον δανεισμό και ταυτόχρονα να προστατεύσουν τον συγκεκριμένο Πολίτη, εάν δουν ότι ΔΕΝ μπορεί να αποπληρώσει τις απαιτήσεις τους, χορηγώντας του μικρότερο δάνειο που θα μπορεί να το αποπληρώνει ομαλά …

Πριν την κρίση όμως, οι τράπεζες χορηγούσαν ασύστολα τα δάνεια παραβιάζοντας κατάφορα την σχετική νομοθεσία, οδηγώντας τους Πολίτες σε υπερδανεισμό, τον οποίο πολλοί ΔΕΝ θα μπορούσαν ουσιαστικά ποτέ να αποπληρώσουν. Όμως τότε, η εποχή ήταν μια εποχή ανάπτυξης, όπου το χρήμα έρρεε άφθονο και τίποτε ΔΕΝ μαρτυρούσε το τι θα επακολουθήσει

Αυτό όμως που οι Πολίτες ΔΕΝ είχαν πραγματικά συνειδητοποιήσει, είναι ότι οι τράπεζες πολύ πιο πριν από την εποχή εκείνη, είχαν υπαχθεί στην αρχή της τριτενέργειας, αφού διαχειρίζονταν δημόσιο χρήμα, διότι τα καθ’ ύλην αρμόδια Υπουργεία (Οικονομίας και Ανάπτυξης) ΔΕΝ διέθεταν τους απαραιτήτους μηχανισμούς προκειμένου να ασκήσουν το λειτούργημα τους. Από τότε οι εργαζόμενοι στις τράπεζες υπάγονται στον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, αφού πλέον δρούσαν σαν τριτενεργητές του Δημοσίου … Όμως το κράτος ΔΕΝ είχε τους απαραίτητους μηχανισμούς έλεγχου, έτσι ώστε οι τράπεζες να ελεγχτούν με βάση την αρχή της τριτενέργειας και αυτό είχε ως άμεση συνέπεια την τεράστια βλάβη της  Εθνικής οικονομίας προς όφελος των ιδιωτικών πιστωτικών ιδρυμάτων και των ημετέρων τους

Το τι ακριβώς ακολούθησε είναι πολύ πιο περίπλοκο από ότι θα παρουσιαστεί στην παρούσα ανάλυση, αλλά προκειμένου για να είναι κατανοητό και να παραμένει η ουσία, έχει απλοποιηθεί σε κάτι ευκόλως κατανοητό. Εάν κάποιος αναγνώστης διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις, μπορεί να δει την προηγούμενη ανάρτηση μας με τίτλο: «Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη»

Είπαμε λοιπόν, ότι την εποχή «των παχυλών αγελάδων» που έρρεε άφθονο το χρήμα και δίνονταν τα τραπεζικά δάνεια, αυτά ουσιαστικά τις περισσότερες φορές δίνονταν παράνομα και με υπαιτιότητα των τραπεζών, μια και επί της ουσίας ΔΕΝ υπήρχε κανένας νόμος που να περιορίζει τον Πολίτη στο ποσό του δανείου που ήθελε, παρά μονάχα υπήρχε νομοθεσία που περιόριζε τις τράπεζες για το ποσό των χορηγήσεων

Λίγο μετέπειτα, κάποιο πολιτικό προσωπικό σε άμεση συνεργία με τους τραπεζίτες, με δόλο και πρόθεση, ισχυρίστηκε ότι δήθεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα και συνεπώς για να συνεχίσει την ανάπτυξη η οικονομία θα έπρεπε να στηριχτούν οικονομικά οι τράπεζες. Επίσης, λίγο αργότερα και πάλι ψευδώς ισχυρίστηκε ότι η Χώρα μας ήταν πλέον αφερέγγυα στις αγορές και για τον λόγο αυτό οι επιλογές δανεισμού που είχαμε ήταν μονόδρομος και περνούσαν μόνον μέσω των μνημονίων (αυτά τα έλεγαν, την ώρα που η Χώρα δανειζόταν κανονικότατα και με υπερπροσφορά από τις αγορές).

Έτσι, οι τραπεζίτες συνολικά έλαβαν 233 Δις ευρώ (με μετρητά και εγγυήσεις που ρευστοποίησαν), εκ’ των οποίων σχεδόν το σύνολο των χρημάτων έπρεπε να δοθεί στην Ελληνική οικονομία, ως είχαν την υποχρέωση να πράξουν … Όμως, την εποχή που έπαιρναν ανεξέλεγκτοι τα χρήματα αυτά, ποτέ ΔΕΝ έδωσαν στο Ελληνικό δημόσιο τις απαιτούμενες εγγυήσεις ως όφειλαν για τον δανεισμό τους, που είχε συντελεστεί με την εγγύηση του δημοσίου, με αποτέλεσμα μια και ουδέποτε ΔΕΝ επέστρεψαν τον δανεισμό τους αυτό, να καλούνται σήμερα οι Πολίτες να αποπληρώσουν τα δάνεια των τραπεζιτών !!!

Το οξύμωρο σε αυτήν την κατάσταση είναι ότι κάποιοι δέχτηκαν να ρευστοποιήσουν τις «αφερέγγυες» εγγυήσεις του Ελληνικού δημόσιου στους τραπεζίτες, ενώ ΔΕΝ τις ρευστοποιούσαν στο ίδιο το δήθεν «αφερέγγυο» Ελληνικό Δημόσιο Ένα άλλο αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι οι τάχα «φερέγγυες» τράπεζες ΔΕΝ πλήρωσαν ποτέ αυτά που δανειστήκαν !!!

Τα χρήματα όμως (233 Δις) που έλαβαν οι τράπεζες ποτέ ΔΕΝ πήγαν στην οικονομία ως όφειλαν, αλλά αντιθέτως οι ίδιες τράβηξαν και το ρευστό που κυκλοφορούσε σε αυτήν (εισπράττοντας τα δάνεια που είχαν χορηγηθεί και μην χορηγώντας νέα) και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από ΦΕΚ και από ισολογισμούς των τραπεζών, που και αυτοί εγγράφονται σε ΦΕΚ Α.Ε.!!!

Συνεπώς, οι τραπεζίτες σε άμεση συνεργία με το πολιτικό προσωπικό και άλλους απάτριδες συμφεροντολόγους, με πρόθεση, με δόλο και κατ’ εξακολούθηση διέλυσαν την Ελληνική οικονομία, πράγμα που είχε σαν συνέπειες, την βίαιη αλλαγή των συνθηκών ζωής, να μην μπορεί κανείς να αποπληρώσει τα δάνεια, ούτε και να εξασφαλίσει τα βασικά για την διαβίωση αγαθά, να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, να μειωθούν σε μη βιώσιμα επίπεδα οι μισθοί και οι συντάξεις, να κλείσει το σύνολο των επιχειρήσεων, να υπάρξει υπερφορολόγηση (παράνομοι και αντισυνταγματικοί φόροι), να αυξηθεί το κόστος ζωής και το κόστος των κοινωνικών αγαθών, να μείνουν χωρίς χρήματα τα ασφαλιστικά ταμεία, να αυτοκτονούν άνθρωποι κ.τ.λ.

Την ίδια στιγμή ο ιδιωτικός (μέσω πλειστηριασμών από τις τράπεζες) και ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιούνται σε κλεπταποδόχους, διότι όλα αυτά αποτελούν τα προϊόντα του εγκλήματος της απάτης των τραπεζών που έχουν υπεξαιρέσει τουλάχιστον 233 Δις ευρώ δημοσίου χρήματος, ενώ μέχρι και η Εθνική κυριαρχία παραχωρήθηκε !!!

Σαν προϊόντα εγκλήματος όλα αυτά είναι παράνομα και οι απαιτήσεις που απορρέουν από αυτά είναι επίσης παράνομες. Για τον λόγο αυτό πλέον ΚΑΝΕΝΑΣ Έλληνας ΔΕΝ οφείλει να πληρώσει ΤΙΠΟΤΑ από τα ανωτέρω, συμπεριλαμβανομένων και των δανείων (οικονομικά «δολώματα» ήταν όπως εκ’ των υστέρων αποδείχτηκε), ενώ ο Πολίτης έχει το δικαίωμα να απαιτήσει ΑΠΟΖΙΜΙΩΣΗ από όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτήν την απάτη !!!

Οι τράπεζες πραγματικά ποτέ ΔΕΝ σε δανείσανε, αλλά σε εξαπατήσανε και συνεπώς ΔΕΝ τους οφείλεις απολύτως τίποτα, αλλά και σου οφείλουν μια σεβαστή αποζημίωση !!!

 

Η Απάτη των τραπεζών και οι επιπτώσεις της (με σχετική νομοθεσία):

 

Πολλά είναι τα όσα έχουν οδηγήσει την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό στην σημερινή δεινή τους θέση, αλλά τίποτα ΔΕΝ μπορεί να συγκριθεί με αυτό που ονομάζουμε ως την «Πηγή όλων των Δεινών» και ΔΕΝ είναι άλλο από την μεγαλύτερη οικονομική απάτη ΟΛΩΝ των εποχών, δηλαδή την απάτη ύψους 233 Δις ευρώ (ποσό γνωστό μέχρι σήμερα, διότι αυτοί οι «κύριοι» προσχωρούν και σε νέες ανακεφαλαιοποιήσεις) που οι Ελληνικές τράπεζες έπραξαν, με την συνεργία συγκεκριμένου πολιτικού προσωπικού, των ελεγκτικών μηχανισμών τους και άλλων αμφιβόλων συμφερόντων. Η απάτη αυτή και η κολοσσιαία υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, οδήγησε στην διάλυση της Χώρας και των Ελλήνων.

Οι τράπεζες (μετά των συνεργών των) όπως είδαμε στην απόλυτα μαθηματικά τεκμηριωμένη [1] ανάλυση που αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας με τον τίτλο «Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη», συνειδητά, με δόλο, με πρόθεση, αλλά και κατ’ εξακολούθηση, διέλυσαν συστηματικά την οικονομία μιας ολόκληρης Χώρας, ανάγκασαν σε μια άνευ προηγούμενου βίαια αλλαγή των συνθηκών ζωής (όπως και οι ίδιοι άλλωστε το χρησιμοποιούν σαν φρασεολογία στα ΦΕΚ των ανακεφαλαιοποιήσεων – Νομικά αυτό λέγεται άρθρο 388 ΑΚ, περί βιαίας αλλαγής των συνθηκών ζωής), ανάγκασαν την Χώρα να υπαχθεί στα μνημόνια, ανάγκασαν την Χώρα να ξεπουλά τον πλούτο της (π.χ. μέσω ΤΑΕΙΠΕΔ), μειωθήκαν οι μισθοί και οι συντάξεις σε βαθμό πλέον μη βιώσιμο, ενώ τα απαραίτητα αγαθά για την ζωή αυξάνονται σε κόστος (με αποτέλεσμα την στέρηση των βασικών αγαθών), χάθηκε το αποθεματικό των ασφαλιστικών ταμείων με αποτέλεσμα την υπέρογκη ασφαλιστική δαπάνη, υπερτιμολογήσεις βασικών κοινωνικών αγαθών (π.χ. τιμολόγια ΔΕΚΟ με υπέρογκες και καταχρηστικές χρεώσεις), υπογεννητικότητα Ελλήνων, η ανεργία καλπάζει, οι φόροι είναι δυσβάστακτοι αλλά και παράνομοι (ΕΝΦΙΑ, χαράτσια, κτλ.), παράνομο κούρεμα PSI, οι δομές του κράτους και το σύστημα υγείας και παιδείας έχει κυριολεκτικά κουρελιαστεί από την έλλειψη πόρων και πολλά αλλά … Ταυτόχρονα και στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι τράπεζες ανακεφαλαιωποιούντο με σκοπό την στήριξη της οικονομίας, εκείνες όχι μόνον ΔΕΝ έριχναν στην αγορά τα χρήματα των ανακεφαλαιοποιήσεων, ως όφειλαν βάση των ΦΕΚ που τα έλαβαν αρχικά σαν εγγυήσεις και αμέσως μετά τα ρευστοποίησαν, αλλά αντιθέτως μάζευαν από αυτήν τα δάνεια (δολώματα καταστροφής) που είχαν χορηγήσει (στις περισσότερες των περιπτώσεων τα δάνεια χορηγηθήκαν μην ακολουθώντας κανέναν νόμο για την ορθή δανειοδότηση), στερώντας το ρευστό από την οικονομία και αναγκάζοντας ανθρώπους σε πτώχευση ή ακόμη και σε αυτοχειρία … !!!

Αυτή η ανήθικη συμπεριφορά των τραπεζών, που αντίκειται στα χρηστά ήθη (και βάση του άρθρου 178 ΑΚ, ειδικά και όσο αφορά τα δάνεια: «Δικαιοπραξία αντίθετη προς τα χρηστά ήθη. Δικαιοπραξία που αντιβαίνει στα χρηστά ήθη είναι άκυρη», άρα τα δάνεια των τραπεζών που έχουν διαπράξει την απάτη είναι όλα άκυρα και προς άμεση διαγραφή), είναι μια συστηματική προσπάθεια θανάτωσης του Ελληνισμού, ενώ παραβιάζει σφοδρά τα Ανθρώπινα και τα Ατομικά Δικαιώματα, ενώ υπάρχει πλέον και κατάφορη παραβίαση των θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ακόμη και στην Ζωή, ήτοι πλέον μιλάμε και για μεθοδευμένη Γενοκτονία των Ελλήνων, ενώ αυτό αποτελεί άποψη και έγκριτων Δικαστών [2], όταν μάλιστα, δυστυχώς χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν ήδη καταφύγει στην αυτοχειρία.

Πόσο δε μάλλον, όταν ο ΟΗΕ ορίζει επισήμως την γενοκτονία, σαν «τον περιορισμό των γεννήσεων» [3] ή «την συστηματική εξασθένιση της φυλής (με διάφορα μέσα), μέχρι τη βαθμιαία εξάλειψή της» και οι δικοί μας κυβερνώντες για να τροφοδοτούν συνεχώς τις τράπεζες με χρήμα, με παράνομους, αντισυνταγματικούς νόμους και νομοθετήματα, έχουν επιβάλλει εξωφρενικούς φόρους και φορολογούν ακόμη και την απόκτηση τέκνων, ενώ επιπροσθέτως έχουν προκαλέσει σε άμεση συνεργία με τους τραπεζίτες, τεχνηέντως την βίαια αλλαγή των συνθηκών ζωής (388 ΑΚ), δηλαδή την βιαία αλλαγή συνθηκών ζωής που εκφράζεται με έλλειψη αναγκαίων και απαραιτήτων ζωτικών πόρων για την διασφάλιση της, άρα συνεπώς και βάση του ορισμού της λέξεως «γενοκτονία» από τον ίδιο τον ΟΗΕ, σήμερα διαπράττεται στην Χώρα μας το ύψιστο έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, ήτοι η γενοκτονία των Ελλήνων!!!

Σαφώς, οι υπεύθυνοι της γενοκτονίας αυτής, κατά κύριο λόγο, είναι οι κυβερνώντες που παρανόμως έφτιαξαν και εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους και τα νομοθετήματα εξολόθρευσης του Ελληνικού Λαού, προκειμένου να πλουτίσουν αδικαιολογήτως και παρανόμως οι τραπεζίτες, ενώ εκτός της εξωφρενικά παράλογης και παράνομης φορολόγησης (π.χ. της απόκτησης των παιδιών, του ΕΝΦΙΑ, του χαρατσιού, που όποιος δεν μπορούσε να το πληρώσει έμενε στο σκοτάδι, κ.α.), έχουν «νομοθετήσει» πάλι παρανόμως και για άλλα θέματα, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην στέρηση βασικών-αναγκαίων-ζωτικών αγαθών και κατ’ επέκταση στην γενοκτονία, όπως είναι τα νομοθετήματα ξεπουλήματος ή καλύτερα κλοπής της Δημόσιας περιουσίας (μέσω παρανόμων και αντισυνταγματικών ΦΕΚ: τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων, Ευρωπαϊκών κοινοτικών κονδυλίων, ΤΑΕΙΠΕΔ, κ.α.), αλλά και της Ιδιωτικής περιουσίας (μέσω των τραπεζών, που με τελείως παράνομες και ανήθικες «δανειακές» συμβάσεις και με την ανοχή, αλλά και την άμεση συνεργία του πολιτικού προσωπικού…), τα νομοθετήματα που επέτρεψαν και «ευλόγησαν» την μεγαλύτερη οικονομική απάτη όλων των αιώνων, ήτοι αυτή των τραπεζών, που άκρως παρανόμως καταληστεύουν τους Έλληνες, τόσο σε ιδιωτικό, όσο και σε δημόσιο επίπεδο, ενώ καρπώνονται αδικαιολογήτως και παρανόμως, δημόσια χρήματα (άμεσα και έμμεσα) από τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τα κοινοτικά κονδύλια, ενώ κάποια τα «προωθούν» εφαρμόζοντας επιλεκτικά τους νόμους σε «ημετέρους», ενώ ταυτόχρονα εκπλειστηριάζουν τις ιδιωτικές περιουσίες των θυμάτων της απάτης τους, που αποκλειστικά λόγο αυτής πλέον ΔΕΝ είναι στην θέση να πληρώσουν, κ.τ.λ.

Ποτέ «παραδόξως» από τα Δικαστήρια ΔΕΝ κλήθηκαν αυτεπάγγελτα οι υπεύθυνοι (πλην ελαχίστων περιπτώσεων) και ως είχε την υποχρέωση να πράξει το Δικαστικό Σώμα (βάση του νόμου 2803/2000, περί έλεγχου των δημοσιονομικών), όσοι έγραψαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τέτοια παράνομα και αντισυνταγματικά νομοθετήματα, όπως και όσοι «καρπώθηκαν» τα «ευεργετήματα» τους, προκειμένου να λογοδοτήσουν, όπως και ποτέ ΔΕΝ κρίθηκαν όλοι αυτοί οι «νόμοι» και νομοθετήματα στο σύνολο τους σαν ένας μηχανισμός εξολόθρευσης του Ελληνικού Λαού και ποτέ ΔΕΝ εξηγήθηκε δικαιϊκά το πώς εφαρμόζονται όλα αυτά, που ουσιαστικά αντίκειται σφόδρα στο Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος) και στα Ανθρώπινα Δικαιώματα που έχουν υπερνομοθετική ισχύ (άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος)!!!

Ειδικά και σε Δίκες που εμπλέκονται οι τράπεζες, αλλά και τα δημόσια όργανα (εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΕΚΟ, κ.τ.λ) [4] , ειδικά σαν ενάγοντες, βάση τουλάχιστον των ανωτέρων δεδομένων, κάθε Δικαστής άθελα του κινδυνεύει με την όποια λανθασμένη απόφαση του, να τελέσει κακοδικία (με συνέπεια να κινδυνεύει να χάσει την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος του, την σύνταξη του (άρθρο 67 ΠΚ), ενώ δέον να του ζητηθούν βαρύτατες αστικές ευθύνες και αποζημίωση) και επιπροσθέτως τουλάχιστον, τις ποινικά κολάσιμες πράξεις της αποδοχής και νομιμοποίησης «προϊόντων» εγκλήματος, την απαίτηση και την νομιμοποίηση παρανόμων εσόδων από αυτά, όπως και το αδίκημα της έσχατης προδοσίας, διότι παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα του Πολίτη (άρθρα ΠΚ 134 παρ.2 & 134Α παρ.«η») και συνεπώς να βρεθεί κατηγορούμενος με βαρύτατες κατηγορίες και μάλιστα, κακουργηματικού χαρακτήρα !!! Μια πολύ συνήθης τέτοια περίπτωση σήμερα, χωρίς δυστυχώς να είναι και η μόνη, είναι η κατάσχεση και ο πλειστηριασμός ή η αναγκαστική εκποίηση ή η κατάσχεση εις χείρας τρίτου, περιουσιακών στοιχείων κάποιου «οφειλέτη» από το δημόσιο ή από τις τράπεζες.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν, εφιστούμε την προσοχή των Δικαστών, να σκεφτούν σοβαρά τι θα πρέπει να πράξουν σε παρεμφερείς υποθέσεις, όταν ο Πολίτης δηλώνει έστω και προφορικά [5], ότι θεωρεί τον εαυτό του θύμα αυτών που αναφέρθηκαν ανωτέρω και ζητά από το Δικαστήριο την προστασία του …

Σήμερα που πολλοί συμπολίτες μας κυριολεκτικά καταστρέφονται, από δικαστικές αποφάσεις, οι Δικαστές οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικοί, διότι εάν οι αποφάσεις αυτές έχουν προέλθει από την εφαρμογή αντισυνταγματικών νόμων ή από παράνομες ενέργειες, τότε και αυτοί υπέχουν σοβαρότατες ποινικές και αστικές ευθύνες έναντι των Πολιτών …

Επιπροσθέτως, τουλάχιστον (οι τράπεζες) οι συστημικοί τραπεζίτες [6], οι αντίστοιχοι ελεγκτικοί μηχανισμοί των (τα διοικητικά συμβούλια τους), καταγγέλλονται από εμάς, ότι έχουν πράξει και το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας, διότι παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα του Πολίτη (άρθρα ΠΚ 134 παρ.2 & 134Α παρ.«η»), αλλά και άλλα αξιόποινα αδικήματα, ενώ είναι όλοι οι εμπλεκόμενοι αλληλόχρεοι και αλληλέγγυοι εις ολόκληρον (ακέραια) για αυτό, με την προσωπική τους περιουσία και πρέπει να διαταχτεί μέχρι την οριστική εκδίκαση όλων των αδικημάτων για τα οποία κατηγορούνται, να μην μπορούν να την μεταβάλλουν, καθώς θα πρέπει να διαταχτεί και ο περιορισμός της εξόδου από την Χώρα, ή ο εγκλεισμός τους, τουλάχιστον για το ίδιο διάστημα, διότι η Ελλάδα και οι Έλληνες κινδυνεύουν άμεσα από αυτούς και πρέπει να αποτραπεί κάθε πιθανότητα μέχρι την οριστική εκδίκαση όλων των κατηγοριών κατά αυτών, να λάβουν ή να παραμείνουν στην οποιαδήποτε θέση εξουσίας ή ελέγχου, καθώς και να μεταβούν στο Εξωτερικό.

Τα Δικαστήρια θα πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν τους, τον αναγκαίο αυτό περιορισμό, που λογικά αντίκειται στο τεκμήριο της αθωότητας, όμως οι τεκμηριωμένες κατηγορίες (και τέτοιες έχουν κατατεθεί πολλάκις από ιδρυτικά μέλη του φορέα μας, ενώ μια μήνυση είναι στην βουλή και έτρεψε την υπόθεση Γεωργίου της ΕΛ. ΣΤΑΤ., από πλημμέλημα σε κακούργημα) ΔΕΝ αφήνουν κανένα περιθώριο περί του αντιθέτου και θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι, να συλληφθούν άμεσα αυτεπάγγελτα, ή τουλάχιστον να περιοριστούν και να μην έχουν το ελεύθερο να μεταβούν στο Εξωτερικό, τουλάχιστον μέχρι η Δικαιοσύνη να αποφασίσει οριστικά και τελεσίδικα δια αυτούς! Είναι όλοι ύποπτοι τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων και φυγής !!!

Το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας κατά τις διατάξεις των άρθρων ΠΚ 134 παρ.2 & 134Α παρ.«η», στοιχειοθετείται και όταν παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα των Πολιτών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μας, έχουν παραβιαστεί ακόμη και τα θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, ενώ τελείται και γενοκτονία των Ελλήνων, συνεπώς και τα ατομικά δικαιώματα των Πολιτών έχουν πλήρως παραβιαστεί.

Επίσης, το κοινωνικό κράτος δικαίου που περιγράφεται στο άρθρο 25 του Συντάγματος, είναι πλέον φανερό ότι δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει [7] και αυτό το παραδέχονται δημοσίως και έγκριτοι Δικαστές, όπως ο κ. Νικόπουλος Βασίλειος, ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου!!!

Η Δικαιοσύνη που κατά τεκμήριο οφείλει να τα γνωρίζει όλα αυτά, οφείλει και να κινηθεί άμεσα, πράττοντας το καθήκον της, αποδίδοντας τις ευθύνες εκεί που αναλογούν και τιμωρώντας κάθε υπεύθυνο !!!

 

Το κρυφό μυστικό του αθέμιτου πλουτισμού των «τραπεζικών» δικηγορών.

 

Όπως είπαμε ανωτέρω, όλοι οι Δικαστές, οι Εισαγγελείς και οι Δικηγόροι της Χώρας έχουν ενημερωθεί για την απάτη των τραπεζών και ουσιαστικά όλοι γνωρίζουν την αλήθεια για την απάτη των τραπεζών, καθώς και για τις καταστροφικές συνέπειες που αυτή επέφερε !!!

Όλος λοιπόν ο Νομικός κόσμος της Χώρας γνωρίζει, ενώ έχει παράλληλα ορκιστεί ότι θα διασφαλίζει την απόδοση της Δικαιοσύνης … Όμως, τι γίνεται πραγματικά όταν κάποιος Πολίτης έχει πρόβλημα με τις τράπεζες, πρόβλημα που όπως είπαμε οι ίδιες οι τράπεζες του έχουν δημιουργήσει, ανάμεσα σε πολλά αλλά και αποφασίζει να απευθυνθεί σε κάποιο δικηγόρο ή σε κάποια ένωση καταναλωτών, προκειμένου να προστατεύσει τα έννομα συμφέροντα του

Σήμερα και μετά την επιβεβαιωμένη πλέον απάτη των τραπεζών, οι «τραπεζικοί» δικηγόροι, δηλαδή όσοι ασχολούνται με θέματα τραπεζών, είτε υπερασπίζονται τα συμφέροντα των τραπεζών, είτε «υπερασπίζονται» τα συμφέροντα των δανειοληπτών, ενώ μέσα σε αυτούς υπάρχουν ελάχιστες και φωτεινές εξαιρέσεις που πραγματικά υπερασπίζονται τους δανειολήπτες … Οι δε ενώσεις καταναλωτών στο σύνολο τους, μια που εκ’ του νόμου χρηματοδοτούνται υποχρεωτικά από κρατικούς πόρους, το σίγουρο είναι ότι δυστυχώς υπηρετούν πραγματικά αυτό το καθεστώς που συγκαλύπτει την τραπεζική απάτη και όχι τους δανειολήπτες που καταφεύγουν αφελώς σε αυτές …

Σήμερα, το σύνηθες που οι δικηγόροι και οι καταναλωτικές ενώσεις, προτείνουν σαν έννομη και ενδεδειγμένη λύση για το πρόβλημα των δανειοληπτών είναι η υπαγωγή τους στον «περίφημο» νόμο Κατσέλη ή νόμο των υπερχρεωμένων νοικοκυριών … Υποτίθεται ότι με την υπαγωγή του δανειολήπτη σε αυτόν, θα μπορέσει να δικαιωθεί στον αγώνα του κατά των τραπεζών, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο, ειδικά για περιπτώσεις που ο δανειολήπτης ΔΕΝ είναι παντελώς άπορος !!!

Παρόλο που ένα σωστό δικόγραφο βασισμένο στην επιβεβαιωμένη και πλήρως τεκμηριωμένη απάτη των τραπεζών, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ του χρέους και στην ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ του δανειολήπτη, παρόλο που όλος ο νομικός κόσμος είναι ενήμερος για την τραπεζική απάτη, είναι απορροίας άξιο πως οι δικηγόροι προτείνουν ακόμη το νόμο Κατσέλη σαν ενδεδειγμένη έννομη λύση στο πρόβλημα των δανείων, όταν ο νόμος αυτός απαιτεί για την υπαγωγή του δανειολήπτη σε αυτόν βάση διαδικασίας, την “a priori” αποδοχή των χρεών του, δηλαδή απαιτείται το θύμα της απάτης (δανειολήπτης) να παραδεχτεί ότι οφείλει στον απατεώνα (τραπεζίτη και καθεστώς γενικότερα) το ποσό που ισχυρίζεται ο δεύτερος και μετά καλείται ο Δικαστής να ορίσει κάποιο «κούρεμα» του χρέους και τον τρόπο αποπληρωμής … Συνεπώς, ο δανειολήπτης οδηγείτε ΟΧΙ στην πλήρη διαγραφή του χρέους του και στην αποζημίωση του, αλλά στην ΑΠΟΔΟΧΗ του ΧΡΕΟΥΣ, μια αποδοχή που σημαίνει αυτομάτως και αποδοχή ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ (απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον Δικαστή από την βαρύτατη ευθύνη του αυτή σε διαφορετική περίπτωση, δηλαδή της μη αποδοχής των χρεών)!!! Και μόνον για τον λόγο αυτό ο νόμος αυτός είναι πλήρως αντισυνταγματικός, οπότε είναι θέμα χρόνου να κατατριφθεί βάση του άρθρου 93 παρ.4 του Συντάγματος, που ορίζει ότι η Δικαιοσύνη οφείλει να μην εφαρμόζει αντισυνταγματικούς νόμους.

Ένα σωστό δικόγραφο βασισμένο στην επιβεβαιωμένη και πλήρως τεκμηριωμένη απάτη των τραπεζών [8], με μια ΜΟΝΟΝ δίκη απαλλάσσει ΟΡΙΣΤΙΚΑ τον δανειολήπτη από τα χρέη του και του αποδίδει μια σημαντική αποζημίωση, ενώ η διαδικασία του νόμου Κατσέλη εμπεριέχει ακόμη και σε πρώτο βαθμό πολλά δικαστήρια που πρέπει να γίνουν, πόσο μάλλον σε δεύτερο ή σε τρίτο βαθμό ή σε περίπτωση πλειστηριασμού, πράγμα που σημαίνει ότι ο αμυνόμενος δανειολήπτης καλείται να έχει συνεχώς «το χέρι στην τσέπη», ουσιαστικά πλουτίζοντας τους δικηγόρους, ενώ το αποτέλεσμα είναι προδιαγραμμένο από «χέρι», μια και ούτε όλο το χρέος ΔΕΝ πρόκειται να αποφύγει (ίσως μόνον στην περίπτωση που είναι πλήρως άπορος) και ούτε θα αποζημιωθεί ποτέ από τους απατεώνες τραπεζίτες και τους λοιπούς συνεργούς τους !!!

Το σίγουρο είναι ότι οι «τραπεζικοί» δικηγόροι διανύουν μια από τις πιο προσοδοφόρες εποχές της ζωής τους, είτε πληρώνονται από τις τράπεζες, είτε από τους δανειολήπτες !!! Τώρα, εάν αυτός ο πλουτισμός είναι νόμιμος ή παράνομος, το αφήνουμε στην κρίση του αναγνώστη, … αθέμιτος πάντως είναι, βάση του γεγονότος της ύπαρξης της γνώσης της απάτης των τραπεζών  … Σίγουρα όμως, όποιος ξέρει για την απάτη και την συγκαλύπτει με τον οποιοδήποτε τρόπο, είναι συνένοχος (Άρθρο 232 ΠΚ) !!!

Σήμερα, ορισμένοι πολιτικοί «λαγοί» που απόλυτα σίγουρα κινούνται από το καθεστώς, υπόσχονται «σεισάχθεια», δηλαδή την πλήρη διαγραφή των χρεών, ενώ ΔΕΝ κάνουν κουβέντα για την αποζημίωση που δικαιωματικά μπορούν τα θύματα της απάτης να απαιτήσουν και να λάβουν από τους απατεώνες (ακόμη και εάν οι τράπεζες αναγκαστούν να κλείσουν, η ευθύνη όλων των καταθέσεων των Πολιτών και των αποζημιώσεων των θυμάτων της απάτης, δια νόμου μεταφέρονται στον ελεγκτή τους, ήτοι κατευθείαν στην Ε.Κ.Τ., οπότε ΔΕΝ χάνεται ουσιαστικά ούτε ένα ευρώ !!!) … Εδώ, θα πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό, όπως είπαμε παραπάνω, ότι οι τράπεζες είναι υπεύθυνες για την απόλυτη καταστροφή της Εθνικής οικονομίας … Ένας νόμος που θα διασφαλίζει «σεισάχθεια» των Πολιτών προς της τράπεζες, αυτό σημαίνει ότι πλέον οι Πολίτες ΔΕΝ θα οφείλουν τίποτε προς αυτές (όπως και να είναι, ΔΕΝ έχουν και τίποτα πλέον να δώσουν), όμως ΔΕΝ διασφαλίζει την επαναφορά της Εθνικής οικονομίας στην πρωτέρα κατάσταση της, άρα η αποζημίωση των θυμάτων της απάτης είναι επιβεβλημένη για να συνεχίσει να υπάρχει η Χώρα !!!

 

Παραπομπές:

[1] Αποδεικνύονται όλα με κρατικά επίσημα έγγραφα, όπως ΦΕΚ, ισολογισμοί τραπεζών και ελεγκτικά δελτία …

[2] (Βλ. το άρθρο ‘Η “Νομότυπη αντισυνταγματική συμπεριφορά” και η γενοκτονία μας’, τοῦ Νικολάου Σταυριανίδη, Ἐφέτη Διοικητικῶν Δικαστηρίων (D.E.A. Δημοσίου Δικαίου, D.E.A. Φιλοσοφίας του Δικαίου, Βλ. Σχετικός σύνδεσμος)

[3] Στο ίδιο «μήκος κύματος» είναι και ο ορισμός της γενοκτονίας που δίνεται στο σχετικό λήμμα της Wikipedia, όπου επί λέξη αναγράφεται: «Η γενοκτονία μπορεί να επιδιωχθεί είτε με σειρά ομαδικών φόνων, όλων ή σχεδόν όλων των μελών μιας φυλής, είτε με συστηματική εξασθένιση αυτής (με διάφορα μέσα) μέχρι τη βαθμιαία εξάλειψή της φυλής.» (Βλ. Σχετικός σύνδεσμος)

[4] Διότι, αυτά που οι τράπεζες και το πολιτικό προσωπικό πράξανε σε συνεργία και κατ’ εξακολούθηση, έχουν άμεση επίπτωση στην οικονομική ευρωστία όλων των Ελλήνων (πρόκληση βίαιας αλλαγής των συνθηκών ζωής – άρθρο 388 ΑΚ), οι οποίοι καλούνται αδίκως και παρανόμως, να πληρώσουν εξωφρενικά υψηλούς φόρους, τελείως δυσανάλογους με την φοροδοτική ικανότητα τους (δηλαδή, την κατάλυση του κοινωνικού κράτους δικαίου και της αρχής της αναλογικότητας – άρθρο 25 του Συντάγματος), οι περισσότεροι έχουν χάσει σοβαρό μέρος ή ολικά τα έσοδα τους και οι τράπεζες επιμένουν να τους «κυνηγούν»  τελείως παρανόμως (άρθρο 178 ΑΚ: Κάθε ανήθικη σύμβαση, είναι άκυρη δικαιοπραξία), παρόλο που ουσιαστικά οι τράπεζες είναι οι υπαίτιοι της φρικτής οικονομικής κατάστασης αυτής, ενώ πλέον αυτοί (ο Λαός) είναι οι πραγματικοί μέτοχοι τους (των τραπεζών), μετά την ανακεφαλαιοποίηση (ήτοι ο Λαός έχει υποχρεωθεί παρανόμως, να κάνει από το υστέρημα του, τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών, ενώ από την άλλη μεριά και μέσω δημοσιών εσόδων καλείται να τα αναπληρώσει), για να πληρώσουν τα δάνεια τους, δάνεια όπως και φόροι, όμως, που πλέον είναι προδήλως εμφανές, ότι αποτελούν «προϊόντα» εγκληματικών αξιόποινων πράξεων, τελεσμένων από τις ίδιες τις τράπεζες και τους κυβερνώντες … !!!

[5] Μην ξεχνάτε ότι σήμερα τα δικαστικά και δικηγορικά έξοδα έχουν τελείως αντισυνταγματικώς, «εκτοξευτεί» στα ύψη, ενώ ειδικά για τα δικαστικά έξοδα, αυτά παραβιάζουν τα άρθρα 4 και 20 του Συντάγματος, αλλά και των με υπερνομοθετική ισχύ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διότι βάση πολλών άρθρων της Συνθήκης ΕΣΔΑ και ειδικά του άρθρου 6, κάθε Πολίτης ισότιμα μπορεί να ζητήσει την δικαστική προστασία, ενώ θα πρέπει να έχει πρόσβαση στην δικαιοσύνη και μια δίκαιη δίκη, ακόμη και εάν είναι πένητας!!!  Σήμερα, που δυστυχώς υπάρχει τεράστια φτώχεια, τα ακριβά δικαστικά έξοδα, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις, η υποχρεωτική εμπλοκή δικηγόρου, πραγματικά περιορίζουν την πρόσβαση του Πολίτη στην Δικαιοσύνη, παραβιάζοντας έτσι τα θεμελιώδη δικαιώματα του !!!

[6] Τράπεζες: Πειραιώς, Εθνική, Eurobank, Alpha

[7] Ότι πλέον σήμερα ΔΕΝ υπάρχει κράτος, καθότι έχει «κουρελιαστεί» το Σύνταγμα, είναι και δημόσια δήλωση του πρώην Προέδρου του Άρειου Πάγου κ. Νικόπουλου Βασίλειου (Βλ. την δήλωση του στην μαγνητοσκοπημένη εκπομπή του δημοσιογράφου κ. Κώστα Wills, στο ART FM, την 17/1/2015, στο 1.16.00’, Σχετικός σύνδεσμος).

[8] Μάλιστα, μετά την αγόρευση του δικηγόρου της υπεράσπισης του δανειολήπτη και την ανάλυση της απάτης των τραπεζών, ο δικηγόρος της τράπεζας ΔΕΝ νομιμοποιείται πλέον καν να μιλήσει και να αμφισβητήσει τα στοιχεία υπεράσπισης, μια και αυτά είναι κρατικά έγγραφα και ΦΕΚ. Εάν το πράξει, μπορεί να ζητηθεί η επ’ αυτοφώρω σύλληψη του !!! 

Διότι, Η διάταξη του άρθρου 42 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας έχει περιεχόμενο ανάλογο με αυτό του άρθρου 116 ΚΠολΔ και επιβάλλει στους διαδίκους και τους πληρεξουσίους του να ενεργούν σύμφωνα με τους κανόνες της καλής πίστης και των χρηστών ηθών, να τηρούν το καθήκον της αλήθειας και να αποφεύγουν ενέργειες που προδήλως παρελκύουν τη δίκη.

 

Πολιτικός Φορέας: Δημοκρατική Ενότητα Ελευθέρων Πολιτών «Δ.ΕΝ

Νομικός και Κοινωνικός Φορέας: «Ελευθερία«

Μάθε τα δικαιώματά σου. (Όταν ο Έλληνας ταλαιπωρείται αδίκως από την άγνοια των νόμων)

Μάθε τα δικαιώματά σου. (Όταν ο Έλληνας ταλαιπωρείται αδίκως από την άγνοια των νόμων)

Όταν ο Έλληνας ταλαιπωρείται αδίκως από την άγνοια των νόμων.

Πόσες φορές έχουμε απαυδήσει όταν απευθυνόμαστε στο δημόσιο ή σε θεσμικά όργανα του κράτους για κάποιο θέμα μας και αυτά όχι μόνον ΔΕΝ μας εξυπηρετούν, αλλά τις περισσότερες φορές ΔΕΝ καταδέχονται καν να μας απαντήσουν … Γνωρίζεται ότι βάση των υπαρχόντων νόμων, όταν ένας Πολίτης απευθύνεται στην Διοίκηση, αυτή οφείλει (αν ΔΕΝ πράξει τουλάχιστον τα ακόλουθα, τότε η Διοίκηση υπέχει νομικές ευθύνες):

  • Να πρωτοκολλήσει την αίτηση του Πολίτη. Η υπηρεσία στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, υποχρεούται να χορηγεί στον ενδιαφερόμενο απόδειξη παραλαβής όπου περιλαμβάνονται ο οικείος αριθμός πρωτοκόλλου,
  • τα έγγραφα που παρελήφθησαν, καθώς και αυτά που ίσως πρέπει επιπροσθέτως να προσκομιστούν,
  • η προθεσμία εντός της οποίας υφίσταται υποχρέωση προς διεκπεραίωση της υπόθεσης,
  • το αρμόδιο τμήμα που έχει αναλάβει την υπόθεση (με στοιχεία επικοινωνίας),
  • καθώς και η επισήμανση ότι, σε περίπτωση υπέρβασης των χρονικών ορίων που καθορίζονται στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 4 [του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (Κωδ Διοικ Διαδ), που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2690/1999 (ΦΕΚ 45 Α’), όπως αυτή αρχικά αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 11 του ν. 3230/2004 (ΦΕΚ 44 Α’) και ήδη ισχύει μετά την εκ νέου αντικατάστασή της με το άρθρο 6 παρ. 1 του ν. 3242/ 2004 (ΦΕΚ 102 Α’)], παρέχεται δυνατότητα αποζημίωσης κατά τις ρυθμίσεις των παραγράφων 7 και 8 του άρθρου 5 του ν. 1943/91 (ΦΕΚ 50 Α’), όπως ισχύει. Μάλιστα, στο τέλος της χορηγούμενης απόδειξης παραλαβής, πρέπει να προσκομίζεται και ειδική φόρμα αποζημίωσης (Αίτησης καταβολής αποζημίωσης λόγω μη τήρησης της προθεσμίας), όπως ρητά ορίζεται στην υπουργική απόφαση «Τρόπος αποζημίωσης Πολιτών, για την μη τήρηση προθεσμιών διεκπεραίωσης υποθέσεων από την Διοίκηση.», της 10ης Αυγούστου του 2004, με αριθμό Φ.17_Οικ_17170

Τώρα που ξέρετε τι οφείλει να πράξει η Διοίκηση, σε κάθε ερώτημα ή διεκπεραίωση υπόθεσης σας προς αυτήν, απαιτήστε τα δικαιώματα σας και επιμείνετε να ακολουθηθεί πιστά η ως άνω διαδικασία …

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ !!!

  Έτσι, παραδείγματος χάριν, ΔΕΝ θα ανησυχεί ο συνταξιούχος πότε θα πάρει την σύνταξη του, διότι θα το γνωρίζει από την κατάθεση των εγγράφων του για αυτήν … ΔΕΝ θα ανησυχεί ο Πολίτης για το πότε θα εκδοθεί από το Δημόσιο, ένα χαρτί που έχει ανάγκη, διότι θα το γνωρίζει εξ’ αρχής … ΔΕΝ θα ανησυχεί ο Πολίτης για το πότε θα πάρει μια απάντηση από έναν υπουργό, διότι θα το γνωρίζει εξ’ αρχής … ΚΑΙ σε περίπτωση που ΔΕΝ το πράξουν, τότε ο Πολίτης αποζημιώνεται δικαιωματικά … !!! Φυσικά, το ίδιο ισχύει δια νόμου και στην περίπτωση της εξυπηρέτησης του Πολίτη από τα Κ.Ε.Π. Ειδικά το τελευταίο και προκειμένου να διεκπεραιώσει κάποια υπόθεση Πολίτη, οφείλει να συλλέξει το ίδιο όλα τα απαραίτητα έγγραφα για λογαριασμό του Πολίτη, χωρίς εκείνος να ταλαιπωρηθεί, θα πρέπει να του γνωρίσει με την απόδειξη παραλαβής, τον αριθμό πρωτοκόλλου, την υπηρεσία που στάλθηκε το αίτημα, το πότε θα πάρει απάντηση και φυσικά να του δοθεί η ειδική φόρμα αποζημίωσης κατά την κατάθεση του αιτήματος !!!

Υπουργική απόφαση «Τρόπος αποζημίωσης Πολιτών, για την μη τήρηση προθεσμιών διεκπεραίωσης υποθέσεων από την Διοίκηση.», της 10ης Αυγούστου του 2004, με αριθμό Φ.17_Οικ_17170 πρωτοκοληση1 πρωτοκόληση2 πρωτοκοληση3 πρωτοκοληση4

Νομικό Πλαίσιο …

Κατά τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 1 του Συντάγματος, ορίζεται ότι : “Καθένας ή πολλοί μαζί έχουν το δικαίωμα, τηρώντας τους νόμους του Κράτους, να αναφέρονται εγγράφως  στις αρχές, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να ενεργούν σύντομα κατά τις κείμενες διατάξεις και να απαντούν αιτιολογημένα σε εκείνον που υπέβαλε την αναφορά, σύμφωνα με το νόμο.” 

Κατά τη διάταξη του ιδίου άρθρου 10 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζεται ότι : “Η αρμόδια αρχή υποχρεούται να απαντά σε αίτηση πληροφοριών, εφ’ όσον αυτό προβλέπεται από το νόμο.”

Στην παρ. 1 του άρθρου 4 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (Κωδ Διοικ Διαδ), που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2690/1999 (ΦΕΚ 45 Α’), όπως αυτή αρχικά αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 11 του ν. 3230/2004 (ΦΕΚ 44 Α’) και ήδη ισχύει μετά την εκ νέου αντικατάστασή της με το άρθρο 6 παρ. 1 του ν. 3242/ 2004 (ΦΕΚ 102 Α’) ορίζεται ότι:

«α. Οι δημόσιες υπηρεσίες, οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης και τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όταν υποβάλλονται αιτήσεις, οφείλουν να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις των ενδιαφερομένων και να αποφαίνονται για τα αιτήματά τους μέσα σε προθεσμία πενήντα (50) ημερών, εφόσον από ειδικές διατάξεις δεν προβλέπονται μικρότερες προθεσμίες. Η προθεσμία αρχίζει από την κατάθεση της αίτησης στην αρμόδια υπηρεσία και την υποβολή ή συγκέντρωση του συνόλου των απαιτουμένων δικαιολογητικών, πιστοποιητικών ή στοιχείων. Αν η αίτηση υποβληθεί σε αναρμόδια υπηρεσία, η υπηρεσία αυτή οφείλει, μέσα σε τρεις (3) ημέρες, να τη διαβιβάσει στην αρμόδια και να γνωστοποιήσει τούτο στον ενδιαφερόμενο. Στην περίπτωση αυτή η προθεσμία αρχίζει από τότε που περιήλθε η αίτηση στην αρμόδια υπηρεσία. Για υποθέσεις αρμοδιότητας περισσότερων υπηρεσιών, η προθεσμία του πρώτου εδαφίου παρατείνεται κατά δέκα (10), ακόμη, ημέρες.

β. Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού μπορεί να ορίζεται, κατά περίπτωση, διαφορετική προθεσμία για τη διεκπεραίωση υποθέσεων, εφόσον το επιβάλλουν ειδικοί λόγοι, που αναφέρονται σ’ αυτήν.».

Στις παρ. 2 και 3 του ίδιου παραπάνω άρθρου (4) του πιο πάνω Κώδικα (Κωδ Διοικ Διαδ), όπως η μεν πρώτη (παρ. 2) ισχύει μετά την αντικατάστασή της με την παρ. 1 του άρθρου 6 του ν.3242/2004, η δε δεύτερη (παρ. 3) μετά την αντικατάστασή της με την παρ. 3 του άρθρου 11 του ν.3230/2004 ορίζεται ότι :

«2. Εάν κάποια υπόθεση δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί λόγω αντικειμενικής αδυναμίας, ειδικά αιτιολογημένης, η αρμόδια υπηρεσία οφείλει, εντός πέντε (5) τουλάχιστον ημερών πριν από την εκπνοή τους, να γνωστοποιήσει εγγράφως στον αιτούντα: α) τους λόγους της καθυστέρησης, β) τον υπάλληλο που έχει αναλάβει την υπόθεση και τον αριθμό τηλεφώνου του, για την παροχή πληροφοριών και γ) κάθε άλλη χρήσιμη πληροφορία.

3. Οι υπηρεσίες απαλλάσσονται από τις κατά την παράγραφο 1 υποχρεώσεις αν το αίτημα είναι εμφανώς παράλογο, αόριστο, ακατάληπτο ή επαναλαμβάνεται κατά τρόπο καταχρηστικό. 4. …».

Στις παρ. 5 και 6 του αυτού ως άνω άρθρου (4) του ίδιου πάντοτε Κώδικα (Κωδ Διοικ Διαδ), που προστέθηκαν με την παρ. 2 του άρθρου 6 του ν. 3242/2004 ορίζεται ότι :

«5. Η υπηρεσία στην οποία υποβάλλεται η αίτηση χορηγεί στον ενδιαφερόμενο απόδειξη παραλαβής όπου περιλαμβάνονται ο οικείος αριθμός πρωτοκόλλου, η προθεσμία εντός της οποίας υφίσταται υποχρέωση προς διεκπεραίωση της υπόθεσης, καθώς και η επισήμανση ότι, σε περίπτωση υπέρβασης των χρονικών ορίων που καθορίζονται στις παραγράφους 1 και 2 του παρόντος άρθρου, παρέχεται δυνατότητα αποζημίωσης κατά τις ρυθμίσεις των παραγράφων 7 και 8 του άρθρου 5 του ν. 1943/91 (ΦΕΚ 50 Α’), όπως ισχύει.

6. Οι προθεσμίες των παραγράφων 1 και 2 του παρόντος άρθρου δεν ισχύουν για αναγνώριση απαιτήσεων κατά του Δημοσίου, εφόσον υφίσταται εκκρεμής δίκη, καθώς και για τις περιπτώσεις, όπου απαιτείται εμφάνιση του ενδιαφερομένου ενώπιον συλλογικού οργάνου, και η μη προσέλευσή του οφείλεται σε υποκειμενικούς ή αντικειμενικούς λόγους.».

Στις παρ. 7 και 8 του άρθρου 5 του ν. 1943/1991 (ΦΕΚ 50 Α’), όπως αυτές ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους, αντιστοίχως, με τις παρ. 1 και 2 του άρθρου 7 του ν. 3242/2004 (ΦΕΚ102Α’) ορίζεται ότι :

«7. Σε περίπτωση μη τήρησης των προθεσμιών που προβλέπονται στις διατάξεις του ν. 2690/1999 (ΦΕΚ 45 Α’), όπως ισχύουν, καταβάλλεται στον αιτούντα, από τον οικείο φορέα, πλήρης αποζημίωση. Η αποζημίωση αυτή αφαιρείται από το τυχόν, μεταγενεστέρως, επιδικαζόμενο ποσό, εφόσον γίνει δεκτή από το αρμόδιο δικαστήριο σχετική αγωγική απαίτηση, κατά τις περί αστικής ευθύνης διατάξεις. …

8. Το ύψος του καταβλητέου χρηματικού ποσού που προβλέπεται στην προηγούμενη παράγραφο καθορίζεται από τις Επιτροπές της παραγράφου 13 του παρόντος άρθρου μετά από εισήγηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Υπουργείου Εσωτερικών … ή της Περιφέρειας, που επιλαμβάνεται μετά από αίτηση του πολίτη. Για τον καθορισμό του ύψους της καταβλητέας πλήρους αποζημίωσης λαμβάνονται υπόψη ιδίως: α) το μέγεθος της περιουσιακής ζημίας και της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε από την καθυστέρηση, β) συνθήκες στις οποίες οφείλεται η καθυστέρηση, γ) το τυχόν υφιστάμενο σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του πολίτη…».

Στο άρθρο 1 παρ. 2 της (κατ’ εξουσιοδότηση της παρ. 3 του άρθρου 7 του ν.3242/2004 εκδοθείσης) υπ’αρ.ΔΙΣΚΠΟ/4.17/οικ17170/3.8.2004 κοινής απόφασης των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών (ΦΕΚ 1226/10.8.04 τ. Β’) ορίζεται ότι : «2. Οι αιτήσεις υποβάλλονται μέσα σε αποκλειστική προθεσμία εξήντα (60) ημερών, από την παρέλευση άπρακτης της  προθεσμίας που ορίζεται για την διεκπεραίωση της υπόθεσης ή την οριστική απάντηση. 3. …».

Με βάση το θέμα 1ο παρ. 2α του πρακτικού της Ειδικής Τριμελής Επιτροπής (όπως μετέφρασε την 7η σκέψη του ΣτΕ 3004 / 2010) ο Πολίτης δικαιούται πλήρης αποζημίωση που όμως ΔΕΝ εντάσσεται στη νομοθεσία περί αποζημιώσεως λόγω ευθύνης του Δημοσίου, των ΟΤΑ και λοιπών ΝΠΔΔ.

Σύμφωνα με την ad hoc γνώμη της πλειοψηφίας στην Ολ.ΣτΕ 3004 / 2010 – 7η σκέψη και την παρ. 1 του άρθρου 7 του ν.3242 / 2004 έχει δικαίωμα :

A. να ζητήσει πλήρη αποζημίωση το ύψος της οποίας καθορίζεται είτε από την  Ειδική Επιτροπή Εφαρμογής του Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης για θέματα αρμοδιότητας Υπουργείων είτε από την Ειδική Επιτροπή Εφαρμογής της κάθε Περιφέρειας για θέματα υπηρεσιών του δημόσιου τομέα όπως αυτός οριοθετείται από το άρθρο 14 του ν.2190 / 1994 μετά από εισήγηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης) ή της Γενικής Γραμματείας της Περιφέρειας αντίστοιχα, και

Β. να ασκήσει αγωγή σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Η αποζημίωση που επιβάλλουν οι Επιτροπές αφαιρείται από το τυχόν επιδικαζόμενο από το αρμόδιο Δικαστήριο πόσο αποζημίωσης.

Για την κύρωση αποζημίωσης υπέρ του αιτούντος πολίτη και σε βάρος της διοίκησης, προυπόθεση είναι, αφενός η αίτηση να έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της αποκλειστικής προθεσμίας των εξήντα (60) ημερών, αρχομένης από την παρέλευση άπρακτης της προθεσμίας που ορίζεται για τη διεκπεραίωση της υπόθεσης ή την οριστική απάντηση, αφετέρου δε κριθεί ως νόμω και ουσία βάσιμη, υπό την έννοια τόσο της σωρευτικής συνδρομής των θετικών προϋποθέσεων της αιτουμένης αποζημίωσης ήτοι:

ι) υποβολή σαφούς και ορισμένου νομίμου αιτήματος, εκ μέρους του ενδιαφερόμενου πολίτη, που να συνοδεύεται μαζί με τα, κατά περίπτωση (τυχόν) απαιτούμενα, δικαιολογητικά, πιστοποιητικά ή στοιχεία, οπότε η σχετική προθεσμία αρχίζει από την υποβολή ή συγκέντρωση του συνόλου των στοιχείων αυτών,

ιι) υπέρβαση της 50νθήμερης προθεσμίας απάντησης (θετικής ή αρνητικής) της διοίκησης επί των υποβαλλομένων αιτημάτων των πολιτών και εν γένει διεκπεραίωσης των σχετικών υποθέσεων, υπό την επιφύλαξη πάντως ότι από ειδικές διατάξεις δεν προβλέπονται μικρότερες προθεσμίες,

ιιι) η επίκληση αλλά και απόδειξη, εκ μέρους του ενδιαφερομένου πολίτη, της, εκ του λόγου αυτού (ήτοι ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας), πρόκλησης υλικής ζημίας ή ηθικής βλάβης, για τον προσδιορισμό του ύψους της οποίας λαμβάνεται υπόψη, ιδίως, το μέγεθος της περιουσιακής ζημίας και της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε από την καθυστέρηση, οι συνθήκες στις οποίες οφείλεται η καθυστέρηση και το τυχόν υφιστάμενο σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη, όσο και του αποκλεισμού των αρνητικών προϋποθέσεων ότι, δηλ:

ι) δεν πρόκειται για διεκπεραίωση υπόθεσης για την οποία, κατ’ εξαίρεση, συντρέχει νόμιμη περίπτωση μεγαλύτερης προθεσμίας (πρβλ. σχετικές κ.υ.α., εκδοθείσες, κατ’ εξουσιοδότηση της περ. β’ της παρ. 1 του άρθρου 4 του Κωδ Διοικ Διαδ, όπως η παράγραφος αυτή αρχικά μεν αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 11 ν. 3230/2004 και ήδη ισχύει, μετά την εκ νέου αντικατάστασή της, με το άρθρο 6 παρ. 1 ν. 3242/2004),

ιι) να μην είναι δυνατή η εμπρόθεσμη διεκπεραίωση της υπόθεσης, εκ μέρους της διοίκησης, λόγω αντικειμενικής και ειδικά αιτιολογημένης αδυναμίας της, πλην, όμως, τότε η αρμόδια υπηρεσία οφείλει, μέσα σε πέντε (5) τουλάχιστον ημέρες πριν από την εκπνοή της προθεσμίας αυτής να έχει γνωστοποιήσει εγγράφως στον αιτούντα τους λόγους καθυστέρησης, τον υπάλληλο που έχει αναλάβει την υπόθεση, τον αριθμό τηλεφώνου του για την παροχή πληροφοριών, καθώς και κάθε άλλη χρήσιμη πληροφορία,

ιιι) δεν πρόκειται για αίτημα που είναι εμφανώς παράλογο, αόριστο, ακατάληπτο ή επαναλαμβάνεται κατά τρόπο καταχρηστικό,

ιιιι) δεν αφορά σε αναγνώριση απαιτήσεων κατά του Δημοσίου, για την οποία υφίσταται σχετική εκκρεμής δίκη, ή δεν πρόκειται για περίπτωση όπου απαιτείται εμφάνιση του ανωτέρω ενδιαφερομένου ενώπιον συλλογικού οργάνου και η μη προσέλευσή του να οφείλεται σε υποκειμενικούς ή αντικειμενικούς λόγους.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 του ν.1943/1991 (ΦΕΚ 50 Α), ορίζεται ότι : “Με σκοπό τη διαφάνεια της δράσης της διοίκησης, οι κατά περίπτωση αρμόδιοι φορείς του δημόσιου τομέα υποχρεούνται να δίνουν στη δημοσιότητα στοιχεία των ενεργειών τους, ιδίως για τους κατωτέρω τομείς παροχής υπηρεσιών : α) οικοδομικές άδειες, β) στεγαστικά δάνεια, γ) συντάξεις, κλπ.

Με κοινές αποφάσεις του Υπουργού Προεδρίας της Κυβέρνησης και του οικείου κατά περίπτωση υπουργού, μπορεί να καθιερώνεται υποχρέωση δημοσιότητας και σε άλλες περιπτώσεις ενεργειών φορέων του δημοσίου τομέα.”

Επειδή εξ άλλου το άρθρο 5 παρ. 1 του ν.1943/1991 (ΦΕΚ 50 Α), ορίζει ότι : “Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα Ν.Π.Δ.Δ., οι Ο.Τ.Α. και οι λοιποί φορείς του δημοσίου υποχρεούνται να απαντούν οριστικά στα αιτήματα των πολιτών (φυσικών ή νομικών προσώπων ημεδαπών ή αλλοδαπών) και να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις τους μέσα σε χρονικό διάστημα εξήντα ημερών. Πληροφορίες, πιστοποιητικά δικαιολογητικά και βεβαιώσεις δίδονται αμέσως και πάντως δεν καθυστερούν παραπάνω από δέκα (10) ημέρες. Η προθεσμία αυτή αρχίζει από την υποβολή του αιτήματος στην αρμόδια υπηρεσία. Εάν το αίτημα υποβληθεί σε αναρμόδια υπηρεσία, η υπηρεσία αυτή υποχρεούται μέσα σε πέντε ημέρες να το διαβιβάσει στην αρμόδια υπηρεσία και να γνωστοποιήσει αυτό στον ενδιαφερόμενο. Στην περίπτωση αυτήν η οριζόμενη στην παρούσα παράγραφο προθεσμία από τότε που περιήλθε το αίτημα στην αρμόδια υπηρεσία.”

Περαιτέρω κατά τις διατάξεις του ιδίου άρθρου 5 παρ. 7 του ν.1943/1991 (ΦΕΚ 50 Α) ορίζεται ότι : “Σε περίπτωση που δεν τηρούνται οι προθεσμίες του παρόντος άρθρου καταβάλλεται από τον οικείο φορέα στον αιτούντα πολίτη, ανεξάρτητα από την αποζημίωση, κατά τις σχετικές περί αστικής ευθύνης διατάξεις, επιπλέον χρηματικό ποσό έως 586,94 ευρώ.

Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη

Γιώργος Σαρρής – Αποκαλύπτουμε την Τραπεζική Απάτη

Α. Οι ψευδείς διαβεβαιώσεις της ΕΕΤ περί υγειούς τραπεζικού συστήματος

  1. Ο Πρόεδρος της ΕΕΤ Τάκης Αράπογλου την 08.07.2008 στη διαρκή επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής ενημέρωσε τους Βουλευτές ότι «Οι τράπεζες λειτουργούν άψογα, το τραπεζικό σύστημα δεν έχει προβλήματα, τα ελληνικά νοικοκυριά δεν είναι υπερχρεωμένα, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη!!»

(το link ολόκληρης της ομιλίας του από το επίσημο site http://www.hba.gr  της ΕΕΤ http://www.hba.gr/7Omilies-parousiaseis/UplFiles/Omilies/board/arap_8-6.pdf)

  1. Τα στοιχεία του Προέδρου της ΕΕΤ επιβεβαίωσε και ο Γραμματέας της ΕΕΤ Χρ. Γκόρτσος σε συνέντευξη του στο in.gr την 05.10.2008 «Οι ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν από την κρίση, τονίζει ο Χρ.Γκόρτσος σε συνέντευξη του στο in.gr Η φερεγγυότητα των ελληνικών τραπεζών δεν κινδυνεύει απ αυτή την κρίση, διότι δεν υπάρχουν οι δίαυλοι για τη μετάδοση στην Ελλάδα των προβλημάτων που ανέκυψαν στις χώρες που επλήγησαν, τονίζει ο Χρ.Γκόρτσος γγ της ΕΕΤ στη συνέντευξη του στο in.gr. Γι αυτό συνηθίζω να τονίζω ότι στην Ελλάδα (όπως και σε άλλες χώρες) δεν υπάρχει κρίση, αλλά αναταραχή ή αναστάτωση προσθέτει. Επισημαίνει ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν στο χαρτοφυλάκιο τους «τοξικά ομόλογα», και μάλιστα προλαβαίνοντας και τους πλέον δύσπιστους τονίζει «δεν είχαν λόγο να επενδύσουν σε τέτοιου είδους ομόλογα», καθώς η ανάπτυξή τους τα τελευταία χρόνια βασίστηκε κυρίως στην στεγαστική και καταναλωτική πίστη. Επίσης, αναφέρεται στην υψηλή κεφαλαιακή επάρκεια και στη κερδοφορία τους, που σε συνδυασμό με την πολιτική διαχείρισης κινδύνων που ακολουθούν και τους κανόνες της εποπτικής αρχής (ΤτΕ) συμβάλλουν στη θωράκισή τους, με αποτέλεσμα να είναι ασφαλείς και οι καταθέτες τους. Ο μοναδικός δίαυλος που αφορά την Ελλάδα είναι η αύξηση των επιτοκίων στη διατραπεζική αγορά, εξηγεί ο Χρ.Γκόρτσος, αν και τονίζει ότι η εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών απ αυτή για άντληση ρευστότητας υπάρχει, αλλά είναι περιορισμένη».

(το link ολόκληρης της ομιλίας του από το επίσημο site http://www.hba.gr  της ΕΕΤ http://www.hba.gr/7Omilies-parousiaseis/UplFiles/omilies/secgen/Gortsos%206-10-2008.pdf)

 

Β. Οι ψευδείς δηλώσεις των πολιτικών περί αδυναμίας δανεισμού της Χώρας την περίοδο προ μνημονίου

  1. Βραχυπρόθεσμος δανεισμός

Δημοπρασία 13-10-2009

  • 26 Εβδ (εξάμηνο) Δημοπραττούμενο ποσό 800.000.000,00€ Ύψος προσφορών 4.795.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 5,99. Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.040.000.000,00€ Απόδοση 0,59%.
  • 52 Εβδ (ετήσιο) Δημοπραττούμενο ποσό 800.000.000,00€ Ύψος προσφορών 3.550.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 4,44. Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.040.000.000,00€ Απόδοση 0,91% .
  • για το αποταμιευτικό κοινό
  • 26 Εβδ (εξάμηνο) 95.000,00€ με απόδοση 0,59%.
  • 52 Εβδ (ετήσιο) 000,00€ με απόδοση 0,91%.
  • Οι αγορές που υποτίθεται ότι “δεν μας δάνειζαν” (σύμφωνα με τα λεγόμενα των κυβερνητικών αξιωματούχων) πρόσφεραν 6.265.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε και μάλιστα με σχεδόν μηδενικά επιτόκια.

Δημοπρασία 20-10-2009

  • 13 Εβδ (τρίμηνο) Δημοπραττούμενο ποσό 1.500.000.000,00€ Ύψος προσφορών 7.040.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 4,69 Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.950.000.000,00€ Απόδοση 0,35%.
  • για το αποταμιευτικό κοινό
  • 13 Εβδ (τρίμηνο) 113.000,00€ με απόδοση 0,35%.
  • Οι αγορές που “δεν μας δάνειζαν” πρόσφεραν 5.090.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε και μάλιστα με σχεδόν μηδενικά επιτόκια.

Δημοπρασία 12-01-2010

  • 26 Εβδ (εξάμηνο) Δημοπραττούμενο ποσό 800.000.000€ Ύψος προσφορών 3.894.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 4,87 Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.040.000.000,00€ Απόδοση 1,38%
  • 52 Εβδ (ετήσιο) Δημοπραττούμενο ποσό 800.000.000,00€ Ύψος προσφορών 2.442.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 3,05 Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.040.000.000,00€ Απόδοση 2,20%
  • για το αποταμιευτικό κοινό
  • 26 Εβδ (εξάμηνο) 357.000,00€ με απόδοση 1,38%.
  • 52 Εβδ (ετήσιο) 032.000,00€ με απόδοση 2,20%.
  • Οι αγορές που υποτίθεται ότι “δεν μας δάνειζαν” πρόσφεραν 4.256.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε και μάλιστα με σχεδόν μηδενικά επιτόκια.

Δημοπρασία 19-01-2010

  • 13 Εβδ (τρίμηνο) Δημοπραττούμενο ποσό 1.200.000.000,00€ Ύψος προσφορών 3.870.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 3,23 Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.560.000.000,00€ Απόδοση 1,67%.
  • για το αποταμιευτικό κοινό
  • 13 Εβδ (τρίμηνο) 1.552.000,00€ με απόδοση 1,67%.
  • Οι αγορές που υποτίθεται ότι “δεν μας δάνειζαν” πρόσφεραν 2.310.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε και μάλιστα με σχεδόν μηδενικά επιτόκια.
  1. Μακροπρόθεσμος Δανεισμός

Ελάχιστες μέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση του Γεωργίου Παπανδρέου την 23-04-2010 για την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ, η Χώρα είχε πετύχει μακροπρόθεσμο δανεισμό 18.000.000.000,00€ που αναλύεται ως εξής:

Δημοπρασία 02-02-2010

  • Ομόλογο 5-ετούς διάρκειας Δημοπρατούμενο ποσό 8.000.000.000,00€ Ύψος προσφορών 25.000.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 3,13 Συνολικά αποδεκτό ποσό 8.000.000.000,00€ Απόδοση 6,21% .

Δημοπρασία 11-03-2010

  • Ομόλογο 10-ετούς διάρκειας Δημοπρατούμενο ποσό 5.000.000.000,00€ Ύψος προσφορών 16.145.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 3,23 Συνολικά αποδεκτό ποσό 5.000.000.000,00€ Απόδοση 6,25% .

Δημοπρασία 07-04-2010

  • Ομόλογο 7-ετούς διάρκειας Δημοπρατούμενο ποσό 5.000.000.000,00€ Ύψος προσφορών 6.250.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 1,25 Συνολικά αποδεκτό ποσό 5.000.000.000,00€ Απόδοση 6,00% .
  • Ουδέποτε Βουλευτής είτε της τότε συμπολίτευσης ή αντιπολίτευσης αναφέρθηκε στο γεγονός ότι αυτός ο δανεισμός καθιστούσε άκυρους τους ισχυρισμούς της τότε Κυβέρνησης, και του τότε Πρωθυπουργού της χώρας Γιώργου Παπανδρέου, του Υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου και του Σαχινίδη που έλεγε : “άρα το Δ.Ν.Τ. ως πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από την 5-Οκτωβρίου-2009 και μετά μπορούσε να μας δώσει μέχρι και 10-20 Δις” , αφού ΜΟΝΟ από τον μακροπρόθεσμο δανεισμό η Χώρα είχε δανειστεί όσα ο κ. Σαχινίδης ισχυριζόταν ότι θα μπορούσε να λάβει μόνο από το Δ.Ν.Τ. και μάλιστα είχε και πλεονάζοντα προσφορά 29.395.000.000,00€, την οποία είχε απορρίψει!!!!!!!!!
  1. Βραχυπρόθεσμος δανεισμός

Την έκδοση του ομολόγου 7-ετούς διάρκειας  ακολούθησαν δύο ακόμα δημοπρασίες εντόκων γραμματίων που πραγματοποιήθηκαν δέκα και τρεις ημέρες αντίστοιχα προ της ανακοίνωσης του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου από το Καστελόριζο την 23-04-2010 για την υπαγωγή της Πατρίδας μας στο ΔΝΤ, οι οποίες αποδεικνύουν το απόλυτο ψεύδος της τότε κυβέρνησης περί αδυναμίας δανεισμού της Χώρας αφού είχαν το μεγαλύτερο συντελεστή κάλυψης που είχαν ποτέ δημοπρασίες του Ελληνικού Δημοσίου.

Δημοπρασία 13-04-2010

  • 26 Εβδ (εξάμηνο) Δημοπρατούμενο ποσό 600.000.000,00€ Ύψος προσφορών 4.602.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 7,67 Συνολικά αποδεκτό ποσό 780.000.000,00€ Απόδοση 4,55% .
  • 52 Εβδ (ετήσιο) Δημοπρατούμενο ποσό 600.000.000,00€ Ύψος προσφορών 3.925.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 6,54 Συνολικά αποδεκτό ποσό 780.000.000,00€ Απόδοση 4,85% .
  • για το αποταμιευτικό κοινό
  • 26 Εβδ (εξάμηνο) 46.763.000,00€ με απόδοση 4,55%.
  • 52 Εβδ (ετήσιο) 830.000,00€ με απόδοση 4,85%.
  • Οι αγορές που υποτίθεται ότι “δεν μας δάνειζαν”  (σύμφωνα με τα λεγόμενα των κυβερνητικών αξιωματούχων) πρόσφεραν 6.967.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε.

Δημοπρασία 20-04-2010

  • 13 Εβδ (τρίμηνο) Δημοπρατούμενο ποσό 1.500.000.000,00€ Ύψος προσφορών 6.921.000.000,00€ Συντελεστής κάλυψης 4,61 Συνολικά αποδεκτό ποσό 1.950.000.000,00€ Απόδοση 3,65%.
  • Οι αγορές που υποτίθεται ότι “δεν μας δάνειζαν”  (σύμφωνα με τα λεγόμενα των κυβερνητικών αξιωματούχων) πρόσφεραν 4.971.000.000,00€ επιπλέον από αυτά που αποδεχτήκαμε.

Συνολικά λοιπόν η Χώρα κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 – Απριλίου 2010, μέσω μακροπρόθεσμου και βραχυπρόθεσμου δανεισμού άντλησε από τις αγορές 29.180.000.000,00€ και απέρριψε πλεονάζουσα προσφορά δανεισμού 59.254.000.000,00€.

 

Γ. Οι πραγματικοί λόγοι για την καταπάτηση του Συντάγματος

Ο τραπεζικός τομέας , ήταν ο αποκλειστικός υπαίτιος για την υπαγωγή της Χώρας στα μνημόνια. Παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις περί φερεγγυότητας των τραπεζών που έδιναν ο πρόεδρος και ο γραμματέας της ΕΕΤ, στη Βουλή των Ελλήνων είναι πλέον απολύτως βέβαιο ότι οι τράπεζες ήτο η Αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας.

Οι τράπεζες σύμφωνα με  την τοποθέτηση Σαχινίδη την 27.06.2013 (ολόκληρη η ομιλία στο link και σε video από το 11.06) λειτουργούσαν χωρίς Κρατική εποπτεία από την πρώτη στιγμή που η Χώρα μπήκε στην ΕΟΚ, γεγονός που συνεχίστηκε και όταν η Χώρα μπήκε στην ΟΝΕ. Η ανεξέλεγκτη αυτή λειτουργία ήταν η μόνη αιτία που οδήγησε στην ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα που δανείστηκε το Ελληνικό Δημόσιο και τα οποία επιβάρυναν τους Έλληνες Πολίτες.

Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι οι τράπεζες πριν την παράνομη ανακεφαλαιοποίηση των 50.000.000.000,00 € μέσω του Τ.Χ.Σ. είχαν λάβει στο διάστημα Δεκεμβρίου 2008 – Μαρτίου 20012 επιπλέον 183.000.000.000,00 € με την εγγύηση του ανυποψίαστου και παραπληροφορημένου, από τα ΜΜΕ, Ελληνικού Λαού. Κατά συνέπεια καταρρίπτεται και το πρόσχημα της ανακεφαλαιοποίησης εξαιτίας του κουρέματος των ομολόγων και των κόκκινων δάνειων.

Είναι προφανές ότι μέσω του παράνομου δανεισμού κομμάτων και ΜΜΕ ο τραπεζικός κλάδος μπορούσε όχι μόνο να συγκαλύπτει το γεγονός ότι ο βαλλόμενος από τα μνημονιακά μέτρα Ελληνικός Λαός είχε καταστεί εν αγνοία του εγγυητής για ποσά που έλαβαν οι τράπεζες με πρόσχημα τη ρευστότητα , αλλά επιπλέον να αποσιωπήσει το γεγονός ότι η ρευστότητα ουδέποτε δόθηκε στους δικαιούχους που η νομοθεσία όριζε.

  1. Το πρώτο πακέτο των ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (93.000.000.000,00€) που δόθηκε με πρόσχημα τη ρευστότητα.

Με τον ν.3723/2008 (άρθρα 2, 3, 4 κ 5) ΦΕΚ 250 Α 09.12.2008 επί Κυβερνήσεως Καραμανλή δόθηκαν κατ αρχήν στις τράπεζες εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου είκοσι τρία δισεκατομμύρια ευρώ (23.000.0000.000,00€) αποκλειστικά για χορήγηση στεγαστικών δανείων, κεφαλαίων κινήσεως προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις και επιχειρήσεων ζωτικής σημασίας.

Δηλαδή μόλις δύο μήνες μετά τις δηλώσεις του προέδρου και του γραμματέας της ΕΕΤ περί φερεγγυότητας του τραπεζικού συστήματος οι τράπεζες λάμβαναν τις πρώτες εγγυήσεις με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί η Ελληνική οικονομία.

Κατόπιν επί Κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου δόθηκαν στις τράπεζες για τους ίδιους λόγους επιπλέον εβδομήντα δισεκατομμύρια ευρώ (70.000.000.000,00€). Συγκεκριμένα με τον ν.3845/2010 (άρθρο 4 παρ. 8) δέκα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ (15.000.000.000,00€), με τον ν.3872/2010 (άρθρο 7) είκοσι πέντε δισεκατομμύρια ευρώ (25.000.000.000,00€) και με τον ν.3965/2011 (άρθρο 19 παρ. 1) τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το σύνολο των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες στα ενενήντα τρία δισεκατομμύρια (93.000.000.000,00€).

Το Ελληνικό Δημόσιο δεν έβαλε απλά την υπογραφή του σαν εγγυητής, αλλά έδωσε ομόλογα με μέγιστη διάρκεια τριών ετών για τα ανωτέρω ποσά στις τράπεζες. Εν προκειμένω έλαβαν ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου τα οποία ρευστοποίησαν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με επιτόκια από 0,75% έως 2,5% όπως προκύπτει από την απάντηση του αναπληρωτή Υπ. Οικονομικών Χρήστου Σταικούρα σε ερώτηση Βουλευτού της Αντιπολίτευσης.

Οι τράπεζες ρευστοποίησαν τις εγγυήσεις που έλαβαν από το Ελληνικό Δημόσιο, χωρίς όμως να τηρήσουν ως όφειλαν τους σκοπούς των ανωτέρω νόμων. Δηλαδή δεν χρησιμοποίησαν το προϊόν της ρευστοποίησης των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου για χορήγηση στεγαστικών δανείων και κεφαλαίων κινήσεως σε επιχειρήσεις, όπως με μαθηματική βεβαιότητα προκύπτει από τους πίνακες στους οποίους παρατίθεται στοιχεία από τους ισολογισμούς των τεσσάρων «συστημικών», όπως αποκαλούνται, τραπεζών οι οποίοι έχουν δημοσιευτεί στα ΦΕΚ ΑΕ :

π1

 

π2

 

π3

 

π4

Οι τράπεζες λοιπόν είναι απολύτως βέβαιο ότι όχι μόνο παραβίασαν την νομοθεσία αλλά και τα χρηστά ήθη χρησιμοποιώντας τα χρήματα που πήραν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς ίδιον όφελος και εις βάρος των Ελλήνων Πολιτών, που καλούνται σήμερα με τους «αντισυνταγματικούς» φόρους και τα χαράτσια να αποπληρώνουν όχι μόνο τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου αλλά και τους τόκους και προσαυξήσεις.

  1. Η αντισυνταγματική πρόβλεψη της κατάπτωσης των εγγυήσεων που έλαβαν οι τράπεζες εις βάρος του Ελληνικού Λαού.

Τούτο συμβαίνει διότι από την πρώτη στιγμή που οι τράπεζες ελάμβαναν τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου με τη μορφή ομολόγων ώστε να συνάψουν ομολογιακό δάνειο με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπήρχε στις Υπουργικές αποφάσεις η πρόβλεψη ότι “το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό-αξία του αντίστοιχου ομολόγου που η κάθε τράπεζα ελάμβανε από το Ελληνικό Δημόσιο πλέον των προβλεπομένων από του όρους του οικείου ομολογιακού δανείου τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί να υπολογιστεί.”

Μέρος των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου που έλαβαν οι τράπεζες έχει ήδη καταπέσει εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή των Ελλήνων Πολιτών, όπως φαίνεται από την αύξηση του Δημοσίου Χρέους κατά είκοσι τρία δισεκατομμύρια ευρώ διακόσια τριάντα τέσσερα εκατομμύρια εξακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ (23.234.680.000,00€) στο δεύτερο τρίμηνο του 2012 όταν αυτό εκτοξεύτηκε από τα διακόσια ογδόντα δισεκατομμύρια διακόσια ενενήντα δύο εκατομμύρια τετρακόσιες σαράντα χιλιάδες ευρώ (280.292.440.000,00€), στα οποία είχε κατέβει από τα τριακόσια εξήντα επτά δισεκατομμύρια εννιακόσια εβδομήντα οκτώ δισεκατομμύρια ευρώ (367.978.000.000,00€) με το «κούρεμα-PSI» το πρώτο τρίμηνο του 2012, στα τριακόσια τρία δισεκατομμύρια πεντακόσια είκοσι επτά εκατομμύρια εκατόν είκοσι χιλιάδες ευρώ (303.527.120.000,00€), όπως εμμέσως αποδέχεται και ο αναπληρωτής Υπ. Οικονομικών Χρήστος Σταικούρας στην απάντηση του (24.09.2012) μετά από την ερώτηση με κατάθεση εγγράφων (αρ. πρωτ. 1151/66/30-8-2012) του Βουλευτή Καπερνάρου. Όπως αποδεικνύεται από την απάντηση το σύνολο των εγγυήσεων σε που ήταν σε ισχύ ανήρχοντο στα 57,5 δισ. € από τα 85 δισ. € για τις οποίες η απάντηση δεν διευκρίνιζε ως όφειλε αν είχαν παρθεί οι εξασφαλίσεις, που οι νόμοι προέβλεπαν από τις τράπεζες, από τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος που ήταν η επιβλέπουσα αρχή. Με βάσει την οικονομική δυσχέρεια των τραπεζών στη δεδομένη χρονική περίοδο (Απρ – Ιουν 2012) εξ αφορμής του PSI και της ανακεφαλαιοποίησης αυτονόητα προκύπτει ότι το δημόσιο χρέος επιβαρύνθηκε από την κατάπτωση των 23.000.000.000,00€ του πρώτου νόμου (3723/2008). Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από την απάντηση, ένα χρόνο αργότερα (07.10.2013) στην εκπομπή enikos, του Υπ. Οικονομικών Στουρνάρα όταν σε ερώτηση «αν έχουν καταπέσει οι εγγυήσεις», έδωσε την απάντηση «Από ότι γνωρίζω όχι» (σχετικό link).

π5

π6

π7

Από την απάντηση του αναπληρωτή Υπ. Οικονομικών Σταικούρα προέκυπτε επιπλέον ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2013 έληγαν ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που οι τράπεζες όφειλαν να αποπληρώσουν ύψους είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων εννιακοσίων εβδομήντα εννιά εκατομμυρίων εκατό χιλιάδων ευρώ (25.979.100.000,00€) τα οποία οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν αφού όπως είναι ευρέως γνωστό δυσκολεύονταν να καλύψουν ακόμα και το μικρό ποσοστό συμμετοχής τους για την ανακεφαλαιοποίηση που ολοκληρώθηκε την ίδια χρονική περίοδο, Μάιος 2013, μέσω του ΤΧΣ (βλ. παρακάτω).

π8

Τα ομόλογα αυτά προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω αύξηση του Δημοσίου Χρέους κατά είκοσι πέντε δισεκατομμύρια εννιακόσια εβδομήντα εννιά εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ευρώ (25.979.100.000,00€) αντικαταστάθηκαν με άλλα ισόποσης αξίας και μεταγενέστερης λήξης (2014-2016).

π9

Δηλαδή η αδυναμία των τραπεζών να αποπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επιβαρύνει το Ελληνικό Δημόσιο με επιπλέον τόκους αφού είναι βέβαιο για οποιοδήποτε νοήμωνα Πολίτη ότι είναι αδύνατον τα πιστωτικά ιδρύματα στο σύνολο τους να αποπληρώσουν τα δυσθεώρητα ποσά εγγυήσεων που έχουν λάβει όταν μάλιστα αυτά επιβαρύνονται από την «αλληλέγγυα» Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με αύξηση του ετήσιου περιθωρίου του επιτοκίου της κατά 12% μέσο όρο. Με δεδομένη τη διαρκή οικονομική αδυναμία των τραπεζών προκύπτει το ασφαλές συμπέρασμα ότι αντικαταστάθηκαν και τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που έληγαν στο δεύτερο εξάμηνο του 2013 συνολικού ύψους δέκα οκτώ δισεκατομμυρίων τετρακοσίων δέκα πέντε εκατομμυρίων εξακοσίων χιλιάδων ευρώ (18.415.600.000,00€).

  1. Το δεύτερο πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ (90.000.000.000,00€) που δόθηκε με πρόσχημα τη ρευστότητα.

Η Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας παρ΄ όλο που γνώριζαν ότι οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα ποσά που είχαν λάβει βάσει των εγγυήσεων των ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων (93.000.000.000,00€) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντί να προβούν σε έλεγχο του Τραπεζικού Συστήματος συνέχιζαν να μοιράζουν εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου με ακόμα πιο ζημιογόνο τρόπο για τον Ελληνικό Λαό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούν. Οι επιπλέον εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου δίνονται μέσω της Ανώνυμης Εταιρείας «Τράπεζα της Ελλάδος» που λίγο πριν τη λήψη των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου είχε προβεί τον Απρίλιο του 2011 σε αλλαγή του Καταστατικού της, που έχει ισχύ διατάξεων νόμου βάσει του Νομοθετικού Διατάγματος άρθρο 1 παρ. β, δίνοντας δικαίωμα για πρώτη φορά από τη λειτουργία της να ασκήσουν δικαιώματα μετόχου στη Γενική Συνέλευση και μέτοχοι που κατέχουν την υπηκοότητα κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Τέσσερις μήνες μετά την ψήφιση του ν.3965/2011 και πέντε μήνες μετά την αλλαγή του καταστατικού της «Τράπεζας της Ελλάδος» η Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας έχοντας υπόψη, όπως διατυπώνεται, στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου (ΦΕΚ 203/Α/14.09.2011) “την εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη να προσαρμοστούν στις τρέχουσες διεθνείς χρηματοοικονομικές συνθήκες οι ρυθμίσεις της 2/43219/0025/6-5-2011 απόφασης του Υφυπουργού Οικονομικών «Παροχή της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδος για κάλυψη πιστώσεων σε Τράπεζες που εδρεύουν στην Ελλάδα»” αποφάσισαν να παρέξουν εγγυήσεις επιπλέον τριάντα δισεκατομμυρίων ευρώ (30.000.000.000,00€). Στη συζήτηση της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής την 21-11-2011 για την κύρωση της προαναφερόμενης πράξης νομοθετικού περιεχόμενου με τον ν.4031/2011 ο Βενιζέλος έλεγε ότι με μία επιστολή του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έπρεπε οι Τράπεζες να λάβουν ταχύτατα επιπλέον τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€)που μόλις δύο μήνες πριν είχαν λάβει με το ΦΕΚ 203/Α/14.09.2011  και συνέχιζε για να διευκολυνθώ σε όσα θα σας πω στη συνέχεια πρέπει να σας πω ότι δέχτηκα μετά από μακρές συζητήσεις που είχα με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έγγραφο του με το οποίο με παρακαλεί για να λειτουργήσει το σύστημα παροχής εγγυήσεων χωρίς προβλήματα και χωρίς καθυστερήσεις επειδή αυτές είναι διαδικασίες οι οποίες γίνονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος, όπως είπα προηγουμένως απευθυνόμενος στον κ. Μαρκάκη να προστεθεί στην ΠΝΠ στον κυρωτικό νόμο άρθρο 2 αναριθμουμένου του άρθρου 2 του νομοσχεδίου σε άρθρο 3 το οποίο άρθρο 2 να λέει τα εξής: Το προβλεπόμενο στην παράγραφο 1 της ΠΝΠ που κυρώνεται με το άρθρο 1 του νόμου αυτού ποσό αυξάνεται σε εξήντα δισεκατομμύρια ευρώ και αριθμητικώς (60.000.000.000,00€)’’.

Το πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ (90.000.000.000,00€) ολοκληρώθηκε από την Κυβέρνηση συνεργασίας με τον ν.4056/2012 άρθρο 21 που αναφέρει ότι,: “οι εγγυήσεις του ν.4031/2011 με τον οποίο οι τράπεζες είχαν λάβει εξήντα δισεκατομμύρια ευρώ (60.000.000.000,00€) αυξάνονται κατά 50%’’, δηλαδή οι τράπεζες λάμβαναν επιπλέον τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) μόλις τρείς μήνες αργότερα από τον ν.4031/2011. Μόνο από τη διαχείριση του μικρού μέρους των ενενήντα  δισεκατομμυρίων  ευρώ (90.000.000.000,00€), που είχε λάβει από το Ελληνικό Δημόσιο στο διάστημα Σεπτεμβρίου – Δεκεμβρίου 2011, η ανώνυμος εταιρεία «Τράπεζα της Ελλάδος» αποκόμισε σημαντικά έσοδα από τόκους (πεντακόσια εβδομήντα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ 574.000.000,00€) όπως καταγράφεται στην στήλη μεταβολή τόκων του πίνακα 1.1 παρ. γ σελ. 44 του παραρτήματος της έκθεσης του Διοικητή της κ. Γεωργίου Προβόπουλου για το έτος 2011.

π10

Σημειώνεται ότι στην έκθεση των 244 σελίδων του Διοικητή της «Τράπεζα της Ελλάδος» στην οποία πλέον ασκούν δικαιώματα μετόχου στη Γενική Συνέλευση και μέτοχοι που κατέχουν την υπηκοότητα κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου δεν γίνεται καμμία αναφορά για το πόσα χρήματα από το πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ του Ελληνικού Δημοσίου έχει λάβει η κάθε μία από τις ιδιωτικές τράπεζες που συμμετέχουν στο έγκλημα που γίνεται εις βάρος του Ελληνικού Λαού πέραν μιας μοναδικής υποσημείωσης στους λοιπούς λογαριασμούς τάξεως στη σελ. 41 του παραρτήματος της έκθεσης του Διοικητή της κ. Γεωργίου Προβόπουλου για το έτος 2011 που αναφέρει ότι: “περιουσιακά στοιχεία ύψους 84,8 δισεκ. ευρώ που έχουν χορηγηθεί στην Τράπεζα ως εξασφαλίσεις από τα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα, έναντι χορήγησης από την Τράπεζα έκτακτης ρευστότητας μέσω πράξεων ELA (Emergency Liquidity Assistance)”.

π111

Στην ανωτέρω έκθεση δεν εξηγείται αν και πως εκταμιεύτηκαν από την ανώνυμο εταιρεία «Τράπεζα της Ελλάδος» μέσα στην χρήση του 2011 τα ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (90.000.000.000,00€), όταν τα τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) τα εγγυήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο προς την ανώνυμο εταιρεία μήνες αργότερα με τον ν.4056/2012 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 52/Α/12.03.2012.

  1. Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) – Πακέτο πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ (50.000.000.000,00€) .

Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) ιδρύθηκε με τον ν.3864/2010, λίγους μήνες μετά την υπαγωγή της Χώρας στο μηχανισμό στήριξης με την πρόφαση της αδυναμίας δανεισμού (βλ. Β), ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.). Όπως καταγράφεται στο ΦΕΚ 119/Α/21.07.2010 δεν ανήκει στο δημόσιο τομέα, διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και ο ιδιωτικός του χαρακτήρας δεν αναιρείται ούτε από την κάλυψη του κεφαλαίου του από το Ελληνικό Δημόσιο (άρθρο 1).  Επιπλέον σύμφωνα με το ΦΕΚ ιδρύσεως του το ΤΧΣ οφείλει να διαχειρίζεται το κεφάλαιο και την εν γένει περιουσία του;;;;;, που θα αντληθούν από το μηχανισμό στήριξης δηλαδή μέσω της αύξησης του Δημοσίου Χρέους που θα επιβαρύνει τους Έλληνες Πολίτες για τις επόμενες δεκαετίες (άρθρο 3), κατά τρόπο που να προστατεύει την αξία της περιούσιας αυτής και  να ελαχιστοποιεί τους κινδύνους για τον Έλληνα Πολίτη (άρθρο 2). Με βάση τις τότε εκτιμήσεις τόσο της Ελληνικής Κυβέρνησης όσο και της Τράπεζας της Ελλάδος το κεφάλαιο που θα έπρεπε να καταβληθεί στο ΤΧΣ με σκοπό τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος ανήρχετο στα δέκα δισεκατομμύρια ευρώ (10.000.000.000,00€). Κάτι που πλέον φαντάζει σαν την καλύτερη «σάτιρα» της Παγκόσμιας Οικονομικής Ιστορίας διότι στις 19.04.2012, και αφού οι τράπεζες είχαν ρευστοποιήσει τόσο μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τα ενενήντα τρία δισεκατομμύρια ευρώ (93.000.000.000,00€) όσο και μέσω του μηχανισμού έκτακτης ρευστότητας (ELA) τα ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (90.000.000.000,00€) εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας υπέγραψε άλλη μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου (ΦΕΚ 94/Α/19.04.2012) της Κυβέρνησης Συνεργασίας βάσει της οποίας το κεφάλαιο του ΤΧΣ αυξανόταν στα πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (50.000.000.000,00€) “εξαιτίας της εξαιρετικά επείγουσας και ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗΣ ανάγκης για την αντιμετώπιση κατεπειγόντων θεμάτων κεφαλαιακής ενίσχυσης των πιστωτικών ιδρυμάτων

π12

Δύο μέρες πριν η πράξη νομοθετικού περιεχομένου δημοσιευτεί στο ανωτέρω ΦΕΚ και πέντε μήνες πριν κυρωθεί με τον ν.4079/2012 (ΦΕΚ 180/Α/20.09.2012) η Κυβέρνηση Συνεργασίας και η Τράπεζα της Ελλάδος υπέγραψαν για την κατάθεση στο λογαριασμό του ΤΧΣ ομολόγων είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (25.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το κεφάλαιο του Ταμείου στα είκοσι έξι δισεκατομμύρια πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (26.500.000.000,00€) όπως καταγράφεται στη σημείωση 14 της ετήσιας οικονομικής έκθεσης του ΤΧΣ για τη χρήση από 01.01.2012 έως 31.12.2012

π13

Για την κατάθεση των είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (25.000.000.000,00€) το Ελληνικό Δημόσιο άντλησε νέο δανεισμό από τον Μηχανισμό Στήριξης Χρέος όπως προκύπτει από την απόφαση (α.α. 2) του Υπουργού Οικονομικών κ. Φίλιππου Σαχινίδη που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 1646/Β/11.05.2012

π14

Γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τον πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του δελτίου δημοσίου χρέους ν.66 (Ιούνιος 2012) αφού εμφανίζεται αύξηση στα δάνεια του μηχανισμού στήριξης από τα εκατόν έντεκα δισεκατομμύρια εννιακόσια τριάντα εννιά εκατομμύρια τριακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ (111.939.370.000,00€) στα εκατόν σαράντα οκτώ δισεκατομμύρια οκτακόσια είκοσι επτά εκατομμύρια ενενήντα χιλιάδες ευρώ (148.827.090.000,00€).

π15

Δηλαδή οι Έλληνες Πολίτες χρεωθήκανε τριάντα έξι δισεκατομμύρια οκτακόσια ογδόντα επτά εκατομμύρια επτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ (36.887.720.000,00€) που κατά το μεγαλύτερο μέρος τους (είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ 25.000.000.000,00€) χρησιμοποιήθηκαν ώστε να σχηματιστεί το κεφάλαιο – περιουσία του ΤΧΣ που είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.

Η οικονομική επιβάρυνση των Ελλήνων Πολιτών συνεχίστηκε την 13.12.2012. Η τότε Κυβέρνηση Συνεργασίας και η Τράπεζα της Ελλάδος υπέγραψαν για την εκ νέου κατάθεση στο λογαριασμό του ΤΧΣ ομολόγων δέκα έξι δισεκατομμυρίων ευρώ (16.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το κεφάλαιο – περιουσία του Ταμείου στα σαράντα δύο δισεκατομμύρια πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (42.500.000.000,00€) όπως επίσης καταγράφεται στη σημείωση 14 της ετήσιας οικονομικής έκθεσης του Ταμείου για τη χρήση από 01.01.2012 έως 31.12.2012.

π16

Την 12.12.2012, μία ημέρα πριν την κατάθεση των δέκα έξι δισεκατομμυρίων ευρώ (16.000.000.000,00€) στο ΤΧΣ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας υπέγραψε την πράξη νομοθετικού περιεχομένου με την οποία η Κυβέρνηση Συνεργασίας λόγω εξαιρετικά επειγουσών;;;;; και ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΩΝ αναγκών λόγω του ασφυκτικά περιορισμένου χρόνου για την πραγματοποίηση επαναγοράς χρέους πολύ μεγάλου ύψους ακόμη και για τα διεθνή δεδομένα, έως και  τριάντα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ (35.000.000.000,00€) και προκειμένου η Σύνοδος του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της 13.12.2012 να αποφασίσει για την εκταμίευση από τον μηχανισμό στήριξης συνολικά σαράντα τριών δισεκατομμυρίων επτακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (43.700.000.000,00€) έως το τέλος Δεκεμβρίου του

π17

2012, ενέκρινε με το ευρέως γνωστό ΦΕΚ 240/Α/12.12.2012 τα σχέδια των Συμβάσεων Τροποποίησης της κύριας Σύμβασης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, με τις γνωστές δυσμενέστατες συνέπειες για την Πατρίδα μας, τόσο της αμετάκλητης και ανεπιφύλακτης παραίτησης από κάθε ασυλία έναντι δικαστικών ενεργειών όσο και της υπαγωγής στο Αγγλικό Δίκαιο.

π18

Η οικονομική υποδούλωση των Ελλήνων Πολιτών αποδεικνύεται ξεκάθαρα από το πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του δελτίου δημοσίου χρέους ν.68 (Δεκέμβριος 2012) όπου καταγράφεται η αύξηση των δανείων του μηχανισμού στήριξης από τα εκατόν σαράντα οκτώ δισεκατομμύρια οκτακόσια είκοσι οκτώ εκατομμύρια διακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ (148.828.270.000,00€) στα εκατόν ογδόντα τρία δισεκατομμύρια ενενήντα οκτώ εκατομμύρια πεντακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ (183.098.580.000,00€).

Δηλαδή στο τρίμηνο πριν την εκχώρηση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ (Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2012) εκταμιεύτηκαν συνολικά τριάντα τέσσερα δισεκατομμύρια διακόσια εβδομήντα εκατομμύρια τριακόσιες δέκα χιλιάδες ευρώ (34.270.310.000,00€) από το μηχανισμό στήριξης αντί των σαράντα τριών δισεκατομμυρίων επτακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (43.700.000.000,00€) που θα έπρεπε να εκταμιευτούν το τελευταίο εικοσαήμερο του Δεκεμβρίου και από αυτά τα τριάντα τέσσερα δισεκατομμύρια διακόσια εβδομήντα εκατομμύρια τριακόσιες δέκα

π19

χιλιάδες ευρώ (34.270.310.000,00€) που χρεώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο, τα δέκα έξι δισεκατομμύρια ευρώ (16.000.000.000,00€) κατέληξαν στο ΤΧΣ αυξάνοντας το κεφάλαιο – περιουσία του νομικού προσώπου ΙΔΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την Έκθεση για την Ανακεφαλαιοποίηση και Αναδιάταξη του Ελληνικού Τραπεζικού Τομέα μέσω του ΤΧΣ, που δημοσιοποίησε η Τράπεζα της Ελλάδος λίγες μέρες αργότερα την Πέμπτη 27.12.2012

π20

οδηγεί στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πρόβλημα της Πατρίδας μας είναι το Τραπεζικό της Σύστημα εξαιτίας του οποίου υπογράφηκε και το επαίσχυντο  ΦΕΚ 240/Α/12.12.2012 με το οποίο παραχωρείτο η Εθνική κυριαρχία. Διότι όσο βέβαιο είναι ότι με το κεφάλαιο – περιουσία του Ταμείου των σαράντα δύο δισεκατομμυρίων πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (42.500.000.000,00€) μπορούσαν πλήρως να καλυφθούν οι κεφαλαιακές ανάγκες των σαράντα δισεκατομμυρίων πεντακοσίων σαράντα δύο εκατομμυρίων ευρώ (40.542.000.000,00€) του συνόλου των εμπορικών τραπεζών άλλο τόσο αμφίβολο είναι για το αν και κατά πόσο, με τα εναπομείναντα (από το δανεισμό του τριμήνου Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου 2012) δέκα οκτώ δισεκατομμύρια διακόσια εβδομήντα εκατομμύρια τριακόσιες δέκα χιλιάδες ευρώ (18.270.310.000,00€), το Ελληνικό Δημόσιο μπόρεσε να πραγματοποιήσει την προαναφερθείσα, ασφυκτικά περιορισμένου;;;; χρόνου, επαναγορά χρέους πολύ μεγάλου ύψους ακόμη και για τα διεθνή δεδομένα, των τριάντα πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (35.000.000.000,00€).

Το παγκόσμιο ρεκόρ κρατικών εγγυήσεων προς τις Τράπεζες, των διακοσίων τριάντα τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (233.000.000.000,00€), μεγαλύτερο ακόμα και από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Χώρας ολοκληρώθηκε την 31.05.2013 με την υπογραφή της Επιστολής Αποδοχής μεταξύ του Ταμείου και της Κυβέρνησης Συνεργασίας, που ήδη είχε εκχωρήσει την Εθνική κυριαρχία, για εκ νέου κατάθεση στο λογαριασμό του ΤΧΣ ομολόγων επτά δισεκατομμυρίων διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (7.200.000.000,00€)

π21

και μάλιστα τη στιγμή που αυτά δεν ήταν απαραίτητα αφού η Κυβέρνηση διαφήμιζε ότι είχε ολοκληρωθεί επιτυχώς η ανακεφαλαιοποίηση και συνεπώς το ΤΧΣ θα έπρεπε να έχει πλεόνασμα ένα δισεκατομμύριο εννιακόσια πενήντα οκτώ εκατομμύρια ευρώ (1.958.000.000,00€). Αυτό που δεν διαφήμιζε ήταν η τεράστια ζημία του ΤΧΣ, που ερχόταν σε ευθεία αντιδιαστολή με το ΦΕΚ ιδρύσεως του ότι οφείλει να διαχειρίζεται το κεφάλαιο – περιουσία;;;; του κατά τρόπο που να προστατεύει την αξία της περιούσιας αυτής και  να ελαχιστοποιεί τους κινδύνους για τον Έλληνα Πολίτη (άρθρο 2). Ζημία που διαμορφώθηκε στα πέντε δισεκατομμύρια τετρακόσια εξήντα ένα εκατομμύρια τετρακόσιες εννιά χιλιάδες πεντακόσια δέκα εννέα ευρώ (5.461.409.519,00€) στην πρώτη ουσιαστικά πλήρη διαχειριστική χρήση του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΤΧΣ).

π22

Ζημιά για την οποία εκ νέου επιβαρύνθηκαν οι Έλληνες Πολίτες για ακόμη μία φορά μέσω της εκ νέου αύξησης του δανεισμού της Χώρας με δέκα εννιά δισεκατομμύρια εκατόν εβδομήντα πέντε εκατομμύρια εννιακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ (19.175.970.000,00€) όπως καταγράφεται στο πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του δελτίου δημοσίου χρέους ν.70 (Ιούνιος 2013) από τα οποία προήλθε η νέα αύξηση των επτά δισεκατομμυρίων διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (7.200.000.000,00€) του κεφαλαίου του ΤΧΣ.

π23

 

Δ. Σύγκριση του δανεισμού τραπεζών – Χώρας

Η Χώρα σύρθηκε στα παράνομα μνημόνια με το πρόσχημα της αδυναμίας δανεισμού από τις αγορές. Με βάση αυτό το πρόσχημα υπέγραψε το πρώτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής ύψους 110.000.000.000,00€ από το οποίο άντλησε μόνο 73.000.000.000,00€ (και αυτά σε διάστημα 22 μηνών – Μάιος 2010 – Φεβρουάριος 2012) θεωρητικά για κάλυψη των ελλειμμάτων προκειμένου να συνεχίσει η ομαλή λειτουργία του Κράτους όταν όπως αναφέρεται ανωτέρω (βλ. Β) είχε απορρίψει προσφορά δανεισμού μέσω των αγορών συνολικού ύψους 59.254.000.000,00€.

π24

Συνεπώς είναι απολύτως βέβαιο ότι η άμεση ανάγκη αφορούσε το τραπεζικό σύστημα που στο αντίστοιχο διάστημα είχε ρευστοποιήσει εγγυήσεις, της «δήθεν αφερέγγυας Χώρας» σύμφωνα με τους τότε κυβερνώντες την Χώρα αλλά και των Ευρωπαίων αξιωματούχων, συνολικού ύψους 170.000.000.000,00€ πέραν των 23.000.000.000,00€ του ν.3723/2008

p25

Σημειώνεται ότι οι εγγυήσεις των 93.000.000.000,00€  του Ελληνικού Δημοσίου δίνονται με Υπουργικές αποφάσεις (ΦΕΚ σειρά Β) και χρησιμοποιούνται από τις τράπεζες για την κάλυψη ομολογιακών δανείων. Οι εγγυήσεις αυτές όπως ρητά προβλέπεται στην παράγραφο iii έκαστης Υπουργικής απόφασης σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής από την τράπεζα θα καταπέσουν εις βάρος του Δημοσίου με το πρόσθετο βάρος των τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων.

π26

Το δε δεύτερο πακέτο των 90.000.000.000,00€ εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδος για κάλυψη πιστώσεων σε Τράπεζες που εδρεύουν στην Ελλάδα τελεί υπό το απόρρητο της Τράπεζας της Ελλάδας και δεν υπάρχει ουδεμία πληροφόρηση πέραν της σελ. 233 (σελ. 4 παραρτήματος) της έκθεσης του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Α.Ε. όπου στο πεδίο 4 «Περιουσιακά στοιχεία αποδεκτά από την Τράπεζα της Ελλάδος ως ασφάλεια για πράξεις έκτακτης παροχής ρευστότητας προς τα πιστωτικά ιδρύματα» των λογαριασμών εκτός ισολογισμού εμφανίζεται αύξηση από τα 84.822.677.096,00€ του 2011 στα 191.524.930.187,00€ το 2012.

π27

Τη μυστική αυτή διαχείριση που επιβεβαιώνουν και οι Financial Times

π28

Η εκχώρηση της Εθνικής κυριαρχίας με το ΦΕΚ στο τέλος του Δεκεμβρίου 2012 συμπίπτει με την έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το έτος 2012 όπου μια Α.Ε. έχει την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για ποσά που οι ιδιωτικές τράπεζες έλαβαν, συνολικού ύψους 191.524.930.187,00€ και που οι ανυποψίαστοι Έλληνες Πολίτες εγγυήθηκαν.

 

Ε. Η οικονομική εικόνα της εκχώρησης της Εθνικής Κυριαρχίας

Η Χώρα στο δίμηνο 02.02 – 07.04.2010 προ μνημονίου είχε πλεονάζουσα προσφορά, από αυτή που αποδέχτηκε με το μακροπρόθεσμο δανεισμό της, από τις αγορές 29.395.000.000,00€ και με επιτόκιο 6,25%.

Αφού απέρριψε την πλεονάζουσα προσφορά υπέγραψε το μνημόνιο βάση του οποίου δανείστηκε τους επόμενους είκοσι δύο μήνες (Μάιος 2010 – Φεβρουάριος 2012) μόλις 73.000.000.000,00€.

Στο ίδιο διάστημα (Μάιος 2010 – Φεβρουάριος 2012) η Χώρα εγγυήθηκε για τις Ιδιωτικές τράπεζες 170.000.000.000,00€ εις βάρος των Ελλήνων Πολιτών.

Χώστε στην φυλακή τους ληστές σας. Πάρτε πίσω τα κλεμμένα

Χώστε στην φυλακή τους ληστές σας. Πάρτε πίσω τα κλεμμένα

Χώστε στην φυλακή τους ληστές σας και πάρτε με το παραπάνω πίσω τα κλεμμένα …

 

Αρχικά ας δούμε την νομοθεσία (Εθνική και Διεθνής):

1) Αρχίζουμε από τα δικαιώματα του Ανθρώπου και την σύμβαση της ΕΣΔΑ (ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ), που έχει ΥΠΕΡΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ισχύ, βάση του Άρθρου 28 παρ. 1 του Συντάγματος … και που κυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή …

Επειδή η Χώρα μας είναι μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ, έχει συνυπογράψει την «Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ», μια διεθνή σύμβαση ορισμού των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που ισχύει από τις 10/12/1948 (δείτε: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ), αλλά και την «Σύμβαση της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)», που ισχύει από τις 4/11/1950, με επικύρωση και ισχύ στην Ελλάδα βάση του Ελλ. Ν.Δ. 53/1974 (ΦΕΚ Α/256/1974). Την «Σύμβαση της Ρώμης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)», στα Ελληνικά μπορείτε να την δείτε ολοκληρωμένη, από εδώ:http://den.com.gr/files/symbasi-dikaiomaton-anthropou.pdf, ενώ τα συμπληρωματικά πρωτόκολλα, καθώς και οι αντίστοιχες επικυρώσεις και ενεργοποίηση αυτών στην Ελληνική επικράτεια, έχει γίνει ως εξής:

1ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Παρίσι, 20/3/1952) Ν.Δ. 53/1974 (ΦΕΚ Α/256/1974).

2ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 6/5/1963) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974).

3ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 6/5/1963) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974).

4ο – STRASBOURG 16 September 1963.

5ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 20/1/1966) Ν.Δ. 215/1974 (ΦΕΚ Α/365/1974).

6ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ σχετικά με την κατάργηση της ποινής του θανάτου (Στρασβούργο, 28/4/1983) ν. 2610/1998 (ΦΕΚ Α/110/1998).

7ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 22/11/1984) ν. 1705/1987 (ΦΕΚ Α/89/1987).

8ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Βιέννη, 19/3/1985) ν. 1841/1989 (ΦΕΚ Α/94/1989).

11ο Πρωτόκολλο στην ΕΣΔΑ (Στρασβούργο, 11/5/1994) ν. 2400/1996 (ΦΕΚ Α/96/1996).

Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, (Νέα Υόρκη, 16 Δεκεμβρίου 1966), «The International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR)» που η Ελλάδα το δέχτηκε χωρίς καμιά επιφύλαξη και το ενσωμάτωσε με το Νόμο 2462/1997 (ΦΕΚ Α/25/1997)

Και σύμφωνα με το Άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος, συνάγεται ότι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (που είναι  Διεθνείς συμβάσεις επικυρωμένες με νόμο και ενεργοποιημένες) υπερισχύουν έναντι κάθε άλλου νόμου. Επί λέξη το Άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος, αναφέρει:

«Οι γενικά παραδεδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.»

Σύμφωνα λοιπόν, με αυτή την σύμβαση και στο ….

… Πρόσθετον Πρωτόκολλον Εις τηv Σύµβασιv περί πρoασπίσεως τωv δικαιωµάτωv τoυ αvθρώπoυ και τωv θεµελιωδώv ελευθεριώv, που εκδόθηκε στο Παρίσι, στις 20 Μαρτίου 1952 και στο Άρθρο 1, διαβάζουμε :

Αρθρo 1 – Πρoστασία της ιδιoκτησίας

Παv φυσικόv ή voµικόv πρόσωπov δικαιoύται σεβασµoύ της περιoυσίας τoυ. Ουδείς δύvαται vα στερηθή της ιδιoκτησίας αυτoύ ειµή δια λόγoυς δηµoσίας ωφελείας και υπό τoυς πρoβλεπoµέvoυς, υπό τoυ vόµoυ και τωv γεvικώv αρχώv τoυ διεθvoύς δικαίoυ όρoυς.

Αι πρoαvαφερόµεvαι διατάξεις δεv θίγoυσι τo δικαίωµα παvτός Κράτoυς όπως θέση εv ισχύϊ Νόµoυς oύς ήθελε κρίvει αvαγκαίov πρoς ρύθµισιv της χρήσεως αγαθώv συµφώvως πρoς τo δηµόσιov συµφέρov ή πρoς εξασφάλισιv της καταβoλής φόρωv ή άλλωv εισφoρώv ή πρoστίµωv.»

2) Τώρα περνάμε στο Ελληνικό Σύνταγμα και στο Άρθρο 17

Αρθρο 17  Προστασία της ιδιοκτησίας, απαλλοτρίωση

  1. H ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Kράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος.

**2. Kανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει, και πάντοτε αφού προηγηθεί πλήρης αποζημίωση, που να ανταποκρίνεται στην αξία την οποία είχε το απαλλοτριούμενο κατά το χρόνο της συζήτησης στο δικαστήριο για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης. Aν ζητηθεί απευθείας ο οριστικός προσδιορισμός της αποζημίωσης, λαμβάνεται υπόψη η αξία κατά το χρόνο της σχετικής συζήτησης στο δικαστήριο.

Αν η συζήτηση για τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης διεξαχθεί μετά την παρέλευση έτους από τη συζήτηση για τον προσωρινό προσδιορισμό, τότε για τον προσδιορισμό της αποζημίωσης λαμβάνεται υπόψη η αξία κατά το χρόνο της συζήτησης για τον οριστικό προσδιορισμό. Στην απόφαση κήρυξης πρέπει να δικαιολογείται ειδικά η δυνατότητα κάλυψης της δαπάνης αποζημίωσης. Η αποζημίωση, εφόσον συναινεί ο δικαιούχος, μπορεί να καταβάλλεται και σε είδος ιδίως με τη μορφή της παραχώρησης της κυριότητας άλλου ακινήτου ή της παραχώρησης δικαιωμάτων επί άλλου ακινήτου.

  1. H ενδεχόμενη μεταβολή της αξίας του απαλλοτριουμένου μετά τη δημοσίευση της πράξης απαλλοτρίωσης, και μόνο εξαιτίας της, δεν λαμβάνεται υπόψη.

**4. Η αποζημίωση ορίζεται από τα αρμόδια δικαστήρια. Μπορεί να οριστεί και προσωρινά δικαστικώς, ύστερα από ακρόαση ή πρόσκληση του δικαιούχου, που μπορεί να υποχρεωθεί κατά την κρίση του δικαστηρίου να παράσχει για την είσπραξή της ανάλογη εγγύηση, σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος. Νόμος μπορεί να προβλέπει την εγκαθίδρυση ενιαίας δικαιοδοσίας, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 94, για όλες τις διαφορές και υποθέσεις που σχετίζονται με απαλλοτρίωση, καθώς και την κατά προτεραιότητα διεξαγωγή των σχετικών δικών. Με τον ίδιο νόμο μπορεί να ρυθμίζεται ο τρόπος με τον οποίο συνεχίζονται εκκρεμείς δίκες.

Πριν καταβληθεί η οριστική ή προσωρινή αποζημίωση διατηρούνται ακέραια όλα τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη και δεν επιτρέπεται η κατάληψη.

Προκειμένου να εκτελεστούν έργα γενικότερης σημασίας για την οικονομία της Χώρας είναι δυνατόν, με ειδική απόφαση του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο για τον οριστικό ή προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης, να επιτρέπεται η πραγματοποίηση εργασιών και πριν από τον προσδιορισμό και την καταβολή της αποζημίωσης, υπό τον όρο της καταβολής εύλογου τμήματος της αποζημίωσης και της παροχής πλήρους εγγύησης υπέρ του δικαιούχου της αποζημίωσης, όπως νόμος ορίζει. Η δεύτερη πρόταση του πρώτου εδαφίου εφαρμόζεται αναλόγως και στις περιπτώσεις αυτές.

H αποζημίωση που ορίστηκε καταβάλλεται υποχρεωτικά το αργότερο μέσα σε ενάμισι έτος από τη δημοσίευση της απόφασης για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης και, σε περίπτωση απευθείας αίτησης για οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης, από τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης του δικαστηρίου, διαφορετικά η απαλλοτρίωση αίρεται αυτοδικαίως.

H αποζημίωση δεν υπόκειται, ως αποζημίωση, σε κανένα φόρο, κράτηση ή τέλος.

  1. Nόμος ορίζει τις περιπτώσεις υποχρεωτικής ικανοποίησης των δικαιούχων για την πρόσοδο, την οποία έχασαν από το ακίνητο που απαλλοτριώθηκε έως το χρόνο καταβολής της αποζημίωσης.
  1. Όταν πρόκειται να εκτελεστούν έργα κοινής ωφέλειας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομία της Xώρας, νόμος μπορεί να επιτρέψει την απαλλοτρίωση υπέρ του Δημοσίου ευρύτερων ζωνών, πέρα από τις εκτάσεις που είναι αναγκαίες για την κατασκευή των έργων. O ίδιος νόμος καθορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους μιας τέτοιας απαλλοτρίωσης, καθώς και τα σχετικά με τη διάθεση ή χρησιμοποίηση, για δημόσιους ή κοινωφελείς γενικά σκοπούς, των εκτάσεων που απαλλοτριώνονται επιπλέον όσων είναι αναγκαίες για το έργο που πρόκειται να εκτελεστεί.
  1. Nόμος μπορεί να ορίσει ότι για την εκτέλεση έργων με προφανή κοινή ωφέλεια υπέρ του Δημοσίου, νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, οργανισμών κοινής ωφέλειας και δημόσιων επιχειρήσεων, επιτρέπεται να διανοιχθούν υπόγειες σήραγγες στο επιβαλλόμενο βάθος, χωρίς αποζημίωση, υπό τον όρο ότι δεν θα παραβλάπτεται η συνήθης εκμετάλλευση του υπερκείμενου ακινήτου.

** Με δύο αστερίσκους δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ’  Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων.

Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να στερείται την περιουσία του και εάν την στερηθεί για κάποιο Εθνικό σκοπό, θα έπρεπε ΑΜΕΣΑ να αποζημιωθεί με ποσό ίδιας αξίας και μια που μιλάμε στην περίπτωση μας για χρήματα, η αποζημίωση είναι ίση με το απαλλοτριωθέν ποσό … !!! Άρα η απαλλοτρίωση στα χρήματα δεν νοείται … !!! Και τα capital controls δεν αποτελούν κανενός είδους απαλλοτρίωση, μια και δεν έχει ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία μέσω δικαστηρίων !!!

3) Πάλι από το Ελληνικό Σύνταγμα και στο Αρθρο 93 παρ. 4, διαβάζουμε :

«Tα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.«

Αφού τα capital controls παραβιάζουν κατάφωρα τόσο τα θεμελιώδη δικαιώματα του Ανθρώπου, όσο και το ίδιο το Σύνταγμα, είναι ΑΚΡΩΣ αντισυνταγματικά και οι Δικαστές οφείλουν να τα ακυρώσουν (είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατ’ έγκληση Πολίτου, ότι συμβεί πρώτο), όπως και το αντίστοιχο νομοθέτημα αυτών (Πράξη νομοθετικού περιεχομένου αρ. φύλλου 65, 28-6-2015, επισυνάπτεται ακριβώς κατωτέρω)…

ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ….

ΤΡΙΤΕΝΕΡΓΕΙΑ

Η τρτενέργεια είναι όταν κάποιος τρίτος δρα για λογαριασμό κάποιου άλλου και συνεπώς έχει την ευθύνη να εξυπηρετεί τον Πολίτη, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως θα όφειλε και αυτός  να τον εξυπηρετεί … Εν προκειμένω, εδώ και χρόνια οι τράπεζες δρουν σαν τριτενεργητές του δημοσίου και ΟΦΕΙΛΟΥΝ να σέβονται τον Δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, όπως ορίζεται από τον νόμο  υπ.αριθμ.3528/9_2_2007 και τροποποιήθηκε από τον νόμο υπ.αριθμ.3839/29_3_2010 (Δες εδώ: ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ. Συνεπώς, ο κώδικας αυτός δεν ισχύει μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΕΣ !!!!

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, θα πρέπει να κατανοήσουμε απολύτως την σοβαρότητα της τριτενέργειας και της υποχρεώσεις των τραπεζών απέναντι στους Πολίτες, αλλά και τα δικαιώματα των τελευταίων … !!!

Με απόλυτη προσοχή, παρακαλώ ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ αυτό:  ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, ΠΟΥ ΚΟΙΝΩΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΕΛΗ.

Τώρα, μια και οι υπάλληλοι των τραπεζών οφείλουν να υπακούουν τον κώδικα αυτό και σύμφωνα με τα άρθρα 24 και25, οφείλουν να μην πράττουν τίποτε που είναι προδήλως αντισυνταγματικό και παράνομο, όπως η ΥΠΕΞΑΙΡΕΣΗ και η ΣΤΕΡΗΣΗ της περιουσίας του οποιουδήποτε Πολίτη …

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Ο αποφασισμένος Πολίτης όχι μόνο μπορεί να χώσει στην «μπουζού» τους τραπεζίτες και τις διοικήσεις/ιδιοκτήτες των τραπεζών, που με το πρόσχημα των capital controls δεν του δίνουν τα χρήματα του (δεν έχουν καμία ασυλία στις ποινικές διώξεις), αλλά μπορεί να μηνύσει και όσους υπέγραψαν την κατάπτυστη πράξη του νομοθετικού περιεχομένου, αλλά πολύ περισσότερο με ΑΓΩΓΗ μπορεί να ζητήσει και ένα σοβαρότατο ποσό από όλους αυτούς, σαν ηθική βλάβη, προσβολή της Τιμής και της Υπόληψης της προσωπικότητας του, κ.τ.λ και στις αστικές ευθύνες να γνωρίζετε ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει ασυλία … !!!

ΔΡΑΣΤΕ ΟΜΑΔΙΚΑ …

Καλή Λευτεριά … !!!

Μασσέλος Ν. Ιωάννης

Ιδρυτικό μέλος Δημοκρατικής Ενότητας (Δ.ΕΝ.) Ελευθέρων Πολιτών

Ω ναι κυρία Κατσέλη, είναι πολύ κουραστικά τα μεγάλα κείμενα.

Ω ναι κυρία Κατσέλη, είναι πολύ κουραστικά τα μεγάλα κείμενα.

Ω ! ναι κυρία Κατσέλη, είναι πολύ κουραστικά τα μεγάλα κείμενα ειδικά όταν είναι αποφάσεις δικαστηρίων.

Είναι πολύ πιο ξεκούραστο να στήνονται οι «Ραγιάδες» (γιατί έτσι μας αντιλαμβάνεται το σύστημα), όλη την ημέρα στις ατελείωτες ουρές, για να τα σκάνε από τους μισθούς πείνας και μετά να στρώνονται στο χαζοκούτι σαν καλά αποχαυνωμένα προβατάκια.

Ειδικά όταν τα ιδιοτελή δικηγοράκια χρησιμοποιούν τα όσα ακούν ή διαβάζουν μόνο για την κονόμα και τη ματαιοδοξία τους, ενώ προτρέπουν τους «Ραγιάδες» να στήνονται υπομονετικά για τα επόμενα οκτώ χρόνια και κάτι (100 δόσεις) στους γκισέδες να πληρώνουν τους Αντι-Συνταγματικούς φόρους που θααααα καταργούσαν οι CiproΚαμμένοι.

Κάπως έτσι έχουν φορτωθεί στην καμπούρα των «Ραγιάδων» όλοι αυτοί οι φελλοί που στηρίζουν τους Προδότες.

Επιλεκτικά, από την απόφαση του Συνηγόρου του Πολίτη που κοινοποιήθηκε στην Λούκα Κατσέλη, για όσους αρέσκονται να διαβάζουν μόνο τίτλους …..

1. Ο Συνήγορος του Πολίτη με το από 06-07-2009 έγγραφό του επισήμανε στο ΤΕΜΠΜΕ ότι οι Τράπεζες κατά τον ιδρυτικό σκοπό τους, την κοινή πείρα και τα συναλλακτικά ήθη, δεν τηρούν την αρχή της χρονικής προτεραιότητας και την αρχή της αμεροληψίας (ειδικότερη μορφή της αρχής της ισότητας των πολιτών).

2. Με την ομολογία του ΤΕΜΠΜΕ περί ανάγκης υποβολής αιτημάτων  σε περισσότερες τράπεζες, η ανάθεση της διαχείρισης του προγράμματος εκτός κεντρικής Δημόσιας Διοίκησης καταλήγει να αυξάνει τη γραφειοκρατία, τα διοικητικά έξοδα των πολιτών και αντιστρατεύεται κάθε έννοια χρηστής διοίκησης (το κόστος των οποίων πληρώνουν οι Ραγιάδες).

3. Στην περίπτωση που η Τράπεζα κρίνει …… (για αυτό κλείσανε όλους τους Ραγιάδες ….. παρακάτω θα βρείτε επίσημο έγγραφο της απορρόφησης των …. και στο τέλος του κειμένου δωράκι για όσους επιτηδευματίες καταλαβαίνουν ΑΚΟΜΑ τι διαβάζουν)

4. Η θέση αυτή του ΤΕΜΠΜΕ αποτελεί έμμεση ομολογία ότι μια διοικητική διαδικασία εκχωρήθηκε σε φορείς που λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και για το λόγο αυτό δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό ή έλεγχο.

5. Όταν οι τράπεζες δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο μιας διοικητικής διαδικασίας δεσμεύονται από την αρχή της ισότητας.

6. Πρόκειται για τη λεγόμενη τριτενέργεια των κοινωνικών, ατομικών και  πολιτικών  δικαιωμάτων, δηλαδή για την επέκταση της ισχύος τους και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών, προστατεύοντας έτσι τον πολίτη όχι μόνον έναντι του Κράτους άλλα και έναντι των «τρίτων».

7. Σε κάθε διαμεσολάβηση τρίτου ιδιώτη ως βοηθού εκπλήρωσης ή προστηθέντα, στις σχετικές διατάξεις νομοθετικές και συμβατικές η Διοίκηση οφείλει να κάνει ρητή μνεία στην αρχή της τριτενέργειας των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων.

8. Επίσης θα πρέπει να ενημερώνει τους  πολίτες ότι σε περίπτωση παραβίασης των δικαιωμάτων τους από τη δράση των ενδιάμεσων τρίτων μπορούν να ζητήσουν αποζημίωση και από τη Διοίκηση κατά τις διατάξεις 922 και 334ΑΚ.

Για όσους αποφασίσουν να αφιερώσουν λίγο χρόνο ώστε να διαβάσουν ολόκληρη την απόφαση, παραθέτω και ένα απόσπασμα από την εκπομπή του Κώστα Ουίλς …

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Δικαστήριο: ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
Τόπος: ΑΘΗΝΑ
Αριθ. Απόφασης: 6
Ετος: 2010

Περίληψη

Προβλήματα στην διεκπεραίωση από τράπεζες της αίτησης για χορήγηση εγγύησης του δημοσίου μέσω ΤΕΜΠΜΕ -.

Πολίτης κατήγγειλε στον Συνήγορο του Πολίτη ότι καθυστέρησε υπέρμετρα και με ελλιπή αιτιολογία η ένταξή του στο επιχειρησιακό πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα» και ειδικότερα στη δράση «Εγγύηση και Επιδότηση Επιτοκίου Δανείων Κεφαλαίου Κίνησης Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων».

Συγκεκριμένα, η ειδική υπηρεσία διαχείρισης που εντάσσεται στο πρώην υπουργείο Ανάπτυξης εκχώρησετμήμα των αρμοδιοτήτων της στο Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ).

Το ΤΕΜΠΜΕ, μεταξύ άλλων, όφειλε να συγκεντρώσει, αρχειοθετήσει, ελέγξει και αξιολογήσει όλες τις αιτήσεις των πολιτών.

Το ΤΕΜΠΜΕ με τη σειρά του για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του χρησιμοποίησε ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες συγκέντρωσαν τις αιτήσεις και επέλεξαν ποιες τελικά θα αποσταλούν στο ΤΕΜΠΜΕ.

Λόγω εξάντλησης των κονδυλίων, χορηγήθηκε επιδότηση επιτοκίου σε επιχειρήσεις, των οποίων οι αιτήσεις είχαν εγκριθεί από τις τράπεζες και παραληφθεί από το ΤΕΜΠΜΕ μέχρι και την 08-04-2009.

Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις εντάχθηκαν στη Β΄ Φάση, η οποία περιλαμβάνει μόνον εγγυοδοσία και όχι επιδότηση επιτοκίου.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο πολίτης προσέφυγε στον Συνήγορο, επειδή ιδιωτική τράπεζα, με την οποία είχε συμβληθεί το ΤΕΜΠΜΕ, επικαλέστηκε φόρτο εργασιών και καθυστέρησε τρεις μήνες τη διεκπεραίωσή της.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν η επιχείρησή του να ενταχθεί στη Β΄ Φάση, δηλαδή δεν του χορηγήθηκε άτοκο δάνειο, αλλά θα χρειαστεί τελικώς να καταβάλει τους αναλογούντες τόκους και λοιπά έξοδα.

Ο Συνήγορος του Πολίτη:

α) Διαπίστωσε παραβίαση της αρχής της ισότητας των πολιτών ενώπιον της δημόσιας υπηρεσίας, η οποία οφείλει να χορηγεί παροχές χωρίς διακρίσεις.

β) Υπογράμμισε την αντικειμενική ευθύνη των δημόσιων νομικών προσώπων από τις ζημιογόνες ενέργειες των ιδιωτών στους οποίους ανατίθεται μέρος της διαδικασίας και χρησιμοποιούνται έτσι ως προστηθέντες ή βοηθοί εκπλήρωσης (άρ. 334 και 299 του Αστικού Κώδικα).

γ) Επισήμανε ότι και οι ιδιώτες τρίτοι υποχρεούνται να σέβονται τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των πολιτών, σύμφωνα με την αρχή της τριτενέργειας 
(άρ. 25§1 Συντάγματος).
Η χρησιμοποίηση ενδιάμεσων ιδιωτών για την εκπλήρωση υποχρεώσεων του Κράτους δημιουργεί σχέσεις ιδιωτών, εκεί όπου παραδοσιακά θα έπρεπε να είναι σχέσεις Κράτους-πολίτη, καθώς το ένα μέρος, ο ενδιάμεσος τρίτος (εν προκειμένω μια ιδιωτική τράπεζα) εκπροσωπεί και αντικαθιστά το Κράτος.

δ) Υποστήριξε ότι θα πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε, αφενός να ενημερωθούν οι πολίτες για τα δικαιώματά τους και αφετέρου να προβλεφθούν διαδικασίες προσφυγής ενώπιον του ΤΕΜΠΜΕ σε περίπτωση παραβίασης τους από τις τράπεζες.

Κείμενο Απόφασης

Αθήνα, 8 Απριλίου 2010

Αριθμ. Πρωτ. 10015/27-5-2009.3

Προς την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας Κυρία Λούκα Κατσέλη

Μεσογείων 119, 115 26 Αθήνα

Θέμα: Παροχή εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου μέσω του ΤΕΜΠΜΕ και ανάθεση σε ιδιωτικές τράπεζες της διοικητικής διεκπεραίωσης αιτήσεων πολιτών.

ΠΟΡΙΣΜΑ

(Άρθρο 4§6 ν.3094/2003 «Συνήγορος του Πολίτη και άλλες διατάξεις»)

Ο Συνήγορος του Πολίτη στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του κατά το άρθρο 103§9 του Συντάγματος και το ν.3094/2003 έχει ολοκληρώσει τη διερεύνηση αναφοράς του κυρίου ………….. με την οποία διαμαρτύρεται, επειδή κατά τη διαδικασία παροχής εγγύησης και επιδότησης επιτοκίου δανείου κεφαλαίου κίνησης δεν τηρήθηκε η συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας με συνέπεια να υποστούν βλάβη τα οικονομικά συμφέροντα της επιχείρησής του.

Επειδή ο Συνήγορος του Πολίτη (εφεξής εναλλακτικά «ΣτΠ» ή «Αρχή») διαπιστώνει την απροθυμία του αρμόδιου φορέα, του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ), να συνεργαστεί έγκαιρα και ουσιαστικά με την Αρχή για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των διοικούμενων, συντάσσει το παρόν πόρισμα.

Ιστορικό

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε για την Ελλάδα με την υπ’ αριθμ. Ε(2007)5338/26.10.2007 απόφασή της Επιχειρησιακό Πρόγραμμα περιόδου 2007-2013 με τον τίτλο « ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» (CCI GR161 PO001).

Στο πλαίσιο αυτής της ενίσχυσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης εντάχθηκε και η δράση «Εγγύηση και Επιδότηση Επιτοκίου Δανείων Κεφαλαίου Κίνησης Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων».

Σύμφωνα με το ν.3614/2007 «Διαχείριση, έλεγχος και εφαρμογή αναπτυξιακών παρεμβάσεων για την προγραμματική περίοδο 2007 -2013», το ως άνω Επιχειρησιακό Πρόγραμμα εντάσσεται στο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, εφεξής «ΕΣΠΑ».

Στον ίδιο νόμο ορίζεται ότι η διαχείριση κάθε επιχειρησιακού προγράμματος του  ΕΣΠΑ ασκείται μέσω μιας ειδικής υπηρεσίας (διαχειριστική αρχή).

Παράλληλα προβλέπεται η δυνατότητα διαμεσολάβησης ενός ή περισσοτέρων ενδιάμεσων φορέων διαχείρισης, στους οποίους εκχωρούνται αρμοδιότητες της διαχειριστικής αρχής.

Με την υπ’ αριθμ. 15636/2938Δ/Φ.03 κοινή υπουργική απόφαση των υπουργών Εσωτερικών και Ανάπτυξης και Οικονομίας & Οικονομικών ως Διαχειριστική Αρχή ορίστηκε η Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» (ΕΥΔ ΕΠΑΕ), η οποία εντάσσεται στο Υπουργείο Ανάπτυξης.

Εν συνεχεία, με την υπ’ αριθ. 1454/129/Φ.0020Β/11-2-2009 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης, ως Ενδιάμεσος Φορέας Διαχείρισης ειδικά για την πράξη «Επιδότηση επιτοκίου και εγγύηση δανείων για κεφάλαια κίνησης μικρών επιχειρήσεων» ορίστηκε το Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ).

Σύμφωνα με το άρθρο 3 αυτής της υπουργικής απόφασης το ΤΕΜΠΜΕ μεταξύ άλλων οφείλει να: «viii. Συγκεντρώνει, αρχειοθετεί όλες τις  αιτήσεις  παροχής εγγύησης και επιδότησης επιτοκίου που υποβάλλονται και ελέγχει την πληρότητα των στοιχείων τους, ix. Αξιολογεί τις  αιτήσεις  παροχής εγγύησης και επιδότησης επιτοκίου που υποβάλλονται, εφαρμόζοντας τα εγκεκριμένα από την Επιτροπή Παρακολούθησης κριτήρια ένταξης.»

Το ΤΕΜΠΜΕ για την εκπλήρωση των ως άνω υποχρεώσεών του χρησιμοποίησε ως βοηθούς εκπλήρωσης- προστηθέντες ιδιωτικές τράπεζες.

Οι τράπεζες συγκεντρώνουν όλες τις  αιτήσεις  των  πολιτών και επιλέγουν ποιές τελικά θα αποσταλούν στο ΤΕΜΠΜΕ.

Η Α’ φάση της δράσης, η οποία περιλάμβανε εγγυοδοσία και επιδότηση επιτοκίου συγχρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό  Δημόσιο και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης.

Ειδικότερα, ο προϋπολογισμός της πρώτης φάσης ορίστηκε σε 100.000.000€, εκ των οποίων 81.511.683€ συνείσφερε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και 18.488.317€ το Ελληνικό  Δημόσιο.

Όμως η φάση υπερέβη τον αρχικό προϋπολογισμό και παρ’ ότι αυτός διπλασιάστηκε σε 200.000.000€, δεν κατέστη δυνατόν να εξυπηρετηθούν όλες οι υποβληθείσες στις τράπεζες αιτήσεις.

Για το λόγο αυτό τηρήθηκε η αρχή της χρονικής προτεραιότητας.

Έτσι στην πρώτη φάση του προγράμματος επιλέξιμες ήταν οι  αιτήσεις  που είχαν εγκριθεί από τις τράπεζες, προωθηθεί από αυτές και παραληφθεί από το ΤΕΜΠΜΕ μέχρι και την 08-04-2009.

Με τον τρόπο αυτό στην Α’ Φάση πρόλαβαν να ενταχθούν 22.000 επιχειρήσεις από όλη τη χώρα. (*2)

Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κρίσης το πρόγραμμα συνεχίζεται με τη Β΄ Φάση, η οποία εφαρμόζεται από 09-04-2009 και περιλαμβάνει μόνον εγγυοδοσία και όχι επιδότηση επιτοκίου.

Η Β΄ φάση χρηματοδοτείται αποκλειστικά από εθνικούς πόρους και θα ολοκληρωθεί μόλις εξαντληθεί ο προϋπολογισμός της που ανέρχεται σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ υπολογίζει ότι μπορεί να εγγυηθεί ακόμα για 50.000 ελληνικές επιχειρήσεις.

Πολίτης προσέφυγε στο Συνήγορο του Πολίτη, επειδή κατά τη διαδικασία παροχής και επιδότησης δανείου κεφαλαίου κίνησης υπέστησαν βλάβη τα οικονομικά συμφέροντα της επιχείρησής του.

Η βλάβη προέρχεται από ενέργεια ιδιωτικής τράπεζας, με την οποία το ΤΕΜΠΜΕ είχε συμβληθεί για την προεπιλογή και διαβίβαση  αιτημάτων ένταξης στο ως άνω πρόγραμμα.

Συγκεκριμένα, η Τράπεζα επικαλούμενη φόρτο εργασιών καθυστέρησε την αποστολή της αίτησης  του τρεις μήνες περίπου.

Ενώ ο πολίτης είχε ήδη από τις 14-01-2009 καταθέσει όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και η επιχείρηση πληρούσε όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις, η αποστολή της  αίτησης  στα κεντρικά έγινε μετά τις 08-04-2009, καταληκτική ημερομηνία για την ένταξη στην πρώτη φάση.

Συνέπεια αυτής της υπερβολικής και ελλιπώς αιτιολογημένης καθυστέρησης ήταν η επιχείρηση του πολίτη να ενταχθεί στη δεύτερη φάση του προγράμματος, στην οποία δεν επιχορηγείται πλέον το επιτόκιο.

Με άλλα λόγια λόγω αυτής της βλαπτικής ενέργειας της τράπεζας δεν χορηγήθηκε άτοκο δάνειο στον πολίτη, αλλά θα χρειαστεί να καταβάλει τόκους που αναλογούν στο εκάστοτε EURIBOR συν 2,10%, συν εισφορά 0,6%.

Νομοθετικό πλαίσιο

Η επιλογή των Τραπεζών ως βοηθών εκπλήρωσης δεν απαλλάσσει το ΤΕΜΠΜΕ από την ευθύνη αποζημίωσης σε περιπτώσεις, όπως η υπό κρίση, όπου οι Τράπεζες φαίνεται να εκπληρώνουν πλημμελώς τα καθήκοντά τους.

Το ΤΕΜΠΜΕ ως ανώνυμη εταιρεία, η οποία έχει συσταθεί με νόμο (ν.3066/2002) και το κεφάλαιο της καλύπτεται εξολοκλήρου από το Ελληνικό  Δημόσιο , αποτελεί ένα  δημόσιο νομικό πρόσωπο.

Η δε εξωσυμβατική ευθύνη του ρυθμίζεται κατά τις αρχές της πρόστησης και τη διάταξη του άρθρου 922 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ):
«Ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παράνομα κατά την υπηρεσία του.»

Συναφής είναι και η διάταξη του άρθρου 334 του Αστικού Κώδικα για τους βοηθούς εκπλήρωσης:
«Ο οφειλέτης ευθύνεται για το πταίσμα των προσώπων που χρησιμοποιεί για να εκπληρώσει την παροχή, όπως για δικό του πταίσμα.»

Στην υπό κρίση περίπτωση το ΤΕΜΠΜΕ κατά την εκπλήρωση της υποχρέωσής του (αρ. 3 ΚΥΑ 1454/129/Φ.0020Β/11-2-2009) να «viii. Συγκεντρώνει, αρχειοθετεί όλες τις  αιτήσεις  παροχής εγγύησης και επιδότησης επιτοκίου που υποβάλλονται και ελέγχει την πληρότητα των στοιχείων τους. ix. Αξιολογεί τις  αιτήσεις  παροχής εγγύησης και επιδότησης επιτοκίου» χρησιμοποίησε τη διοικητική δομή των ιδιωτικών τραπεζών με τις οποίες συμβλήθηκε.

Με άλλα λόγια το ΤΕΜΠΜΕ (προστήσας-οφειλέτης) ανάθεσε την εκπλήρωση της ως άνω δικής του υποχρέωσης σε ιδιωτικές τράπεζες (προστηθέντες-βοηθοί εκπλήρωσης).

Χρήσιμες στο σημείο αυτό κρίνονται οι παρακάτω διευκρινίσεις.

Ως «προστηθείς» ή «βοηθός εκπλήρωσης» και συνεπώς όργανο του οποίου η πράξη ή παράλειψη καταλογίζεται στο δημόσιο νομικό πρόσωπο, θεωρείται και το πρόσωπο που συνδέεται με το δημόσιο νομικό πρόσωπο με σύμβαση εκτέλεσης έργου, εφόσον το δημόσιο νομικό πρόσωπο έχει επιφυλάξει σε αυτό τη διεύθυνση και την επίβλεψη της εκτέλεσης του έργου και το δικαίωμα παροχής οδηγιών (ΑΠ 300/1980, ΝοΒ 28,1723 και ΑΠ1554/1908 ΝοΒ 29,38 και Ε. Σπηλιωτόπουλος, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Αντ. Ν. Σάκκουλας 2007, σελ 249-251).

Προϋπόθεση η οποία πληρούται με τις συμβάσεις που σύνηψε το ΤΕΜΠΜΕ με τις συνεργαζόμενες τράπεζες.

Συνεπώς, ακόμα και αν διαπιστώνεται ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις οι τράπεζες (και όχι το ίδιο το ΤΕΜΠΜΕ) ανταποκρίθηκαν πλημμελώς στα καθήκοντα που τους ανατέθηκαν (πχ. εμπρόθεσμη αποστολή  αιτήσεων ), αυτό δε σημαίνει ότι το ΤΕΜΠΜΕ δικαιούται να επικαλείται το γεγονός αυτό προς απόσειση ενδεχόμενης ευθύνης.

Επίσης επισημαίνεται ότι για την εφαρμογή των διατάξεων 334ΑΚ και 922ΑΚ δεν απαιτείται η συνδρομή πταίσματος του προστήσαντος (ΤΕΜΠΜΕ) ως προς την επιλογή ή επιτήρηση κλπ του προστηθέντος (συμβεβλημένες τράπεζες).

Η διάταξη 922 ΑΚ εισάγει αναμφισβήτητα εξαίρεση από την αρχή της υπαιτιότητας και αποτελεί καθαρή περίπτωση ευθύνης για αλλότρια πράξη, για αλλότριο και όχι ίδιο πταίσμα.

Ο Έλληνας νομοθέτης σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα υιοθέτησε γνήσια αντικειμενική ευθύνη του προστήσαντος χωρίς δυνατότητα ανταπόδειξης ότι κατέβαλε κάθε επιμέλεια κατά την επιλογή κλπ του προστηθέντος (Βλ σχετικά Α. Γεωργιάδη – Μ. Σταθόπουλου, Ερμηνεία Αστικού Κώδικα, Ειδικό Ενοχικό ,Τόμος IV, Εκδόσεις Π.Ν. Σάκκουλα 1982, σελ 742).

Ο δικαιολογητικός λόγος (ratio) των διατάξεων 334ΑΚ και 922 ΑΚ βρίσκεται στο ότι ο κύριος της υπόθεσης(οφειλέτης, προστήσας, εδώ ΤΕΜΠΜΕ) αποκομίζει οφέλη από τη δραστηριότητα του ενδιάμεσου (βοηθού εκπλήρωσης, προστηθέντος, εδώ τράπεζες) επεκτείνοντας χάρη σε αυτές το πεδίο δράσης, εξουσίας και επιρροής του.

Χάρη στη χρησιμοποίηση των προστηθέντων (τράπεζες) και στις ενέργειές τους το ΤΕΜΠΜΕ διευρύνει τις εργασίες του και εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του.

Συγκεκριμένα αντί να συλλέγει το ΤΕΜΠΜΕ και να αξιολογεί όλες τις αιτήσεις των πολιτών, ανέθεσε το έργο αυτό στις Τράπεζες και το ίδιο ασχολείται μόνον με όσες αυτές προεπιλέγουν και του διαβιβάζουν.

Η διεύρυνση αυτή της δραστηριότητας των ΤΕΜΠΜΕ επί όλων των αιτήσεων και η τεχνική οργάνωση που προκαλεί με τη διαμεσολάβηση τραπεζών συνεπάγεται αυξημένη διακινδύνευση των συμφερόντων των  πολιτών.

Είναι λοιπόν εύλογο την ευθύνη για τους κινδύνους από τη δραστηριότητα του ενδιάμεσου (τράπεζα) να φέρει αυτός που αξιοποιεί προς όφελός του την κινδυνογόνο διεύρυνση, δηλαδή ο κύριος της υπόθεσης (ΤΕΜΠΜΕ).

Και αυτό, διότι την ωφέλεια από τη δραστηριότητα, στα πλαίσια της οποίας προκλήθηκε ζημία, δεν έχει κατά κύριο λόγο ο πράξας (εδώ η τράπεζα), αλλά άλλο πρόσωπο (ΤΕΜΠΜΕ).

Η δε ωφέλεια του προστήσαντος (ΤΕΜΠΜΕ) δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε οικονομικής φύσης.

Όπως ορθά επισημαίνεται από τη θεωρία η ευθύνη που πηγάζει από τα άρθρα 334 και 922 του Αστικού Κώδικα, βαρύνει και το  Δημόσιο  ή σωματεία ή φιλανθρωπικές οργανώσεις, που χρησιμοποιούν άλλα πρόσωπα για τις υποθέσεις τους.

Σημασία δεν έχει ποιός διαχειρίστηκε την υπόθεση (τράπεζα), αλλά ποιός είναι οικονομικά και κοινωνικά ο «κύριος» της υπόθεσης (ΤΕΜΠΜΕ).

Αυτός είναι και ο ωφελούμενος από αυτήν και επομένως θα πρέπει να φέρει τον κίνδυνο, άρα και την ευθύνη για τις τυχόν δυσμενείς συνέπειές της.

Σύμφωνα με την κρατούσα στη θεωρία άποψη, δεν αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή των διατάξεων 334 & 922 ΑΚ η εξάρτηση του βοηθού ή προστηθέντος (ενδιάμεσου) από τον κύριο της υπόθεσης.

Για την ευθύνη του κυρίου της υπόθεσης απαιτείται, αλλά και αρκεί η δραστηριότητα του ενδιάμεσου να εντάσσεται στο χώρο δράσης και κινδύνων του, να επεκτείνεται δηλαδή η δράση του κυρίου της υπόθεσης.

Αυτός ο λόγος δεν αίρεται, επειδή τυχόν ο ενδιάμεσος κατά την εκπλήρωση δεν υπόκειται στον έλεγχο του ή ακόμα επειδή είναι ανεξάρτητος επιχειρηματίας.

Συνεπώς και στην υπό κρίση περίπτωση, όπου το ΤΕΜΠΜΕ συμβλήθηκε με τις τράπεζες που αποτελούν ανεξάρτητους επιχειρηματίες, πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων 334 και 299ΑΚ (για όλα τα ανωτέρω βλ. αναλυτικά Μ. Σταθόπουλος, Γενικό Ενοχικό Δίκαιο, εκδ. Σάκκουλα Αθήνα- Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 350 κ.ε.., καθώς και τις εκεί παραπομπές σε διεθνή βιβλιογραφία).

Ενέργειες της Αρχής Ανταπόκριση της Διοίκησης

Ο Συνήγορος του Πολίτη με το από 06-07-2009 έγγραφό του επισήμανε στο ΤΕΜΠΜΕ τα παρακάτω:
Πρώτον την αντικειμενική του ευθύνη του ΤΕΜΠΜΕ από τις ζημιογόνες ενέργειες των προστηθέντων-βοηθών εκπλήρωσής τραπεζών σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 334 και 299 του Αστικού Κώδικα, όπως αναλυτικά εκτέθηκε ανωτέρω.

Δεύτερον

Η Αρχή τόνισε ότι αντενδείκνυται η μετακύλιση του βάρους των οργανωτικών και λειτουργικών δυσχερειώντου Υπουργείου Ανάπτυξης, του Υπουργείου Οικονομίας και του ΤΕΜΠΜΕ για τη διεκπεραίωση αιτήσεων πολιτών σε Τράπεζες. Επικουρικά ο ΣτΠ επισήμανε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Τράπεζες ως κεφαλαιουχικές εταιρείες με σκοπό την επιδίωξη κέρδους είναι εύλογο να επηρεάζονται από ιδιαίτερους δεσμούς και σχέσεις με ήδη υπάρχοντες πελάτες τους που χρόνια αναπτύσσουν μεγάλο κύκλο συναλλαγών και να θέτουν σε δεύτερη μοίρα τα συμφέροντα επιχειρήσεων που δεν συμπεριλαμβάνονται στο πελατολόγιό τους.
Επίσης, λόγω του ότι και οι ίδιες προμηθεύουν ανταγωνιστικά προγράμματα με υψηλά επιτόκια προς όφελός τους, ελλοχεύει ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων, καθώς σε περίπτωση μη ένταξης στο πρόγραμμα άτοκης δανειοδότησης, ενδέχεται να ικανοποιήσουν ίδιον συμφέρον προωθώντας δάνεια κίνησης με επιτόκιο.
Τρίτον
 
Ο ΣτΠ επέμεινε στην υποχρέωση σεβασμού της αρχή της ισότητας σε όλες τις εκφάνσεις της, όπως η αρχή της χρονικής προτεραιότητας και η αρχή της αμεροληψίας. Ειδικότερα, καθώς αμεροληψία και ισότητα διασταυρώνονται, μία μεροληπτική συμπεριφορά διαρρηγνύει την αρχή της ισότητας ενώ μία διακριτική συμπεριφορά προδιαθέτει για υποκρυπτόμενη μεροληψία.
Συνήθως η αρχή της αμεροληψίας αντιμετωπίζεται ως ειδικότερη μορφή της αρχής της ισότητας των  πολιτών ενώπιον της δημόσιας  υπηρεσίας, η οποία χορηγεί παροχές χωρίς διακρίσεις.
Οι Τράπεζες κατά τον ιδρυτικό σκοπό τους, την κοινή πείρα και τα συναλλακτικά ήθη δεν δρουν στο ίδιο πλαίσιο.
Τέταρτον
Η Αρχή επισήμανε ότι, εάν είχε διαχειριστεί το πρόγραμμα το Υπουργείο Ανάπτυξης ή/και το Υπουργείο Οικονομίας θα είχε εφαρμογή το άρθρο 7 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας.
Σύμφωνα με αυτή τη διάταξη όργανα και μέλη συλλογικών οργάνων πρέπει να παρέχουν εγγυήσεις αμερόληπτης κρίσης κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους και οφείλουν να απέχουν από κάθε ενέργεια ή διαδικασία που συνιστά συμμετοχή σε λήψη απόφασης ή διατύπωση γνώμης ή πρότασης, εφόσον έχουν ιδιαίτερο δεσμό ή ιδιάζουσα σχέση ή εχθρότητα με τους ενδιαφερομένους ή η ικανοποίηση προσωπικού συμφέροντός τους συνδέεται με την έκβαση της υπόθεσης.
Ο Συνήγορος του Πολίτη έχει κατά το παρελθόν σε ετήσιες εκθέσεις του επισημάνει τα μείζονα δικαιοπολιτικά προβλήματα που δημιουργεί η ανάθεση έργου και ευθυνών της  δημόσιας  διοίκησης σε φορείς εκτός  δημόσιας  διοίκησης.

Το ΤΕΜΠΜΕ με την από 09-11-2009 απαντητική επιστολή ισχυρίστηκε ότι ουδεμία ευθύνη φέρει και ουδόλως μπορεί να παρακολουθήσει τη σχέση πολιτών και πιστωτικών ιδρυμάτων.

Παράλληλα υποστήριξε ότι ευθύνονται αποκλειστικά και μόνον οι  πολίτες  για τις τυχόν πλημμέλειες των τραπεζών, διότι οι ίδιοι επέλεξαν την ιδιωτική τράπεζα με την οποία θα συνεργάζονταν και θα διαβίβαζε την  αίτησή  τους.

Προς επίρρωση των ανωτέρω το ΤΕΜΠΜΕ προσέθεσε ότι οι  πολίτες  είχαν τη δυνατότητα να υποβάλουν  αιτήσεις  σε όσες τράπεζες επιθυμούσαν και με αυτό τον τρόπο να εξασφαλίσουν ότι κάποια που θα κατάφερνε να ανταποκριθεί στο καθήκον της έγκαιρης διαβίβασης της  αίτησής  τους.

Ο Συνήγορος του Πολίτη αντέταξε με το από 27-01-2010 έγγραφό του ότι αυτή η θέση του ΤΕΜΠΜΕ δεν συνάδει με την αρχή της χρηστής διοίκησης.

Και αυτό, διότι οι πολίτες ουδέποτε ενημερώθηκαν για τον κίνδυνο αδιαφορίας των τραπεζικών ιδρυμάτων να διαβιβάσουν εμπρόθεσμα τις αιτήσεις εγγυοδοσίας ούτε βέβαια για τη συνεπεία αυτού αναγκαιότητα υποβολής αιτημάτων σε περισσότερες τράπεζες.

Σε κάθε δε περίπτωση η υποβολή  αιτήσεων  σε περισσότερες τράπεζες που το ΤΕΜΠΜΕ προτείνει ως λύση είναι ανορθολογική για τους λόγους που ακολουθούν.

Το πρόγραμμα εγγυοδοσίας από το φυσικό φορέα διαχείρισης του, την Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» (ΕΥΔ ΕΠΑΕ) του Υπουργείο Ανάπτυξης, ανατέθηκε για την αμεσότερη εξυπηρέτηση των πολιτών  και την άσκηση αποτελεσματικότερης διοίκησης σε ενδιάμεσο φορέα  δημόσιο νομικό πρόσωπο, το ΤΕΜΠΜΕ, το οποίο ως ανώνυμη εταιρεία διαθέτει μεγαλύτερη ευελιξία από την κεντρική  Δημόσια Διοίκηση.

Ωστόσο, τελικά κρίθηκε ότι ούτε το ΤΕΜΠΜΕ μπορεί να ανταπεξέλθει στο έργο, το οποίο τελικά ανατέθηκε σε φορείς της ελεύθερης αγοράς, τις τράπεζες.

Η ανάθεση σε τράπεζες θα εξασφάλιζε την άμεση εξυπηρέτηση των  πολιτών  και εκτέλεση του προγράμματος.

Εντούτοις, με την ομολογία του ΤΕΜΠΜΕ περί ανάγκης υποβολής αιτημάτων  σε περισσότερες τράπεζες, η ανάθεση της διαχείρισης του προγράμματος εκτός κεντρικής Δημόσιας  Διοίκησης καταλήγει να αυξάνει τη γραφειοκρατία, τα διοικητικά έξοδα των πολιτών και αντιστρατεύεται κάθε έννοια χρηστής διοίκησης.

Επίσης ο Συνήγορος του Πολίτη με το ως άνω έγγραφό του προσέθεσε ότι η ευθύνη του ΤΕΜΠΜΕ προκύπτει και από τις υποχρεώσεις πληροφόρησης και δημοσιότητας  που προβλέπει το ευρωπαϊκό δίκαιο σχετικά με το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ανταγωνιστικότητα Επιχειρηματικότητα στον τρίτο άξονα του οποίου εντάσσεται η Εγγύηση και Επιδότηση Επιτοκίου Δανείων Κεφαλαίου Κίνησης Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων.

Στην υπό κρίση περίπτωση οι ενδιαφερόμενοι πολίτες δεν ενημερώθηκαν σωστά.

Συγκεκριμένα στο ενημερωτικό φυλλάδιο του ΤΕΜΠΜΕ, όπως και στην ιστοσελίδα του αναφέρεται:
«Η διαδικασία υποβολής θα γίνεται με ηλεκτρονική  αίτηση  μέσω τράπεζας χωρίς γραφειοκρατία και καθυστερήσεις (απάντηση  το πολύ σε 10 ημέρες)».

Με τον τρόπο αυτό δίνεται η εντύπωση στους  πολίτες ότι από την υποβολή της αίτησής τους μέχρι και την απάντηση για την ένταξη στο πρόγραμμα θα μεσολαβήσουν 10 ημέρες.

Δηλαδή αποσιωπάται το στάδιο της προέγκρισης της  αίτησης  από τις τράπεζες, καθώς στο σημείο 5.5.1. του παραρτήματος της ως άνω ΚΥΑ ορίζεται ότι:
«Η Τράπεζα δέχεται τα αιτήματα  των ΜΕ/ΠΜΕ για εγγύηση και επιδότηση επιτοκίου δανείων κεφαλαίου κίνησης. Η Τράπεζα εξετάζει, αξιολογεί τα αιτήματα των ΜΕ/ΠΜΕ και δεσμεύεται για την πιστοληπτική τους ικανότητα τη δεδομένη χρονική στιγμή, να εφαρμόσει τους ισχύοντες κανονισμούς της και τα κριτήρια πιστοδότησης που εκάστοτε εφαρμόζει, καθώς και εάν η ΜΕ/ΠΜΕ πληροί τις προϋποθέσεις ένταξής της στο πρόγραμμα. Στην περίπτωση που η Τράπεζα κρίνει ότι η ΜΕ/ΠΜΕ είναι οικονομικά βιώσιμη και καλύπτει τις προϋποθέσεις ένταξής της στο πρόγραμμα, τότε από την Κεντρική της Υπηρεσία (και όχι από τα υποκαταστήματα) αποστέλλει στην ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ ηλεκτρονικά Αίτηση για Παροχή Εγγύησης και Επιδότησης Χρηματοδότησης Επιχείρησης … Η ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ εξετάζει την Αίτηση για Παροχή Εγγύησης και Επιδότησης Χρηματοδότησης Επιχείρησης και απαντά θετικά ή αρνητικά εντός 10 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία παραλαβής του αιτήματος .»

Εντούτοις, το ΤΕΜΠΜΕ με την από 8.02.2010 επιστολή ενέμεινε στις θέσεις του προσθέτοντας ότι η όποια καθυστέρηση των τραπεζών οφείλεται σε εσωτερικούς κανόνες αξιολόγησης για την έγκριση του δανείου που ακολουθεί κάθε τράπεζα.

Η οποιαδήποτε δε παρέμβαση του θα αποτελούσε ευθεία παραβίαση του ελεύθερου ανταγωνισμού.

Η θέση αυτή του ΤΕΜΠΜΕ αποτελεί έμμεση ομολογία ότι μια διοικητική διαδικασία εκχωρήθηκε σε φορείς που λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και για το λόγο αυτό δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό ή έλεγχο.

Ο Συνήγορος του Πολίτη δεν αποδέχεται τη θέση αυτή.

Πράγματι οι τράπεζες κατά την ανάπτυξη της συνήθους επιχειρηματικής τους δράσης δεν δεσμεύονται από την αρχή της ισότητας. Ωστόσο, όταν δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο μιας διοικητικής διαδικασίας, όπως στην υπό κρίση περίπτωση για τη διοικητική διεκπεραίωση (συλλογή, αρχειοθέτηση και αξιολόγηση)  αιτήσεων  των  πολιτών , το νομικό πλαίσιο δράσης τους διαφοροποιείται.

Συνολική εκτίμηση του Συνηγόρου του Πολίτη- Προτάσεις 
Ο Συνήγορος του Πολίτη κρίνει ότι η διαμεσολάβηση τρίτων μεταξύ πολιτών και Δημόσιας Διοίκησης για την εκπλήρωση στόχων κοινωνικής, οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής, δηλαδή σκοπών δημόσιου συμφέροντος, πρέπει να υλοποιείται με γνώμονα τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Στη συγκεκριμένη υπόθεση διαπιστώθηκε η παραβίαση της αρχής της ισότητας των πολιτών ενώπιον της δημόσιας υπηρεσίας, η οποία οφείλει να χορηγεί παροχές χωρίς διακρίσεις.

Η αρχής της ισότητας ενώπιον των παροχών που χορηγεί το  Δημόσιο, είτε μέσω των δικών του οργανωτικών δομών, είτε μέσω τρίτων ιδιωτών, πρέπει να εξειδικεύεται μέσα από τις επιμέρους αρχές της χρονικής προτεραιότητας και της αμεροληψίας που αποτελούν ειδικότερες μορφές της.

Η προσφυγή της Διοίκησης σε ιδιώτες για την εκπλήρωση σκοπών δημόσιου συμφέροντος, δηλαδή για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της, θα πρέπει να προϋποθέτει την ύπαρξη ενός ρυθμιστικού πλαισίου που να εξασφαλίζει τουλάχιστον την προστασία των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των  πολιτών.

Τα ατομικά δικαιώματα υπήρξαν ανέκαθεν αμυντικά δικαιώματα έναντι του Κράτους, διότι παραδοσιακά πηγή διακινδύνευσής τους ήταν οι φορείς δημόσιας εξουσίας κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους.

Όταν λοιπόν το Κράτος για την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη άσκηση των αρμοδιοτήτων του και εκπλήρωση των υποχρεώσεών του έναντι των  πολιτών , χρησιμοποιεί εναλλακτικά και ιδιώτες που καταρχήν δεν δεσμεύονται από τις διατάξεις του Συντάγματος για τα ατομικά δικαιώματα, ουσιαστικά παρακάμπτει την εφαρμογή τους και παραβιάζει θεμελιώδεις υποχρεώσεις του.

Η καταρχήν θεμιτή αύξηση της ταχύτητας και της αποτελεσματικότητας της δράσης της Δημόσιας  Διοίκησης, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων.

Ενόψει των ανωτέρω ο Συνήγορος του Πολίτη κρίνει ότι στο πλαίσιο διαμεσολάβησης ιδιωτών μεταξύ Διοίκησης και  πολιτών θα πρέπει να ενεργοποιηθεί η δέσμευση των ιδιωτών από τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Στο πλαίσιο μάλιστα του αναθεωρημένου Συντάγματος προβλέπεται ρητά πλέον αυτή η δυνατότητα.

Συγκεκριμένα στο άρθρο 25§1 του Συντάγματος ορίζεται ότι:
« Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν».

Πρόκειται για τη λεγόμενη τριτενέργεια των κοινωνικών, ατομικών και  πολιτικών  δικαιωμάτων, δηλαδή για την επέκταση της ισχύος τους και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών, προστατεύοντας έτσι τον πολίτη όχι μόνον έναντι του Κράτους άλλα και έναντι των «τρίτων».

Δικαιολογητικός λόγος θέσπισης της τριτενέργειας είναι η ύπαρξη πέραν του Κράτους και άλλων πηγών διακινδύνευσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως π.χ. στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας.

Πηγή διακινδύνευσής τους είναι αναμφισβήτητα και η χρησιμοποίηση ενδιάμεσων ιδιωτών για την εκπλήρωση υποχρεώσεων του Κράτους.

Στο πλαίσιο αυτό δημιουργούνται σχέσεις ιδιωτών, οι οποίες παραδοσιακά θα έπρεπε να είναι σχέσεις Κράτους-πολίτη, καθώς το ένα μέρος, ο ενδιάμεσος τρίτος εκπροσωπεί και αντικαθιστά το Κράτος.

Σε αυτές τις σχέσεις επιβάλλεται ο σεβασμός των ατομικών δικαιωμάτων.

Συνεπώς, για αυτές τις σχέσεις αναμφισβήτητα πληρούται η προϋπόθεση που ορίζει το Σύνταγμα, είναι δηλαδή σχέσεις που προσιδιάζουν τα δικαιώματα αυτά, καθώς αντικαθιστούν τις παραδοσιακές σχέσεις Κράτους-πολίτη.

Σε κάθε τέτοια λοιπόν διαμεσολάβηση τρίτου ιδιώτη ως βοηθού εκπλήρωσης ή προστηθέντα, στις σχετικές διατάξεις νομοθετικές και συμβατικές η Διοίκηση οφείλει να κάνει ρητή μνεία στην αρχή της τριτενέργειας των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων.

Επίσης θα πρέπει να ενημερώνει τους  πολίτες  για την ως άνω δέσμευση των τρίτων, καθώς και ότι σε περίπτωση παραβίασης των δικαιωμάτων τους από τη δράση των ενδιάμεσων τρίτων μπορούν να ζητήσουν αποζημίωση και από τη Διοίκηση κατά τις διατάξεις 922 και 334ΑΚ.

Με τον τρόπο αυτό παρέχεται και στη Διοίκηση δυνατότητα να επιβάλει στον ιδιώτη με τον οποίο συμβλήθηκε κυρώσεις από την παραβίαση των νομοθετικών και συμβατικών του υποχρεώσεων.

Ενόψει του τρέχοντος αλλά και μελλοντικών προγραμμάτων εγγυοδοσίας μέσω του ΤΕΜΠΜΕ, η Αρχή επισημαίνει ότι θα πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε αφενός να ενημερωθούν οι  πολίτες για τα δικαιώματά τους και αφετέρου να προβλεφθούν διαδικασίες προσφυγής ενώπιον του ΤΕΜΠΜΕ σε περίπτωση παραβίασης τους από τις τράπεζες.

Καλλιόπη Σπανού
Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη

Ειδικός Επιστήμονας: Στουγιάννου Καλλιόπη

Κοινοποίηση
1. Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης ΕΠΑΕ
Μεσογείων 56
11527 Αθήνα

2. Γενικό Διευθυντή Τ.Ε.Μ.Π.Μ.Ε.
Λ. Αμαλίας 26
10557 Αθήνα

Εισηγητές: Καλλιόπη Σπανού Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη Ειδικός Επιστήμονας: Στουγιάννου Καλλιόπη
Λήμματα: Προβλήματα στην διεκπεραίωση από τράπεζες της αίτησης για χορήγηση εγγύησης του δημοσίου μέσω ΤΕΜΠΜΕ.

Δημοσίευση: ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΔΣΑ

Υ.Γ.
1.Μερικά χρήσιμα link με σημαντικότατα στοιχεία για το συγκεκριμένο θέμα
Το 72,97% του αδιάθετου από το 2007 ΕΣΠΑ πάει στο ΗΛΙΟΣ.
Βίτσας Σύριζα (Προ Συγκυβέρνησης AxeloΚαμμένου) Παράνομες Επιδοτήσεις……Εκατομμυρίων Ευρώ.
Το πάρτυ του ΕΣΠΑ στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς (21-06-2014)
Πως οι διαχειριστές του ΕΣΠΑ σαμποτάρουν την Ανάπτυξη!.
Επιδότηση επιχείρησης 500.000 € για 0 θέσεις εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 1ο επεισ. 790.650,85€ για μία θέση εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 2ο επεισ. 914.400,00€ για μηδέν νέες θέσεις εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 3ο επεισ. 4.021.500,00€ για τρεις νέες θέσεις εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 4ο επεισ. 1.033.015,41€ για τρεις(3) νέες θέσεις εργασίας έναντι 21 προβλεπόμενων.
Αφιερωμένο στους ανέργους 5ο επεισ. 690.000,00€ για μία (1) νέα θέση εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 6ο επεισ. 850.578,52€ για μηδέν (0) νέες θέσεις εργασίας.
Αφιερωμένο στους ανέργους 7ο επεισ. 1.850.000,00 € για μηδέν (0) νέες θέσεις εργασίας.

 

2.Τα δικόγραφα δεν είναι μπούτι χοιρινό για να πωλούνται με το κιλό. Κατά συνέπεια δεν χρειάζονται και κράχτες της Βαρβάκειου αγοράς….

 

3.Το δωράκι – link που ακολουθεί αποτελεί έναν από τους λόγους για τον οποίο διαχώρισα τη θέση μου (Ιούνιο 2014) από το Σωματείο που ίδρυσα πριν αυτό μεταλλαχτεί σε υμνητή του Τραπεζίτη Σάλλα (06 Μαίου 2015).

Για όσους ξέρουν να διαβάζουν και δεν τρώνε το κουτόχορτο που τους ταίζουν οι ιδιοτελείς «προστάτες» των συμφερόντων του Λαού,

Προτάσεις για Ανακοπή με στοιχεία που τεκμηριώνουν μαθηματικά τα άρθρα του Α.Κ. που οι δικηγόροι της Ελλάδας δεν αγγίζουν.

Τουλάχιστον όσον αφορά τη χρήση τους στα δικόγραφα που πουλάνε στους Ραγιάδες…

Προτάσεις προς το μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών – Υπόθεση: Γεώργιος Σαρρής και ΣΙΑ. Ε.Ε.

Επειδή πολλοί ανεβάζουν δικόγραφα χωρίς να ενημερώνουν τους Ραγιάδες για την εξέλιξη, και

Επειδή δεν νομιμοποιούμαι να συμβουλεύω τα μέλη του μεταλλαγμένου Σωματείου που με καλούν σας ενημερώνω ότι :

η ανακοπή Εκδικάστηκε την 22 Ιανουαρίου 2014 από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (Αρ. Πιν. ΣΤ3/35 Κτίριο 6 Αίθουσα 4) επί της ουσίας και όχι επί τη βάση δίνω χρόνο στο σύστημα να ανασυνταχθεί, ταίζοντας εκ νέου κουτόχορτο τους Ραγιάδες….

Σύμφωνα δε με το ν.4055/2012 (περί Δίκαιης δίκης και εύλογης διάρκεια αυτής) Άρ.14 παρ.2 : «Η απόφαση του δικαστηρίου δημοσιεύεται σε δημόσια συνεδρίαση υποχρεωτικά μέσα σε εξήντα (60) ημέρες.» (δηλ. έπρεπε να έχει δημοσιευτεί από την 22 Μαρτίου 2014).

Μόλις Ένα (1) χρόνο και 45 ημέρες καθυστέρηση μέχρι σήμερα. (Από την ημερομηνία της πρωτοδημοσίευσης του παρόντος)

 

Γιώργος Σαρρής
ΑΔΤ Ν-067257

Ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Ενότητας (Δ.ΕΝ.) Ελευθέρων Πολιτών.